ang blog ng BALIW na MAY SENSE...

Namanhid man ako, salamat pa rin...

2006-10-16T16:39:00.000-07:00

Ganito naman talaga ako eh. Kapag hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko, isinusulat ko. Therapy ‘to sa akin.

Naglakad kami ni Bam kagabi. Ang layo ng nilakad namin, pero hindi ko naramdaman ang pagod. Dati, maisip ko pa lang kung gaano kalayo ang lalakarin ko, magrereklamo na ako. Pero kagabi, kahit na mula Jollibee Katipunan hanggang sa sakayan ng UP sa may Ministop ay nilakad namin at pagkatapos ay naglakad kami ulit mula College of Law hanggang sa Vanguard, okay lang sa akin, hindi ako nagreklamo (although pagdating sa Vanguard medyo natakot ako).
Namanhid talaga ako kagabi.

Hindi pa rin ako naiiyak hanggang ngayon. Nilunod ko na ang sarili ko sa kantang OO kagabi. Binalikan ko na lahat ng mga bagay na makapagpapaalala sa kanya kagabi. Aba, ang tigas ng luha ko ha. Ayaw tumulo. Inisip ko tuloy, eh bakit nga ba ako iiyak? Baka kaya hindi ako maiyak kasi hindi ko alam ang dahilan kung bakit ako iiyak. Hmm…siguro nga. Or…
Namanhid talaga ako kagabi.

Tinext ko siya kagabi. Sabi ko basahin niya blog ko. Kebs na sa dapat vague ako na advice ni Ma’am Jane. Eh hindi naman ako ‘yun eh. Gusto ko bang malaman niya kung ano talaga mararamdaman ko? Edi ayan, pinabasa ko ‘to. Sino kayang unang mawewengwang sa amin? Owell. Kasi naman eh…
Namanhid talaga ako kagabi.

Anyway, tama na nga ‘yan. Namanhid na ako. At namamanhid pa rin ako hanggang ngayon. Pero sige, time to say my thank yous now.

Una sa lahat, salamat sa aking Pangga, kay Nikki, for just being there and for letting me be. Thank you dahil lagi kang handing makinig sa akin. Thank you dahil you never imposed na gawin ko ang mga bagay-bagay kahit na alam mong natatanga na naman ako. Thank you for keeping up with my constant moodiness and bitchiness dahil sa problema ko sa kanya.
Sa aking Kambal, thank you for being the Ate that I wish I had. Thank you dahil ikaw ang laging nagpapagaan at nagpaparationalize ng mga bagay sa akin. Thank you dahil nandiyan ka lagi to encourage me to look at the brighter side of things. Thank you for passing on wisdom to me kapag sobrang down na ako. Thank you din kasi napapatawa mo ako sa mga moments na ngarag na ako.
By, salamat dahil kahit na napakarami mong ginagawa, kapag nagrarant ako, nakikinig ka parin kahit na alam kong naguguluhan ka sa mga pinagsasabi ko. Salamat kasi pinaprangka mo ako at dahil dun, nagigising ako at natatauhan. Salamat dahil kapag depressed ako, sinasamahan mo akong kumain.
Kay Keina at kay Roro, sa Powerpuff girls, haay, hindi ko alam ang gagawin ko kung wala kayo. Thank you dahil kahit anong oras na ng gabi, kahit nasaan kayo, kahit maraming ginagawa, iiwan niyo yun just to listen and to comfort me. Salamat dahil binabatukan ninyo ako kapag tanga na talaga ako…pero niyayakap niyo pa rin ako after. Thank you for just being there.
Angel, mare, alam mo kung bakit kita pinapasalamatan. Salamat sa pakikiramay sa akin. Dahil alam ko, at some point, hindi ako maintindihan ng mga tao. Pero ikaw, na kapwa tanga rin (hahaha), alam kong naintindihan mo ako. Alam kong naintindihan mo ang naramdaman ko. Salamat mare.
---

Okay. *hinga ng malalim*
Salamat sa’yo.
Thank you for the happy memories. Thank you for making me happy. Gaya nga ng sabi ko sa iba kong blog entries, falling for you may be stupid, pero para sa akin, ikaw ang bumalanse sa lahat. Your existence in my life taught me a lot of things.
Now that I think about it, the very reason why I don’t want to fall for you is the same reason that made me like you.
Salamat sa pagpapangiti sa akin sa mga panahong malungkot ako. Salamat sa pagpapakita sa akin na ang buhay pala ay hindi isang malaking kangaragan--- at minsan masayang hindi ka in-control sa sitwasyon. Salamat sa lahat ng jokes sa lahat ng kulitan sa lahat ng kagaguhan…pati na rin sa mga seryosong usapan.
‘Tol, thank you for putting up with me and my immaturity. Hindi alam ng iba na madalas, you rationalize things kasi I make things complicated. Salamat sa pagiging honest at conceited mo. Hahaha.
Salamat sa pakikipag-usap sa akin. Now I realize na you do value our friendship. Salamat dahil dun.
Don’t worry, in time I will be okay.

The AFTERMATH

2006-10-16T07:36:00.000-07:00

Done.
I can’t say that I did a great job--- but still, I was able to muster enough courage to settle things.
I feel numb.

*Note: kinailangan ko na i-refer ka dito sa blogsite ko kasi nga hindi ko ma-express ang sarili ko kanina. Kebs na sa pagiging computer illiterate mo, alam ko namang maiintriga ka rin na basahin ‘to. So there.

Eh yung kinanta mo lang yung OO kanina with all your heart? At hinamon mo pa akong kantahin ‘yun ha. Ayos ka din eh noh. Ganito, kantahin mo ulit yung kanta, okay? Tapos isipin mo sinasabi ko sa’yo lahat ng ‘yon. Hahaha. Seryoso.

May sasabihin ako sa’yo. Alam mo ba, gusto kong sabihin kanina na astig tayo. Kasi sembreak din nung una kitang nakausap sa text. Owell, don’t get me wrong, wala pa akong gusto sa’yo nun, pero parang dun tayo nagsimula naging close. Tapos sembreak din nung nangyari yung pag-uusap natin kanina. Galing. One year. Ambilis. Hindi ko napansin.

May isa pa akong sasabihin sa’yo. Mamimiss kita. Alam ko naman na kahit sinasabi mong balik tayo sa dati, things will never be the same. Seryoso. Ayoko kasing maging cheesy kanina eh. Kadiri ‘yun. Pero ‘yun nga. Mamimiss kita. Sobra.

Sana basahin mo yung mga entries dito sa blog ko. Kung mapapansin mo, karamihan dito tungkol sa’yo. So there. Maiintindihan mo na ngayon kung bakit hindi madali sa akin ang mga bagay-bagay. I wish nasabi ko lahat ng ‘yan sa’yo kanina, pero bukod sa pinangunahan ako ng kaba, pakiramdam ko mas maiintindihan mo siya ‘pag binasa mo.

So there. Pasensya ka na sa akin kanina. Ganoon talaga ako mag-isip eh. Hindi naman kasi ako psychologist at mature na tao katulad ko. Naiinis ako kasi sinasagot mo ako. Wala pang lalaking nakagawa sa akin nun. In fairness sa’yo.

Oo, nainis ako kay Dette-C. Hindi dahil sinabi niya sa’yo (dahil nung sinabi ko sa kanya dapat inexpect ko na na maari niyang sabihin sa’yo), kung hindi dahil alam niya na ayokong pinangungunahan ako. Gusto ko ako magsasabi. ‘Yun lang. Pero kebs na.

Last, hay, alam ko naman kung bakit ka talaga nagpunta ng Katipunan kanina eh. Sinabi sa akin ni Verj. Okay lang ‘yun. Akala ko lang magiging honest ka na kasi nagkausap na tayo. Owell. Maling akala.

Kung may gusto ka sabihin pagkatapos mong mabasa ‘to, alam mo na kung papaano ako kokontakin. Ang tanong, hay…magrereact ka ba? Sana naman. Gusto ko lang malaman mo para tapos na talaga.

‘Yun. Ingat. Oo, mahal kita. Tanga ako eh.

MAIKLI LANG 'TO

2006-09-19T16:33:00.000-07:00

Maikli lang ‘to. Pucha naman ‘tol, akala mo ba madali sa akin ang hindi ka kapusapin? Kung nawiwirduhan ka, o nahihirapan man at one point or another, doble pa ‘dun ‘yung nararamdaman ko. Ang dilemma mo lang ay hindi mo alam kung bakit ako nagsusuplada sa’yo (at obvious namang sa’yo lang). Potah, kung sisimulan kong sabihin ‘yung mga dilemma ko na ugat kung bakit hindi kita kinakausap ngayon, pustahan pa tayo, maiintindihan mo ako. Gustong-gusto kitang kausapin ‘tol, gustong-gusto kong sabihin ang maraming-maraming bagay…pero ayokong magkasira tayo tsong. In due time. Promise. Mag-uusap tayo.

Hahaha. Pansinin niyo. Kahit gaano ako ka-busy ngayon, buhay na buhay na naman ang blog ko. Eh pa’no ang dami na namang emotions na bottled up inside me kaya ayan…harablog na naman si bakla.

Maipagpag ko lang ulit

2006-09-17T07:13:00.000-07:00

Grabe...parang naipaliwanag lang ng blog entry ko na ito dati ang nararamdaman ko ngayon... here are excerpts from my blog entitled "'Tol"...

‘Lam mo, mag-iilang linggo na akong patay. Pakiramdam ko, nakahiwalay na ang kaluluwa ko sa katawan ko--- pakiramdam ko, ilang linggo na akong naglalakad ng walang kaluluwa. Acads, org, dito sa bahay, lahat ‘yan dinadala ko. Minsan, pakiramdam ko hindi ko na pag-aari ang sarili ko. Nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko hindi ko na kilala ang sarili ko.Itong linggong ‘to ang pinaka-pangit na linggo para sa akin. Nakakapagod, nakakadisappoint…puro problema, puro hassle…pakiramdam ko e gusto ko nang bigla na lamang ako lamunin ng lupa at mawala na lang bigla.Kasabay ng lahat ng iyon--- hindi tayo nagkikita o nag-uusap. Which, I must admit, made things much harder to bear. Itinuring na kitang isang aspeto sa buhay ko na bumabalanse sa lahat, kaya siguro nung naging malabo na ang aspetong ikaw, nawala ang balanse.
Kadiri, noh?
Ako man nandidiri sa sinasabi ko. Hindi ko pinangarap na umabot sa puntong ganito. Ayoko. At hindi dapat.
Kahapon, nagkita tayo. Nagkausap. Sa totoo lang, ang tagal kong hinintay ang pagkakataong ‘yun. Yung makatabi ulit kita. Yung maglokohan ulit tayo. Yung maasar na naman ako sa kapreskuhan mo.At yun nga, nagkita tayo at nagkausap. Pakiramdam ko, nakita ko na sa puntong iyon ang dahilan kung bakit napakatagal kong hinintay ang pagkakataong iyon; pakiramdam ko, naging malinaw na sa akin ang lahat sa pagkakataong iyon.
‘Tol--- iyan lang ang tingin mo sa akin.
Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil tama naman pala ang naiisip ko simula’t sapul, o iiyak ba ako dahil alam ko namang kahit handa akong ganoon ang kalabasan, somewhere inside me, I’m wishing na there is more for us than just being buddies.
Pero ganoon talaga. Sa isang laro, may panalo, at syempre, may talunan.
Hindi ko sinasabing natalo ako. Hindi na ganoon kababa ang tingin ko sa sarili ko. Kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mananatili na lamang akong ‘tol, naniniwala akong isa iyan sa mga pinakatangang desisyon na gagawin mo sa buhay mo. Dahil espesyal ako. Dahil alam kong kaya kitang pasiyahin. Dahil alam kong maaring ako ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay mo.
Pero hindi ko rin sinasabing talo ka, at panalo ako. Dahil kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mapagdesisyunan ko mang tanggapin iyon, naniniwala akong isa itong magandang pagkakataong palalampasin ko. Dahil espesyal ka. Dahil alam kong kaya mo akong pasiyahin. Dahil alam kong maaring ikaw ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay ko.
Pero gaya ng panonood ng sine--- may katapusan din ang paglalaro.
Pero--- hindi gaya nang minsang manood ako ng sine, ang paglalaro ay isang bagay na hindi basta basta natatapos, kung hindi ito tatapusin ng mga naglalaro nito. Naiintindihan kong di tulad ng panonood ng sine, kung saan wala akong magagawa kapag natapos na ang palabas, alam kong, sa pagkakataong ito, may magagawa ako.At gusto kong malaman mo, na ayoko pang tapusin ang larong ito. Hanggang sa mapagod ako. Hanggang sa hindi ko na kaya.Isa lang ang gusto kong malaman. Isa lang ang gusto kong itanong sa’yo---
Pagod ka na ba? Ayaw mo na bang maglaro?
Ako, hindi pa.
Pero kung pagod ka na, sabihin mo lang--- pagpapahingahin kita.
Paiinumin ng tubig.
Pagkatapos, laro ulit.
Ganoon ang tunay na mag-‘tol, diba?‘
Tol.

THE 4 GIVES

2006-09-17T06:49:00.000-07:00

Nakakatawa. First breather ko from the stress of acads ang pag-attend ko ng Renewal Seminar para sa mga Lectors and Commentators kahapon (Saturday). First breather ko rin ito from the stress brought about by HIM. Pero pero pero, parang ayaw akong lubayan ng mga kyeme reminding me of who else--- HIM and the pain brought by, guess who--- HIM.
Pa’no kamo nangyari ‘yon? Kasi naman, itong si Fr. Dennis na speaker/facilitator ng seminar--- ang iskema niya to get the attention of the assembly was some love-connected discussion. Edi syempre, attentive ang ate mo! Pero kasi naman, the subject of the whole seminar was God’s love for us and how we may love Him in return. So love talaga ang usapan. God’s love. Pero alam niyo naman ako, syempre, nakahanap na naman ako ng paraan para mai-connect na naman ito sa aking pressing love concerns. Hahaha…
So there. Fr. Dennis discussed the 4 GIVES. Natauhan na naman ako sa 4 gives na ito. Sabi ko nga kay Kambal, abangan niya dahil paniguradong nasa blog ko na ito pagkatapos…kaya ayan, heto na siya.

THE 4 GIVES (according to my notes)
1 Give up revenge
Sabi ni Father, we have to be convinced that vengeance brings us nowhere. Kasi cyclical ‘yan---continuous. Instead of revenge, dapat daw we allow the pain that we’re feeling to empower us--- to go with the feeling of pain and we will definitely find the power to strike back.
Teka wait--- wala naman akong planong revenge, pero syempre, parang revenge na rin ‘yung winiwish ko na maramdaman niya ‘yung pain na nararamdaman ko. Na nahihirapan ako, dapat siya rin. Bad ‘yun.

2 Give up PRIDE
Hay--- ito na ang pinaka-mahirap sa lahat para sa akin. Sabi ni Father, dapat daw we humble ourselves to accept that we have also hurt other people. Na at one point, nakasakit ‘din naman tayo. And if napatawad tayo ng mga nasaktan natin, we have no right na hindi patawarin ang mga nagkasala sa atin, diba?
Iba naman kasi ang pagiging humble sa pagpapaka-tanga. I think one swallows his pride when he allows himself to feel tha pain and to accept his fate and ‘yun nga, eventually finds strength on the pain. Pagpapakatanga I think if you allow yourself to be vulnerable because of the pain.

3 Give another chance
Sos. Kailangan pa bang i-memorize ‘yan? Hindi naman issue yung pagbibigay ng isa pang chance. Dahil wala namang chance na nasayang--- at wala namang chance na dapat ibigay to start with.

4 Give the love of Jesus
It was unconditional. Regardless of. No matter what. Hindi naghihintay o naghahanap ng reciprocation o ng kapalit. It was the love I was willing to give--- actually, if you really think about it, it was the love that I felt for him. Hay…

Pero there were two important things mentioned in the seminar that eventually got me---

God has another plan…and---

…may mga pagpili na nakakapagpabago ng buhay--- any choice made by faith is life-changing.

‘nuf said naman di’ba?

Random Thoughts

2006-09-07T08:45:00.000-07:00

Wala akong maisip na tamang paraan para isulat ang nararamdaman ko. Kaya heto---

Mahal kita. Pero dapat hindi na. Oo. Masakit. Sobra. Hindi ko maipaliwanag o mailarawan ang sakit na nararamdaman ko. Pero hindi ako galit sa’yo. Hindi ko kayang magalit sa’yo. Sorry kung nasungitan kita kanina. Ayaw kasi kitang makita, makausap, matanaw, maramdaman, maisip, mapanaginipan. Pero ganon pa rin ang nangyayari. Uulitin ko, hindi ako galit sa’yo. Hindi rin kita sinisisi na nasasaktan ako ngayon. Wala kang responsibilidad o pananagutan sa akin. Gaya nga ng sabi ko, hindi naman tayo. You had your choice, I had mine. You make your own choices, at ganun din ako. Responsible ka para sa sarili mong mga desisyon, at ganon din ako. Kaya ako, at tanging ako lang ang responsible sa sakit na nararamdaman ko ngayon--- dahil choice ko ‘to at responsibilidad ko sa sarili ko na harapin at panindigan ‘to. Hindi ako galit sa’yo. Hindi rin ako nagsisisi na minahal kita--- in fact, minamahal pa rin kita hanggang ngayon. Pero tanggap ko na. Siya ang gusto mo, siya ang pinili mo, siya ang mahal mo. Sabi ko naman diba, kung saan ka masaya--- ayos lang sakin. Kung meron man akong pinagsisisihan sa pagkakataong ito, ‘yun ay hindi ko naparating sa’yo kung gaano ka kahalaga sa akin--- kung gaano kita kamahal. Sana may paraan pa na malaman mo ‘to. Sana marinig mo lahat ng sasabihin ko ngayon. Sana minsan isang araw, mabasa mo ‘to. Walang mga mapalabok na salita. Walang pag-aalinlangan. Walang pagkukunwari. Walang pagtatago. Walang takot. Mahal kita. Mahal na mahal. Tagos sa laman. Mahal kita. Mahal kita. Mahal kita. Pero dapat hindi na. Mahal kita. Naririnig mo ba ako. Mahal kita. Pero alam kong dapat hindi na. Hindi ko alam kung paano kita makakalimutan. Pero salamat. Salamat sa lahat. Salamat. Mamimiss kita….tol.

Hindi mo malaman kung bakit ako nagsusungit? Ayan. Nandito na lahat. Minsan kasi, subukan mong mag-aral ng mga bagay sa computer. Buksan mo lang friendster ko, makikita mo na. Hirap sa’yo, computer illiterate ka kasi.

LIFE IS SO COMPLICATED (part 1)

2006-08-19T19:46:00.000-07:00

Sabi ko sa About Me sa profile ko sa Friendster, ako ay isang COMPLICATED na tao na nabubuhay sa isang COMPLICATED LIFE. I’ve never really realized how true this is--- until now…when all the COMPLICATIONS have surfaced--- at hindi ko na naman alam kung ano ang uunahin kong ayusin.

All those who have read my blog entries know that one moment that I poured my heart out dito sa aking blog. If you try reading all the entries here, that one particular entry stood out. I was not only talking about my pathetic and complicated love life, I was finally talking about something much more closer to my heart. Now, I’d like to apologize to this blog, and sa lahat ng mga nagtityagang magbasa nito--- pakiramdam ko kasi nagiging trashcan na ito ng aking mga emotions at nagiging tapunan ng mga bagay na hindi ko masabi sa ibang tao, or sa mga taong concerned.

Anyway, enough of the introduction na. Sorry if this entry sounds so serious compared to all my entries. Sabi ko nga, dito ko lang kasi nailalabas lahat ng mga bagay na hindi at ayoko nang sabihin sa iba. Well, probably, sasabihin ko ‘to sa mga taong malapit sa puso ko--- pero kung for whatever reason eh gusto niyong maintindihan ang lahat-lahat sa akin, kindly refer to thins entry.

Dalawang issue lang naman ‘to eh. Sabagay, kasi naman, complicated na nga ako per se, itong dalawang bagay na ‘to ang mas nagpapa-kumplikado ng lahat.

Simulan natin dun sa mas mababaw kong issue. Sus, alam niyo na naman kung tungkol saan ‘to eh.
---

Minsan ko na lang ulit sasabihin ito. Pagkatapos kong sabihin dito, hindi ko na ‘to uulitin sa iba. Ngayon ko na rin lang ipapaliwanag ang lahat. Susubukan kong ilabas lahat dito para wala na ring magtatanong--- balak ko sana tatahimik na talaga ako pagkatapos kong maisulat dito.

Mahal ko talaga siya.

Pinipilit kong tanggalin ang pagmamahal na ‘to sa sistema ko. Pinipilit kong idikdik sa loob ko na magkaibigan lang kami. Pinipilit kong ipasok sa utak ko at ipaintindi sa puso ko na masasaktan lang ako--- na wala naming patutunguhan ang pagmamahal na ‘to…na isa na naman itong malaking kabaliwan, kung hindi man katangahan. Pinipilit kong pigilan ang nararamdaman ko.

Pero--- matigas ang ulo ng puso ko. Bawat pagkakataon na makita ko siya, bawat pagkakataon na magkasama kami, bawat pagkakataon na magkatinginan kami, bawat pagkakataong magkausap kami--- bawat pagkakataong nararamdaman ko siya…

…lahat ng iyon ay nagiging dahilan para mas lalo ko pang maramdaman na mahal ko siya.

Mahal ko siya. Mahal na mahal. Mahal ko ang buong pagkatao niya. Ang kagaguhan niya, ang kakulitan niya, ang kagalingan niya, ang mga kamalian niya--- tanggap ko at mahal ko.

Oo. Siguro mukhang madali lang. Hindi kumplikado. Sasabihin ko lang naman sa kanya ang nararamdaman ko at tapos na ‘to. Sasabihin ko lang--- hindi naman ganoon kahirap para sa akin ‘yon dahil ganoon naman ang nakasanayan kong gawin. Hindi ako natatakot umamin. Kahit itanong niyo pa sa lahat ng lalaking dumaan sa buhay ko--- hindi ako ‘yung tipong natatakot umamin. Dahil naniniwala akong napapadali ang buhay ko kapang nagiging totoo ako.

Ang pag-amin ang magbubukas ng pintuan at magbibigay daan para maging maayos ang lahat para sa akin--- papalayain ako ng pag-amin. Pero ito mismo ang dahilan kung bakit sa pagkakataong ito, hindi ko magawang sabihin sa kanya ang nararamdaman ko. Dahil ito ang magbabago ng lahat---

--- at natatakot ako sa pagbabagong maaring mangyari.

Pero kung tatanungin niyo ako ng tunay na dahilan ng takot ko…

…natatakot ako na malamang hindi pala niya ako mahal gaya ng pagmamahal ko sa kanya.

Because for the nth time, I allowed myself to love someone so deep and unconditional that I never thought of holding back because I feared that he will not reciprocate the love that I have for him. Because even if I held all my feeling back before, I came to a point wherein I simply didn’t care anymore. What’s important is that I love him. And now, I am faced with the reality that he might not love me at all. And facing that possibility scares me.

But then again, if you ask me now--- Yes, I LOVE HIM. MAHAL KO SIYA.

Pero kung anong gagawin ko sa pagmamahal na ‘to, hindi ko pa alam.
---

‘Yung pangalawang issue, sa next entry na. mas mabigat ‘yun eh.

Ellipsis...

2006-08-13T03:02:00.000-07:00

Dat dat dat.

Ellipsis.

Kapag ang isang pangungusap ay tinapos mo ng isang ellipsis, ano nga ba ang ibig sabihin nito? Kapag ang isang kwento ay nilagyan mo ng ellipsis sa huli, tapos na ba ang kwento o may karugtong pa?
Sabi ko sa kanya dati, nang minsang sinabi niya na may posibilidad na madugtungan ang kwento nila ng isang tao, “Eh ‘di hindi period ‘yan, ellipsis…”

Kayo--- ellipsis. Eh tayo?

Mahirap kapag tinatapos mo ang isang kwento sa pamamagitan ng isang ellipsis. Putol. Bitin. Kahit na sabihin ng manunulat na tapos na ang kanyang kwento, pakiramdam mo, may karugtong pa rin. Na tuloy pa rin dapat. Na may kasunod pa.

Nakakabitin. Nakakapagod. Nakakainis.

…
---

Hay...

'yoko na magsalita. dadaanin ko na lang sa lyrics ng kanta---

OO
updharmadown

di mo lang alam,
naiisip kita baka sakali lang,
maisip mo ako di mo lang alam,
hanggang sa gabi inaasam makita kang muli
nagtapos ang lahat sa di inaasahang panahon
at ngayon akoy iyong iniwang
luhaang sugatan di-mapakinabangan
sana nagtanong ka lang kung di mo lang alam
sanay nagtanong ka lang kung di mo lang alam
akoy iyong nasaktan
baka sakali lang maisip mo namang hindi mo lang alam
kay tagal nang panahon
akoy nandirito pa rin hanggang ngayon,
para sayo lumipas mga araw na ubod ng saya
di pa rin nagbabago ang aking pagsinta
kung akoy nagkasala, patawad na sana
ang puso kong pagal ngayon lang nagmahal
di mo lang alam akoy iyong nasaktan
baka sakali lang maisip mo namang puro siya na lang,
sanay ako naman di mo lang alam, ikay minamasdan
sanay iyong mamalayang hindi mo lang pala alam di mo lang alam,
kahit tayoy magkaibigan lang
bumabalik lahat sa tuwing nagkukulitan
baka sakali lang maisip mo namang
akoy nandito lang, hindi mo lang alam
matalino ka naman
kung ikaw at ako ay tunay na bigo
sa laro na ito ay dapat bang sumuko
sanay di ka na lang pala aking nakilala kung alam ko lang
akoy yong masasaktan ng ganito
sanay nakinig na lang ako sa nanay ko
di mo lang alam ako'y iyong nasaktan
baka sakali lang maisip mo namang
puro siya na lang, sanay ako naman di mo lang alam,
ikay minamasdan sanay iyong mamalayang hindi mo lang pala alam
malas mo . . . ikaw ang natipuhan ko
di mo lang alam, akoy yong nasaktan..

2006-08-04T10:18:00.000-07:00

BARAHA: 9 Flower
Sige lang, tumanggap ka ng dare! Ang impatience mo ang magtutulak sa iyo para kumilos ng mabuti. Magugustuhan mo ang results!
***

Sa mga panahong ganito--- shet. ‘Wag niyo akong bibiruin ng ganyan.

Bukod sa pagtawa sa mga korning joke (isang talent ko na nadiskubre ko recently), being paranoid is my trademark. To be politically correct for myself, I’d like to call myself someone who “thinks too much”.

But at this point, I’d like to assert that you can’t blame me for being paranoid. You can blame me for not planning too well, and for not thinking ahead (3 steps, sabi nga ni Chris), pero naman naman--- maiintindihan niyo ako kung alam niyo ang buong kwento.

And for the first time in my life--- I chose to seal my lips. Please understand. I’m doing this so as to not incriminate myself.

Gusto kong murahin ang sarili ko ngayon. Shit naman, pare. You’ve got no balls. Hahaha. Eh papano nga naman, babae ako!

Tsk. Seriously now. I’m all freaked out.

Am I going to follow my instincts? Or not? Will I make a move? Or will I keep standing still?

Watda.

Kala ko ba friends lang kami…

Post-Birthday Thoughts

2006-07-08T18:49:00.000-07:00

Ano ang pakiramdam na 20 years old na ako?
Sobrang daming taong nagtanong sa akin n’yan. Template question ba ‘yan kapag nawawala na sa teens ang isang tao?
So--- anong meron ang taong 20?!? (wahaha…ang korni)
Wala lang. Ano ba dapat ang pakiramdam? Iba ba dapat?
Sabi ko kay Panggs, when I woke up on the day of my birthday, I felt excited and overwhelmed by the fact that I’m 20 already. But I’m not really sure of the things I am entitled to do now that I’m “past my teens” (nyahaha). It is a little scary, especially with graduation coming up (next year) and all the other stuff I got myself busy with.
But seriously speaking--- however mushy and crappy this may sound, I had only one thing in mind now that I’m 20…
I WANT TO KNOW WHO I REALLY AM.
Crap, noh? 20 years, and I still don’t know who I am. Pero seryoso, I want to have focus. I want to know what I really want, why I am like this, I want to understand myself. It feels kinda weird--- it’s like loving someone na hindi mo pa naman lubusang kilala. Pakiramdam ko kasi kaya ako nagkakaroon ng mga shit moments sa buhay ko eh dahil hindi ko kasi alam kung sino ba talaga ako, ano bang buhay ang gusto ko at ano ba talaga ang gusto kong gawin sa buhay ko.
But you know what really sucks?
It’s the fact that last Friday, the day of my birthday, I’ve witnessed how much the people around me cares for me, and loves me. Yet, I can’t really show them who I really am, not because I’m afraid to do so, but because I really don’t know the real person to show them. Gaya nga ng sinabi ko two entries ago, there are a lot of things about me that I don’t share with other people--- and every other person I know knows a different part of me.
Frankly, I want to end that shit already.
Alam ko naman na pagka-graduate ko, I have the sole responsibility of taking care of myself. Wala na yung protection na nandiyan naman lagi ang parents ko, ang barkada ko and all those people who aided me as a teenager.
Frankly still, I don’t know where and how to start.
But I must say, the more than one hour I spent inside the Adoration Chapel helped me a lot.
Oh God. Help me get through this.
---

Anong meron sa taong 20 at parang binabalikan ako ng aking mga past endeavors?!?
Oops--- teka teka, bago niyo isipin na nagmamaganda na naman ako…kaklaruhin ko lang ang aking statement--- with binabalikan, I mean nasesense ko ulit sila. With nasesense, I mean nakikita, nakakausap, okay?
Johan. Backseat. Kessy.
Unahin natin si Johan. Grabe grabe, nung sinabi sa akin ni Chal na nakita niya si Johan sa TV (sa opening ng UAAP), ginive ko ang mest ko para makita ko siya. Lo and behold, nung game ng Ateneo, kasama na siya sa first five! Oha, ibang level na siya! Pero yun nga, he was able to contribute a mere one point sa score ng Blue Eagles. Still…makikita ko na ulit siya! Haay…

Backseat. In fairness ha, madalas ko na siyang nakikita. At sabi nga N’ya tuwing dumarating si Backseat, “O, ‘yung mahal mo parating…” wahaha. Well, still looking perfectly hot as ever parin siya, at may kilig factor pa rin everytime he talks to me. Sabi naman nitong si Bosing Olan ko, parang halos pareho lang sila ng kalibre ni Ano--- sabi ko hindi kaya! Lamang man si Backseat ng ilang paligo, ng ilang talino, ng ilang freethrows, ng ilang bisita sa gym, at ng ilang “finer things in life” na gusto ko, may isang bagay parin na mahalaga na wala si Backseat na nasa Kanya--- isipin n’yo kung ano ‘yun! Wahahaha!

At si Kessy--- haay, siguro dahil two days lang ang pagitan ng aming mga birthdays, sobrang swak kami sa ugali. Yung pagiging emotional, sensitive and affectionate, ginigive din niya ang best niya dun. Hindi ba naming maintindihan, pero ako personally, I feel so comfortable talking to him.
Owell owell--- there they are. Ewan ko ba, baka sinasabi ni Papa God, marami pang options hija. ‘Wag kang magpakabaliw sa isa. Hahahahaha!
---

May bago na akong addiction--- Veronica Mars. Ang ganda ng kwento sobra. Lufet ng script. Salamat sa BC 130. Pramis.
Pero bago ‘yun, sana ilabas na yung DVD ng Bench Understatement Show. Wahaha!
---

Speaking of Bench, nakakainis talaga itong si Mariel Rodriguez. Naku naku, nakakainis talaga ‘yung paglalandi niya kay Zanjoe ha! Tsk, kung hindi lang talaga siya maganda! Lamang lang siya ng ilang paligo sa akin, akala mo na kung sino!
Mariel--- akin si Zanjoe!
---

Ngayong 20 na ako, I gotta be--- BOLDER and WISER. Magiging BITCHIER ba ako? We’ll see.

Pre-Birthday thoughts

2006-07-05T16:38:00.000-07:00

Anong meron sa pagbi-birthday at nagiging sobrang emosyonal ang isang tao?
Take note--- emosyonal. Hindi malungkot. Hindi masaya. Hindi galit.
Halu-halong emosyon.
Hay…para akong nababaliw!
---

Speaking of pagkabaliw, konti na lang talaga at mababaliw na ako sa DAMI at TAMBAK na kailangang gawin. And I won’t bore you guys by enumerating all of the things na kailangan ko gawin, kasi ‘pag binanggit ko na naman lahat, para ko lang pinagod at pinahirapan ang sarili ko.
Okay lang naman sa akin ang maraming gawin--- basta naman kailangan ito matapos at kung para naman ito sa ikauunlad ko, ng mga tao sa paligid ko at ng bansang Pilipinas, kebs na sa kapaguran.
Ang tanong ko lang, anong kaunlaran ang makakamit ko kapag nagsukat ako ng P228, 850 worth na skirt sa Escada? Ano ang maitutulong ko sa kaunlaran ng Pilipinas kapag nalaman ko ang 4’Cs ng isang diamond? At bukod sa pagkalasing, ano ang mapapala ko kapag tumikim ako ng cocoa liqueur, café liqueur at irish cream?
My point: okay lang mapagod, basta alam kong may kabuluhan ang pinagpapaguran ko at pinagkakagastusan ko. Nakakainis kasi pilit kaming ginagawang shala, eh hindi naman at ayaw naman naming maging shala. Nakakainis kasi nakakapagod pumunta ng Ortigas para lang maglaway sa mga damit na hindi ko naman mabili. Nakakainis dahil kailangan mo pang isiksik sa masikip at umaapaw mo nang mga schedules ang mga ganitong bagay. Nakakainis dahil ang klaseng nagre-require sa amin na gawin lahat ng kahibangang ito ang pinaka-ayokong klase sa sem na ito.
Shet. Lalo akong nase-stress.
---

Binabasa ko ang mga luma kong blogs. Oo--- meron pa akong mga lumang blogsites. Iniiba ko kasi dati, depende sa kung sino ang boylet ko. Hahaha. In fairness ha, ang blog na ito ay napagdaanan na ng maraming boylets, hindi lang isa.
Binalikan ko ang kauna-unahang kong blog, yung tungkol pa kay Ralph. Tawa ako ng tawa kasi ang drama-drama ko doon. Tsktsktsk. First heartbreak. Iba talaga.
Naisip ko lang habang binabasa ko ang mga entries ko dun--- wahaha. Ipapabasa ko nga ‘to sa kanya. Para lalong ma-wengwang. Hmm…may panahon palang martir si Diane?!? Bakit ngayon hindi na? (nga ba?)
Pero seriously, nung binabasa ko ang mga nakalagay ‘dun, ang aking mga accounts sa aming kwento ni Jacket guy, napansin ko ang maraming pagkakapareho nito sa sitwasyon ko naming ngayon. May mga kaibahan din naman--- gaya ng mas malandi na kami ngayon, hindi na ako ganoon kahayok at kahapit sa mga moments, and I must say, malaking kaibahan din na hindi na ako praning.
Gaya nga ng sabi ko sa kanya, masaya na ako na ganito kami. At alam ko, alam namin, na ma-elevate man ang kung anong meron kami to the next level o hindi, ganito na kami. Ganito na kami kasaya, kalandi, kakulit---- basta hindi na magbabago ang kung pano naming tratuhin ang isa’t isa.
At okey ako doon. Oo, okey lang sa akin ‘yun.
Hindi naman kasi ibig sabihin nun eh nililimitahan ko na ang sarili ko sa ibang bagay (read: lalaki) dahil sa kanya. Neknek niya noh!
Basta ngayon ‘tol, fight lang ng fight. Happy lang. diba mas okey naman?
---

Bakit hanggang ngayon hindi ko pa rin pinapangalanan kung sino ang lalaki iyon?
Susko, kailangan ko pa bang sabihin? Sino pa bang walang alam tungkol dito?
Kailangan pa bang i-memorize ‘yan?
---

Happy birthday to me! Hay… ano kayang mangyayari sa birthday ko bukas? Tanda ko na!

WELKAM BAK SA AKIN

2006-06-18T05:24:00.000-07:00

Hindi ko gawain na matagal na itigil ang pagpopost sa aking blog at pagkatapos ay malungkot pa ang ipopost ko kapag muli akong magpost. Kahit basahin ninyo at halughugin ang buong blog ko, hindi ganoon ang trend na sinusunod ko. Ewan ko ba, pero kailangan lang talaga sigurong maiba ngayon.
---

Kahit itanong mo sa lahat ng tao, sa pamilya ko, sa mga barkada ko, sa mga blockmates ko, kahit sa mga professors ko--- isa ako sa pinaka-transparent na tao na makikilala mo. Walang bagay sa buhay ko ang kaya kong itago. Halos lahat ng nangyayari sa akin, alam ng halos lahat ng tao. Siguro dahil na rin sa madaldal ako at hindi ko maitikom ang bibig ko, at siguro hindi ko talaga kayang magkimkim ng maraming bagay sa sarili ko lang. Kaya ganon.
Kaya siguro, kung sasabihin ko ngayon na napakarami palang aspeto ng buhay ko ang hindi alam ng maraming tao--- kahit ng mga taong malalapit sa buhay ko, eh walang maniniwala. Pakiramdam ko, pagtatawanan lang ako ng mga tao. Pero totoo yun. Si Mama man o si Papa, kahit ang mga kapatid ko, kahit si Nikki man, sina Keina at Roro, kahit si Lisa na halos kapatid na ang turing ko--- napakaraming bagay tungkol sa akin ang hindi nila alam. May mga alam ang iba na hindi alam ng iba. Kaya nga siguro, kung mamamatay ako ngayon at magkakausap-usap sila, doon lang nila mabubuo ang pagkatao ko base sa pinagtagpi-tagpi nilang mga kwento tungkol sa akin.
Pero meron ding mga bagay na tanging ako at si Diane Isabele lang ang may alam. Hindi ko rin alam kung bakit ganoon ako, pero ganoon talaga ako. Hindi naman dahil sa pakiramdam ko eh hindi matatanggap ng mga tao ang mga bagay na ‘yon, at hindi rin naman dahil natatakot ako sa sasabihin ng ibang tao--- dahil alam ko sa sarili ko na wala naman talaga akong pakialam sa sasabihin ng iba. Sasabihin ko sa inyo ngayon, kahit ako hindi ko alam kung bakit may mga bagay na pinipili kong ako lang ang nakakaalam--- hindi ko rin maintindihan kung ano ang mga bagay na naging dahilan kaya ganito ang ugali ko. Hindi ko rin alam kung tama o mali na ganoon. Kasi minsan, naiisip ko, natatakot ako sa kayang gawin ng sarili ko. Natatakot akong may ganito akong ugali.
Sabi ko kanina, kung mamamatay ako ngayon at magkakausap-usap lahat ng mga taong nakakakilala sa akin, doon lang nila mabubuo ang pagkatao ko base sa pinagtagpi-tagpi nilang mga kwento tungkol sa akin. Pero hindi pa rin nila mabubuo ito ng buong-buo--- at hindi rin nila makikita at malalaman ang totoong ako--- dahil ang kulang na mga piraso ng kwento ay nakatago sa loob ko.
---

I am so pissed off right now. As in alam niyo yung feeling na gusto niyong manapak ng tao? Ganon. Ganon na ganon.
Alam niyo, the first moment that I became a guilder, alam ko na sa sarili ko na mahal ko at mamahalin ko yung Broad Guild. Mahal ko yung mga ginagawa nito, yung mga taong kasama ko dito---- mahal ko yung konsepto na member ako ng org na ‘to.
At hindi ko itinanggi sa lahat na gusto ko maging presidente. Mahirap, maraming sakripisyo, maraming doubts--- pero gusto ko. Pero nung dumating na yung pagkakataon na kailangan ko nang pagdesisyunan kung tatakbo akong presidente o hindi, natakot talaga ako. Lahat siguro ng mga pwedeng maging rason para matakot ako at mag-back out naisip ko na…pero in the end, go pa rin ako.
At ngayon, presidente na ako. Oo mahirap siya. At oo, nakakatakot siya. Alam ninyo, nung napagdesisyunan kong tumakbo, nagpalakas talaga ng loob ko yung mga taong nagsasabi na naniniwala silang kaya ko. Naniniwala silang makakaya ko.
At oo--- as far as I can remember, kasama kayong dalawa dun. Hindi lang kayo kasama dun--- masasabi kong kasama kayo sa mga unang taong talagang nag-push at nagmotivate sa aking tumakbo. At hindi lang sa akin--- pati na rin sa ilang miyembro ng exec team ngayon. Kesyo kailangan kayo ng org, wala na kaming ibang maisip na pwedeng mag-lead sa org, kung mahal ninyo ang org gagawin niyo yun---
Bullshit.
Kaya ako nagagalit ngayon. Kaya ako galit na galit ngayon. Dahil ngayon--- nalaman kong kayo palang dalawa ang kauna-unahang taong nagduda sa kakayahan ko--- at ng buong exec team.
Pero hindi ako dun galit na galit--- sa totoo lang, kahit masakit, kahit masakit na sa inyo manggagaling ang mga pagdududang ‘yon, okay lang. Kasama ‘yan sa package. Hindi naman pwedeng lahat aayon sa’yo, diba?
Pero tangina naman--- wala namang bastusan dito. Kung meron kayong mga pagdududa, sabihin ninyo ng deretsahan. Hindi yung titirahin ninyo kami ng patalikod. Hindi iyong maghahanap kayo ng magpapalaki lalo sa mga butas na nakikita ninyo. Hindi iyong sasabihin ninyo na kusang sinabi sa inyo ng ibang tao pero yun pala eh parang pinatotohanan lang niya ang mga naiisip ninyo. In short, hindi iyong magpapatawag kayo ng isang secret meeting/talk/eat out/bonding kasama ang ilang piling tao para lang pag-usapan ang ilang tao at ang mga problema o mali na nakikita ninyo.
Yeah--- you mean well, I mean you might have meant well--- but if you really did, pwede namang iyang mga concerns ninyo ay idineretso ninyo sa amin o kaya sinabi ninyo sa lahat sa amin at hindi ninyo isinekreto.
Noong una, naisip ko, bilang member ng org at kabilang sa mga ginanyan ninyo---- masakit. Pero naisip ko, at kayo na rin ang mismong nagsabi sa akin, na dapat tanggapin mo kung ano ang orgmate mo--- kahit na minsan mahirap at masakit tanggapin. Unity in diversity, diba?
Tapos, naisip ko, bilang isang kaibigan--- mas masakit. Pero sabi niyo nga, minsan, kailangan maging professional ka, hindi puro friendship lang ang iniisip. Ang tanong ko, professional ba ang ginawa ninyo?
Pero naisip ko lang ngayon--- pinakamasakit pala siya sa akin bilang isang tao. Nakakainsulto. Nakakawala ng respeto.
Hindi kami perpekto. At oo, inaamin ko, maaring maraming problema ang org na kailangan naming kaharapin. Pero una sa lahat, gusto ko lang ipaalala sa inyo na kung ano man ang org ngayon, kung ano man ang kinalalagyan ng org ngayon, maganda man o pangit, may kinalaman kayo doon. Pangalawa, gusto ko rin lang ipaalala na hindi pa kami nagsisimula. Sana man lang, bigyan ninyo kami ng pagkakataon na patunayan muna ang aming mga sarili bago kayo magbato ng mga husga ninyo. At pangatlo, sana bigyan naman ninyo kami ng pagkakataon na itaguyod ang org sa sarili namin. Sana huwag niyo kaming pilit ilagay sa mga anino ninyo.
Gaya nga ng sabi ko, I’m so pissed off right now.
Salamat sa pagpapakita ninyo ng suporta. Grabe, ramdam na ramdam ko talaga.
---

Oo--- mahal kita. Oo--- masaya ako kapag magkasama tayo. Oo--- gusto kong maging tayo. Oo--- hinihiling ko na sana dumating ang araw na maging tayo talaga.
Pero sasabihin ko sa’yo at sa kanilang lahat na makakabasa nito, finally, na-settle ko na sa sarili ko na sa ngayon, tama na lang muna na inamin ko ‘yang lahat ng aking nararamdaman sa sarili ko. Tama na muna sa akin na nagpakatotoo ako sa sarili ko. Pakiramdam ko hindi pa panahon para magpakatotoo na ako sa’yo at aminin ko na ang nararamdaman ko.
Nakakatawa. Hindi ko maisip ngayon kung anong meron ka at kung bakit hinayaan ko na hayaan ko lang ang sarili ko na tanggapin ang kung ano tayo. Na sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko ginustong ma-kontrol ko ang lahat ng nangyayari sa akin. ‘Yun bang, hinahayaan ko lang na mag-unfold ang mga pangyayari sa harapan ko. Oo, ayoko ng mga sorpresa. Ayoko nung wala akong alam sa mga nangyayari. Kaya nga nagugulat ako na hinahayaan ko lang ang nangyayari sa atin ngayon. Siguro kasi alam ko naman na kahit na nagkakaganito ako, hindi ako nagpapakatanga. Pinagbibigyan ko lang ang sarili ko.
Mas masaya pala. At mas nakakahinga ako ng maluwag ngayon.
At gaya ng sinabi ko noong nagsimula ang kung ano man ang meron tayo--- salamat dahil patuloy mo pa rin akong napapangiti.
---

Gusto kong sulitin ang pagkakataong ito upang pasalamatan ang ilang tao…
Iris--- o ang taray, tinanggal ko na ang “ma’am” sa pagtawag ko sa’yo. Gaga ka! Miss na kita. Ano naman ‘yang iskema mong hindi pagtuturo ng 103 ha? Kawawa naman ang mga bata. Hahaha! Seriously, salamat sa pagtitiyagang magbasa ng mga kagaguhan ko dito. Oo na, kahit na alam kong hindi naman ito papasa sa kaledad ng iyong pagsusulat, kebs na. Alam ko namang naaaliw kita sa mga kabalbalang isinusulat ko. Maipagpag ko rin lang na may utang ka sakin na 2 strong ice. Bakit kamo? Dahil minsan, nawengwang ka lang ng fatale--- at muntikan mo nang mai-chova ang mga bagay sa buhay mo na hindi dapat malaman ng mga kaklase ko. buti na lang at natakpan ko ang bibig mo. Hay--- bago mo pa isipin na ginawa ko ‘yun para maisalba ang reputasyon mo, maipagpag ko lang ulit na kaya ko ‘yun ginawa ay para maisalba ang sarili ko. Baka kasi pag okey ka na eh hindi mo maalala na ikaw nagsabi nun. At dahil ako lang ang sinabihan mo, eh baka pagbintangan mo pa ako. Hahaha!
Panggs--- salamat dahil lagi kang nandiyan. Salamat dahil napapagkatiwalaan natin ang isa’t isa. Salamat dahil isang text ko lang, keri mo na. Seriously, thank you for being one of the people that keeps me grounded. Thank you because despite your near perfection, you always keep up with a flawed person like me. Thank you for putting up and for matching my kagagahan. You’re indeed one of the bestest friends I’ve had.
Dandy---marz, thank you for giving importance to our partnership and for extending our partnership hindi lang sa org matters pero sa lahat na rin ng aspeto.
Kambal--- salamat sa pakikinig. Salamat sa pagtawa. Salamat.

deretsahan na ito!

2006-03-12T18:15:00.000-08:00

Tumalon kaya ako sa bangin
Para lang iyong sagipin
Ito ang tanging paraan
Para mayakap ka

Try ko kaya ito? Hahaha. Na-try ko na kasi yung umalis nang hindi nagpapaalam at hindi nagdadala ng cellphone e. Medyo nagwork naman. Wahahahahahaha.

Napapagod na ako. Kahit ayoko pang mapagod. Napanghihinaan na ako ng loob. Kahit gusto ko pang maging matapang. Nalulungkot ako. Kahit na sobrang pinipilit kong maging masaya.

Tama ka. Hindi ganito ang pagkakakilala mo sa akin. At ikaw--- ikaw ang nakapagdulot ng lahat ng pagbabagong ito. Tama ka rin, lalaki lang yan…lalaki ka nga lang. At hindi nga siguro ako dapat nagpapakabaliw sa’yo.

Sabi mo, dapat intindihin ko na baka hindi naman “nya” alam na nasasaktan na ako…sasabihin ko na sa’yo ngayon--- nasasaktan ako. Ngayon, sabihin mo sa akin, mali ba ang kabaliwang ito? Sige, sabihin mo sa akin, ano ang tama at dapat kong gawin?

Sige, siguro nga dapat mag-usap tayo. Hayaan mo, paghahandaan ko ‘yan.

Darating kaya
Sa dami ng ginagawa
Kung kaagaw ko sila
Paano na kaya?

kung may The One...this is THE LULL

2006-02-25T16:20:00.000-08:00

Bago ang lahat, nais ko munang sabihin na dapat ninyo akong I-congratulate dahil naka-survive ako for one week na hindi gumagamit ng Internet! Ha! Grabe na yung 80 messages and two Friendster requests ang tiniis ko na hindi tignan o basahin…I may be a coffee addict, pero I’m not a Net addict pala!

---
Nagka-lagnat ako. Siguro dahil sa pagod. Physically, mentally, emotionally. Grabe na, noh? Pero ganun talaga. Sabi nga nila, c’est la vie! Hindi naman ako nagsisisi e. Dahil pinasok ko ang iskemang ganito, kaya dapat panindigan ko na tatapusin ko ang mga dapat kong tapusin.
Masaya naman ako sa buhay ko kahit ngaragan ever. Seheryoso. Gaya ng lagi kong pinapaulit-ulit, masaya ako sa iskemang busy-busyhan na ito kesa yung mga lull moments.
Lull moments?!?
Hahaha.
Tindi talaga ng epekto ng lull (grabe na ang segue ko). Kapag nagkakaroon ng lull, may time ka para mag-isip at sabi nga nila, para makita at maintindihan ang bigger picture. May time ka rin para huminto, at habulin muna ang hininga mo. Ito rin siguro ang panahon para maiplano mo at mapag-isipang maayos ang mga susunod na hakbang na sa tingin mo ay makakabuti para sa lahat.
Pero higit sa lahat, ang lull ay isang magandang panahon upang ma-wengwang ka. At makapang-wengwang ka ng ibang tao.
Alam niyo ha, in fairness sa akin, I’d like to think na medyo maganda ang epekto sa akin ng lull moment na ito. Totoo lahat ng sinabi ko, nakapag-isip ako, I was able to see the bigger picture, I was able to catch my breath…kasi before the lull, para akong biglang sumakay sa isang matindi at mabilis na rollercoaster ride--- nakakahilo, nakakatakot, nakakasuka. Kaya I opted to have a lull period muna.
At yun na nga. Masaya naman ako sa naging resulta ng lull moment. Resulta--- meaning tapos na ang lull moment. Joske, kinailangan ko pang magkasakit para lang maka-arrive ako sa isang conclusion.
Sabi ko nga sa text ko sa mga tao kaninang madaling araw---

“Nalinawan na ako guys…Si diane ay isang go-getter. Risk-taker. Hindi naman talaga kaso sa akin kung masaktan ako, ang importante, nagmahal ako ng totoo. So…goodluck na lang sa kanya!:)”

Tama silang lahat. Dapat ko nang tapusin ang trauma ko with TOTP (things of the past). Salamat sa aking mga kaibigan na talaga namang isasampal sa mukha ko ang mga kagagahan ko. Salamat dahil na-realize kong namimiss ko na nga pala ang totoong ako. Yung keber kung masaktan o hindi. Yung nangwe-wengwang at hindi nagpapa-wengwang. Yung masaya lang. Yung nagmamahal no matter what.
And now, witness the comeback of the moi.
At para sa’yo (how apt), GOOD LUCK NA LANG ‘TOL.

---
May kanta ako:

…awit na nananawagan/baka sakaling mapakikinggan/pag-ibig na palaisipan/sa kanta nalang dinadaan/nag-aabang sa langit/sa mga ulap sumisilip/sa likod ng mga tala/kahit sulyap ng darna…

THE ONE (Bwakanangshet)

2006-02-05T07:34:00.000-08:00

Shet na The One ‘yan o.

Sino ba kasing nag-imbento ng konsepto na ‘yan?!? Magpakita ka sa akin at mag-usap tayo!!!! Now na!!!

Don’t get me wrong, hindi ako ang naghahanap ng The One. Hindi rin ako ang nag-iisip na may The One. Hindi rin ako ang naghihintay para sa The One.

‘Yun na nga yung nakakainis e. Hindi ako---Siya.

At ang mas nakakainis, e mukhang ‘di naman ako ang The One na hinihintay niya.

There. one epiphanic moment--- a single statement that crushed the chimera. My chimera.

Hoy gago, hear me out, willya? Listen and listen well.

Yes, I’ve always believed that there is one person out there for me, na oo, siguro nga merong The One (for me). As a kid, I had this mindset that I ought to be looking for him, or I ought to be waiting for his arrival in this mess that is my life. But harsh realities confronted me as I was growing up, and I guess my concept of destiny was jaded. A lot of prospects came my way, quite a number of romantic experiences, pero hindi na bumalik ang aking zest sa paghahanap o paghihintay sa The One.

And then you came.

You and your gago self. Nung una, wala talaga, wala ka talagang impact sa akin. Nada. Sabi ko pa nun, isa kang taong walang magagawang matino sa buhay. Puro dada lang. Puro kalokohan, kagaguhan at kaangasan lang. Just like any mainstream guy that I know.
Then came a text message--- it only took one text message to change everything. Kung ako si baliw na may sense, ikaw siguro si gagong mabait. And after quite sometime, I began to know not just your gago self, but every little thing about you, may it be good, bad or even just outright funny. All those things endeared me to you.

It made me happy. Yes, happy--- but scared at the same time.

Scared because I then realized that I was starting to think that you, you and your gago self, may be The One--- the one person that made me believe in the concept of The One again; the one person I’ve been waiting for; the one person that, simply put, could be The One.

I asked myself, what the hell am I thinking?!?

But, I was happy. I was happy, and scared. But nevertheless, happy.

Happy because you might be the one. Hmm…no. I’m happy--- happily hoping that you are the one.

Sana, one day, you may also consider na maybe, just maybe, I may also be the one for you.

But until that time comes, you can be sure, I will be happily waiting on the sides.

'TOL...

2006-01-20T17:15:00.000-08:00

‘Tol,

Hahahahaha. Gulat ka noh? ‘Wag ka mag-alala, ako man e nagugulat din sa sarili ko. Of all people na dadramahan ko--- ikaw pa! Pakiramdam ko, mas maiintindihan pa ni Boy Lata, Marathon Man, O’Love at Mr. E kung sila ang drinamahan ko. Pero ikaw?!? Susko, eh hindi ka pa nga yata naniniwalang nagbago na ako at babaeng-babae na ako.
But, that’s beyond the point.
‘Yun na nga e. Hindi ikaw sila. Lalong hindi sila ikaw. Kaya ganito.
Labo, ba? Bakit, tanong ko sa’yo, kelan ba tayo naging malinaw?
Pasensya ka na. Kailangan ko lang talagang mailabas ang lahat ng ito--- bago ako tuluyang mabuwang.
‘Lam mo, mag-iilang linggo na akong patay. Pakiramdam ko, nakahiwalay na ang kaluluwa ko sa katawan ko--- pakiramdam ko, ilang linggo na akong naglalakad ng walang kaluluwa. Acads, org, dito sa bahay, lahat ‘yan dinadala ko. Minsan, pakiramdam ko hindi ko na pag-aari ang sarili ko. Nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko hindi ko na kilala ang sarili ko.
Itong linggong ‘to ang pinaka-pangit na linggo para sa akin. Nakakapagod, nakakadisappoint…puro problema, puro hassle…pakiramdam ko e gusto ko nang bigla na lamang ako lamunin ng lupa at mawala na lang bigla.
Kasabay ng lahat ng iyon--- hindi tayo nagkikita o nag-uusap. Which, I must admit, made things much harder to bear. Itinuring na kitang isang aspeto sa buhay ko na bumabalanse sa lahat, kaya siguro nung naging malabo na ang aspetong ikaw, nawala ang balanse.
Kadiri, noh? Ako man nandidiri sa sinasabi ko. Hindi ko pinangarap na umabot sa puntong ganito. Ayoko. At hindi dapat.
Kahapon, nagkita tayo. Nagkausap. Sa totoo lang, ang tagal kong hinintay ang pagkakataong ‘yun. Yung makatabi ulit kita. Yung maglokohan ulit tayo. Yung maasar na naman ako sa kapreskuhan mo.
At yun nga, nagkita tayo at nagkausap. Pakiramdam ko, nakita ko na sa puntong iyon ang dahilan kung bakit napakatagal kong hinintay ang pagkakataong iyon; pakiramdam ko, naging malinaw na sa akin ang lahat sa pagkakataong iyon.
‘Tol--- iyan lang ang tingin mo sa akin.
Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil tama naman pala ang naiisip ko simula’t sapul, o iiyak ba ako dahil alam ko namang kahit handa akong ganoon ang kalabasan, somewhere inside me, I’m wishing na there is more for us than just being buddies.
Pero ganoon talaga. Sa isang laro, may panalo, at syempre, may talunan.
Hindi ko sinasabing natalo ako. Hindi na ganoon kababa ang tingin ko sa sarili ko. Kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mananatili na lamang akong ‘tol, naniniwala akong isa iyan sa mga pinakatangang desisyon na gagawin mo sa buhay mo. Dahil espesyal ako. Dahil alam kong kaya kitang pasiyahin. Dahil alam kong maaring ako ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay mo.
Pero hindi ko rin sinasabing talo ka, at panalo ako. Dahil kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mapagdesisyunan ko mang tanggapin iyon, naniniwala akong isa itong magandang pagkakataong palalampasin ko. Dahil espesyal ka. Dahil alam kong kaya mo akong pasiyahin. Dahil alam kong maaring ikaw ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay ko.
Pero gaya ng panonood ng sine--- may katapusan din ang paglalaro.
Pero--- hindi gaya nang minsang manood ako ng sine, ang paglalaro ay isang bagay na hindi basta basta natatapos, kung hindi ito tatapusin ng mga naglalaro nito. Naiintindihan kong di tulad ng panonood ng sine, kung saan wala akong magagawa kapag natapos na ang palabas, alam kong, sa pagkakataong ito, may magagawa ako.
At gusto kong malaman mo, na ayoko pang tapusin ang larong ito. Hanggang sa mapagod ako. Hanggang sa hindi ko na kaya.
Isa lang ang gusto kong malaman. Isa lang ang gusto kong itanong sa’yo---
Pagod ka na ba? Ayaw mo na bang maglaro?
Ako, hindi pa. Pero kung pagod ka na, sabihin mo lang--- pagpapahingahin kita. Paiinumin ng tubig.
Pagkatapos, laro ulit.
Ganoon ang tunay na mag-‘tol, diba?

‘Tol.

Im officially missin' YOU...

2006-01-19T15:50:00.000-08:00

There. I said it.

Gaya nga ng sabi ko kay Boy Lata, uhaw na uhaw na uhaw na ako.

Ngarag na ngarag na ako sa buhay, uhaw na uhaw pa--- para na akong mamamatay.

Hindi ko alam kung galit ba sa akin si Papa God, o kung iskema mo ba ito. Kung kanino mang pakana ito, wala na akong pakialam. Tama na. Please. Give me back my sanity.

Ang bigrahas!

6 days. Grabedad na yun. Noong panahon ni Backseat, keri ko pa yung 6 days na hindi ko siya makikita. Aba aba, e anlayo naman kasi ng mundo niya sa mundo ko. Pero ngayon, iisang mundo ang ginagalawan natin. At napakaraming pagkakataon para magkasama--- pero ewan ko ba.

Alam ko na kaya ako nagkakaganito e dahil na rin sa hindi kita nakikita. Sanay na ako sa ganitong pattern ng buhay ko. Kapag nawawala, mas lalo kong hinahanap. Pero kapag nandiyan na, okey na ako. Keber na ulit.

Sana ngayong araw na ito, makita na kita. Kahit hindi tayo mag-usap at magkulitan. Kahit makita lang kita. Kahit hindi mo na ako makita.

Gusto ko lang malaman kung ano na nga ba.

Please. Gago ka ha. Give me back my sanity.

---

Bakit ba ang malas malas malas ko ngayong linggong ito? Sabihin niyo nga sa akin. Walang isang tao ang naiintindihan at nararamdaman ang nararamdaman ko ngayon. Napapagod na ako. Wala akong masabihan. Wala akong matakbuhan.

Help. Get me out of this deep shit.

STEADY lang.

2006-01-17T13:23:00.000-08:00

Bigla kong na-miss ang pagpopost sa aking blog. Napapansin ko lang, sa tuwing stressed na ako sa aking buhay, nagpopost ako sa blog ko. I don’t know, but I’m starting to feel that this blog is my escape from--- whatever…

Hindi ko na ma-distinguish kung stress ba o depression na itong nararamdaman ko.

Pero teka--- bago niyo isiping lovelife na naman ang dahilan ng lahat ng ito, well well well, nagkakamali kayo. HINDI ITO TUNGKOL SA LOVELIFE or the lack of it.

E mamaya pa yun e. Joke.

Lagi akong inaasar ni Nikki na everytime na kakamustahin niya ako, isa lang daw lagi ang sagot ko… ”Eto, haggard…”. Kaya nga minsan, inuunahan na niya ako at sinasabing, “How are you panggs? Haggard?”

Noong huling beses na niloko niya ako ng ganoon, it finally hit me na, oh sheeeet, haggard nga ang buhay ko. Don’t get me wrong, I am actually enjoying learning and doing all those things that I have to do, pero susko susko, pwede namang one at a time ko gawin ang mga bagay-bagay diba? But no, kailangan talagang magkapatung-patong at magkasunod-sunod ang mga dapat gawin (take note: dapat) at tapusin.

Hence, the stress brought to me by what I call my DEATHWEEKS. Grabe na divine, yung ibang tao, meron silang deathday, pero deathweeks?!? Cmownst! Deathweeks kasi pakiramdam ko nahihiwalay na ang katawan ko sa kaluluwa ko at para bang isinanla ko na ang kaluluwa ko sa lahat ng aking THINGS TO DO at wala na akong control sa aking buhay at oras. Bigat, diba?

Sabi nga ni Ma’am Pinky last sem, bakit daw kaya lagi nalang parang stressed out ako at lagi nalang akong nagrereklamo na haggard ang buhay? (Speaking of Ma’am Pinky, O ayan Ma’am ha, very safe ang sinabi ko about you…more to come sa latter part ng aking post…hehehe) Lagi rin niyang sinasabi na kaya ko naman, na, oo nga naman, kaya ko naman talaga, minsan, kailangan ko lang talaga I-voice out na napapagod na ako kahit na alam ko namang wala naman akong magagawa.

Okay. Tama na Diane. Move on.

---

How does it feel to know na your professors are reading your blog?

Nagsimula si Ma’am Iris, ngayon naman si Ma’am Pinky.

Now, how do I feel?

Hmm, its weird, pero parang wala lang. Okay lang. (or sinasabi ko lang ba ito dahil alam kong mababasa nila ito?)
Pero seheryoso, I think it’s okay. Siguro kung sa iba nangyari ito, they’ll probably feel awkward kasi diba, professional ang relationship natin with our profs. Pero kasi, even if sobrang iginagalang ko sila at nirerespeto, somehow, comfortable ako to be myself sa mga klase ko sa kanila. I mean, cmownst, si Ma’am Pinky ay prof ko for 3 consecutive semesters already, while si Ma’am Iris naman ay 2 consecutive sems na. Outside the confines of the classroom, parang nanay ko na si Ma’am Pinky at parang ate ko naman si Ma’am Iris. Alam niyo yun, okey lang sa akin kung okrayin nila ako at ang aking mga works, and I really feel bad kapag hindi ko nadeliver ng maayos yung pinapagawa nila.

Besides, they already know and have already accepted my baliw personality, so probably, parang napatunayan lang nila na ganun nga ako bilang tao nung nabasa nila itong blog ko.

---

Kamusta na nga ba ako?

Well---- besides sa haggardo ang buhay ko, kamusta na nga ba ako?

Ang bago kong sagot: STEADY lang.

Oo, steady lang. Happy lang. Magulo at nakakapagod ang buhay, pero hindi lang naman ako ang nasa ganitong sitwasyon, divine? Who said that living life was easy?

Pero alam niyo, kailangan ko lang talagang sabihin, para lang talaga tapos na. Nakakatawa kasi si Keks nung Friday, nung tinanong niya kung ano ba talaga si JV sa akin. Ito na yata ang pinaka-delayed na tanong na kinailangan kong sagutin. Well, alam ko naman na naririnig-rinig na nila yang tungkol sa pagkakahumaling ko kay JV noon pa, pero, joske, ngayon lang daw ba I-confirm?

Well, ikoconfirm ko na sa inyo ngayon--- wala na talaga akong gusto kay JV. I guess that was just a phase…na sobrang na-intriga lang ako sa pagkatao niya at na-obsess sa fact na we may be compatible dahil opposites kami.

Pero yun nga, tapos na siya e. Hindi ko pala talaga siya gusto. Hindi pala talaga kami compatible.

So there. With that part over, ano na?

Alam niyo, narealize ko na grabedad pala ako, every semester, ibang lalaki ang kinahuhumalingan. Kaya ngayon, rest muna ako. Ang pangit ng feeling e. In fairness kay Ralph ha, after him, wala na akong kinagagahan ng kasing fatale nung sa kanya. In fairness, malapit na rin palang mag-dalawang taon since that time.

Rest doesn’t mean na wala akong lovelife. Pero gaya ng aking bagong status sa buhay, STEADY lang muna ako. Happy lang ulit. Just taking each day as it comes. Not fussing about things, para less complications.

Ito lang ang masasabi ko. Kung ano man ang nangyayari ngayon sa aspetong ‘yan ng buhay ko, may malaking possibility na mapantayan nito ang lebel nung kay Ralph--- actually posibleng malampasan pa. Kaya I’m very very careful.

---

It was never my intention knowing you better, but something between us has come for us to know each other, and now, I see the value of a you not just for a moment but forever…

Tuldok.

Hindi ko kailangan ng SALBABIDA!

2005-11-15T15:52:00.000-08:00

Labo talaga.

Minsan nga iniisip ko, mas okey ba na malabo pero meron o mas okey nalang na wala? O malabo nga ba o wala naman talaga? Kung meron man, kailan ito nagsimula? Tapos na ba ito? Kung meron man, paano ko ito ilalarawan at ipapaliwanag? Seryoso ba ito, o gaya ng hinala ko, isang laro lang? Ngunit kung paglalarawan din lang, mayroon nga ba akong dapat ilarawan? O ilusyon lamang ang lahat?

Diba ang labo?

Isa lang ang malinaw.

Hindi ako malulunod ng gaya ng iniisip ninyong lahat.

Noong isang araw, nang magawi ako sa isang lugar na ngayon ko na lamang ulit nabisita, nakakatawa dahil halos lahat ng magpapaalala sa akin sa mga pagkalunod ko dati ay tumambad sa mukha ko--- ang jacket, ang backseat, pati kamo ang pusa ay nagparamdam sa hindi ko maipaliwanag na paraan.
Bakit kamo ako nalunod dahil sa kanila? Dahil hindi ako marunong lumangoy, pero hinayaan pa rin nila akong lumusong sa dagat. Noong una, kuntento na ako sa bahagi ng dagat na malapit lang sa dalampasigan. Pero totoo nga yatang nakaka-adik ang tubig ng dagat at nawili ako sa pagbabad dito. Hindi ko napansin na inaanod na pala ako ng mga alon at dinadala na ako ng mga ito sa malalim na bahagi ng dagat. At dahil nga hindi ako marunong lumangoy, nalunod ako.
At nasaan ang jacket, ang backseat at ang pusa? Nasa dagat rin. Marunong man silang lumangoy o hindi, walang kaso, hindi sila malulunod.
Dahil lahat sila, may dalang salbabida.
At hindi sila handang ipahiram ang kanilang mga salbabidang sa akin. Dahil sa lalim ng dagat, sila mismo ay takot malunod. Ang jacket? Natatakot malunod. Ang backseat? Ayaw malunod. Ang pusa? Ayaw niyang malunod sa dagat na ‘yon sapagkat sabi niya, kung malulunod daw siya, gusto niya sa mas magandang dagat. Dun sa pinapangarap niyang dagat.
Kaya habang silang lahat ay nababalot ng proteksyon ng kanilang mga salbabida, hayun ako, sa malalim at nakakatakot na bahagi ng dagat, nag-aagaw buhay. Pinipilit na itawid ang aking sarili at bumalik sa dalampasigan. Sa awa ng Diyos, naibalik ko ang aking sarili sa lupa.
Pero sasabihin ko sa inyo ngayon, napakahirap malunod ng tatlong sunod-sunod na beses.
Nakakainis. Nakakapagod. At nakakasawa.

Pero kung mayroon mang naidulot na mabuti ang tatlong karanasang ito, iyon ay ang tulungan akong magkaroon ng determinasyon para matutunan kung paano lumangoy--- kung paano lumangoy ng maayos para hindi na ako muling malunod pa. Sa pag-aaral ko kung paano lumangoy, napag-isip-isip kong hindi naman kasalanan ng jacket, ng backseat at ng pusa na nalunod ako. Oo, kasalanan nilang hindi ako pahiramin ng salbabida, pero hindi nila kasalanang naisip nilang gumamit ng salbabida para sa kanilang mga sarili para hindi sila malunod. Karapatan nila at responsibilidad nila sa kanilang mga sarili ang iligtas ang kanilang mga sarili mula sa pagkalunod. Ako man ay may karapatan din at responsibilidad na gawin ‘yun. Pero masyado akong naengganyo ng dagat at nakalimutan kong magdala ng salbabida. Kaya kung nalunod man ako, aba’y kasalanan ko rin ‘yun.

Kayo man ang malunod ng tatlong beses, hindi niyo ba sobrang nanaisin na matutong lumangoy? Hindi niyo ba nanaising huwag nang malunod na muli?

Nag-aral na akong lumangoy. At marunong na ako, sa maniwala kayo’t sa hindi. Natuto na ako ng tamang paglangoy. Ito ay isang katotohanang nais kong ipaniwala sa akin sarili. Dahil alam kong kapag ganito ang aking inisip, at sinamahan ko pa ng tapang at determinasyon, gagaling din ako sa paglangoy.

Ganoon na lamang ang aking determinasyon na huwag nang malunod muli. Matindi. Sobrang tindi. Kaya sinasabi ko na sa inyo ngayon, at paulit-ulit kong sasabihin sa inyo---

Hindi ako malulunod ng gaya ng iniisip ninyong lahat.

At kontra sa sinasabi ninyong lahat, hindi ko na rin kailangan ng salbabida.

Dahil marunong na akong lumangoy.

Labo noh?

Labo talaga.

I'm Sad

2005-11-10T16:14:00.000-08:00

I’m sad.

The last time I felt this same sad feeling was when I found out that my mom’s sick. The possibility of losing my mom made me sooooo sad that every time the thought crosses my mind, I cry.

Tears instinctively falling. Lost appetite and energy. Lack of sleep. Disturbing dreams. Missing zest for life and living.

January 1999. I found out that I had passed the entrance exam for Quesci. Wow, a science high school…I’ll be going in a science high school. My parents were ecstatic. I was happy--- but sad at the same time. Studying in Quesci would mean leaving Miriam, and all my friends there.
Fast forward to March of the same year, there was a special program made for graduating students, specifically, the Grade 7 students, the Turnover. It was also an event that would signify the “passing of responsibilities” as seniors of the batch from the Grade 7 batch to the Grade 6 batch. It wasn’t an event made for sixth graders like me who would also be leaving the school. But during the ceremony (which was held at the MMJ Court at 6 in the evening), when a presentation about grade school was shown, I broke down. That time, I was sitting beside Lizette and Diana and I could see Margaux in the front row. Mrs. Torres (one of my favorite teachers) was standing near our seat. And Special Memory was being played.

March 2003. High School Graduation. Again, all of my favorite people were beside me, and Kessy, the object of my interest was seated behind me. We promised not to cry, because we know we’ll be studying at the same university in college, we’ll still be seeing each other the following day for our clearance, and we’d still be in touch. I was teasing Tetel for crying, but still I found myself crying after I saw her cry.

1st year college, Summer. I found out that Ralph had a girlfriend.

During those times, I felt the same thing days after.

Tears instinctively falling. Lost appetite and energy. Lack of sleep. Disturbing dreams. Missing zest for life and living.

And now, at this very moment, I’m feeling those things all over again.

Tears instinctively falling. Lost appetite and energy. Lack of sleep. Disturbing dreams. Missing zest for life and living.

Am I about to lose or say goodbye to someone special again?

Sa isang LARO, ang unag mahulog....TALO!

2005-11-09T14:11:00.000-08:00

Naramdaman niyo na ba yung pakiramdam na gustong-gusto nang tumulo ng luha mo pero sobrang taas ng pride ng mga mata mo para hayaan silang tumulo?
At dahil hindi ka maiyak, sumisikip ang dibdib mo…sumasakit ang ulo mo…nanghihina ang mga tuhod mo…
Parang ilang sandali lamang ay bibigay ka.

Hindi ako maiyak. Gusto kong maiyak pero ayokong maiyak. Labo noh? Pero ganun talaga.

Gusto kong maiyak. Pero hindi maisip ng utak ko kung tama bang umiyak ako. E kung tama kaya, iiyak ako? E pano kung hindi? Hindi na ako iiyak? Dapat ko nga bang isipin kung tama o mali ang gagawin ko? Labo noh? Pero ganun talaga.

E bakit nga ba ako naiiyak? Dahil ba may kailangan akong pagdesisyunan at nahihirapan akong magdesisyon? Dahil ba natatakot ako? Dahil ba nasasaktan ako? Dahil ba napakaraming bagay ang hindi ko ngayon maamin sa sarili ko?

Hindi ako maiyak. Dahil ang pag-iyak---
…ay pag-amin na napapagod na ako sa pakikipaglaro at malapit na akong madapa.
Labo noh? Pero ganun talaga.
---
Nang minsang inatake ako ng INSOMNIA, ako ay nag-explore ng kung anu-anong site sa Internet. Nakita ko ang site na Blogthings ata ang tawag, basta yung kung anik-anik na personality chever. Natuwa ako kaya sumagot ako ng sumagot hanggang sa antukin ako. Pwede ko naman kasing I-post ang lahat ng sinagutan ko dito, dahil ganun naman yata talaga ang point ng mga chever sa site na ‘yun--- but no, asa pa kayong magtitiyaga akong gawin ‘yun. Una sa lahat, ambagal nitong si BUKNOY. Pangalawa, nakakatamad. Pangatlo, nakakatamad. Pang-apat, nakakatamad.
Haller, nakita niyo na ba akong mag-post ng pictures dito? Hindi. Dahil tinatamad ako sa matagal na prosesong iyon. Naisip ko, ang titignan niyo na lang dito ay yung mga pictures, ‘di niyo na babasahin yung mismong blogs ko…e kung pictures din lang naman ang habol niyo, edi tignan niyo friendster account ko! (poopsyzuh27@yahoo.com)
Tamad talaga akong mag-aral ng mga techie chever na ‘yan. Basta alam ko ang basics, keri na. Haay, tsaka ko nalang pag-aaralan kapag ikamamatay ko nang hindi matutunan ang iba pang kaeklatan na ‘yan.
Anyway, going back, ‘yun nga, may isa dun sa Blogthings na tungkol sa personality mo based on your birthday. Sa maniwala kayo’t sa hindi, naniniwala ako sa mga ganito. Ewan ko ba, jologs ‘ata talaga ako…
So--- ito ang sabi dun…(birthday ko nga pala ay JULY 7, 1986)

Born on the 7th day of month gives you a tendency to be something of a perfectionist and makes you more individualistic in many ways. Your mind is good at deep mental analysis and complicated reasoning. You are very psychic and sensitive, and you should usually follow your hunches. You may not take orders too well, so you may want to work alone or in a situation where you can be the boss. This birthday gives a tendency to be somewhat self-centered and a little stubborn.

Ang isa sa mga rason kung bakit ako naniniwala sa mga ganito e dahil may mga bahagi naman ito na alam kong totoo. In this case, medyo totoo lahat ang sinasabi. Kaya dahil sinisipag ako ngayon, himayin natin ang chever na itey…

“…tendency to be something of a perfectionist and makes you more individualistic in many ways.”
Hmm…totoo ‘yan. Tendency to be something of a perfectionist, pero hindi naman tala 100% perfectionist. Ganun ako. OC ako sa mga ginagawa ko, gusto ko laging maganda at maayos. Pero dahil sa katamaran ko, hindi ko rin naman naisasagawa lahat ng gusto kong mangyari, kaya madalas, sa huli, ako rin ang dapat sisihin kapag hindi naging “perfect” ang ginawa ko.
I guess individualistic ako in the sense na gusto ko mag-stand out. Pero diba, lahat naman tayo gusto ‘yun? Ewan ko, this part, ‘di ko ma-explain masyado…

“Your mind is good at deep mental analysis and complicated reasoning.”
Hahahahaha…nakakatawa naman ito. ‘Di ko ‘to alam ah. Isa lang naman ang implikasyon nito e, ang hilig kong mag-isip! Mahilig akong maghimay-himay ng mga bagay hanggang sa maintindihan ko ang tunay na ibig sabihin nito. Hmm…dapat kaya psychology ang kinuha kong course?
Kaya siguro madalas ay takbuhan ako ng mga tao kapag may problema sila. Kasi mahilig akong makinig at mag-rationalize ng mga bagay. Ewan ko, pero ako yung tipo ng taong hindi titigilan ang isang bagay hangga’t hindi ko siya naiintindihan.
Kaya rin siguro may pagka-baliw ako noh…

“You are very psychic and sensitive, and you should usually follow your hunches.”
Aha! This is very true. Katakot noh? Eto tayo sa “you should usually follow your hunches” e…patay tayo diyan. Pero ito naman ata yung tipo ng psychic powers na hindi nakakakita ng multo at kung anik-anik, pero yung tipong lakas in intuition ko, at madalas tama ang kutob ko.

“You may not take orders too well, so you may want to work alone or in a situation where you can be the boss.”
I don’t think ang ibig sabihin nito ay nagpapaka-bratinella ako. Medyo wengwang lang talaga ako kapag tumatanggap ng instructions, meaning, kinakailangan isulat ko ito at I-verify kung tama ang pagkakaintindi ko para tama ang magagawa ko. Kaya madalas, dumidiskarte na lang ako o kaya mas pineprefer ko na sarili kong diskarte.

“…tendency to be somewhat self-centered and a little stubborn.”
Hahahahaha! Self-centered! Siguro not in all aspects yung pagiging self-centered ko. Hmm…siguro ito yung sinasabi ng kapatid ko na madamot daw ako paminsan. Stubborn? Totoo ‘yan. Tigas talaga ng ulo ko.

O ayan…saya noh? Edi mas kilala niyo na ako?
Nyahahahaha.

SEMBREAK

2005-11-04T07:32:00.000-08:00

Ngayong nalasap ko na ang tamis ng SEMBREAK, isa lang ang aking ninanais:

PUCHA, GUSTO KO NANG PUMASOK.

Oo na, oo na, weird, kj, jologs, nerd na ako--- e sa wala na akong magawa dito sa bahay e. Well, hindi naman talaga ako nagse-stay dito sa bahay ng madalas, pero mahirap maglamyerda ng maglamyerda on a limited budget.

May isa pa pala akong naisip--- nakakamiss din pala ang kangaragan.

Mas gusto ko ang pakiramdam ng ngarag kesa ng walang ginagawa. Aba aba, kala mo masipag e, noh? Di rin.
---

Last week, Monday lang yata ako nanatili sa bahay. Tuesday hanggang kahapon (Sabado), alis ako ng alis.

TUESDAY
Nagpunta ako ng UP para sa meeting na pinatawag ni Cean para sa mga interesadong mag-usher para sa Superfest, isang seminar na sponsored ng Inquirer at GMA 7 na ine-endeavor ng isa pa niyang org.
Late ako. (Ano pa bang bago?!?)
Nung lunch break, nagpunta kami sa Jollibee nila Cean at Klara. Hay nako, ayoko na talaga ng fastfood pero wala akong magawa dahil wala kaming maisip na ibang kakainan. Pagkatapos nun, nagpunta kaming NBS dahil kailangan naming bumili ng mga kakailanganin sa seminar. Hulaan niyo kung sinong nakita ko dun?!? Si MARGAUX! Si Margaux. Siya ang aking Grade School best friend. Nakakatawa. Kasi madalas, kapag gusto ko siyang makita, hindi ko siya makita. Tapos bigla ko nalang siyang makikita at unexpected moments. Hahaha.
Pero pero pero…may isang sad part sa aming pagkikita. Tinawag niya akong--- BOCHOG! Huhuhu…wala lang, pakiramdam ko lalo, sooobrang laki na talaga ng tinaba ko.
Anyway, nung gabi, napag-usapan namin na magkikita kami sa Thursday for more bonding moments. Syempre na-excite naman ako…

WEDNESDAY
Aba, 4 am pa lang ay gising na ako. Dalawang oras lang ang tulog ko dahil---- basta. Puyat ako. Anyway, attack pa rin ako sa paga-usher sa SUPERFEST.
Nasayangan ako sa supposedly big event na ito. Dahil malaki ang venue, malalaki ang mga pangalan ng sponsors, malalaking pangalan din ang naimbitahang speakers at most importantly, malaki ang gastos nila, pero ang pinakamalaki at pinaka-importanteng factor ang nawala sa kanila--- isang malaking audience.

Pero bilang isang usher, keri na rin sa akin ang mga naganap. Libre na ako sa seminar, mas dumami pa ang nakain kong pagkain, at marami pa akong nakuhang freebies!!!
Anu-ano ang aking mga nakuha?
2 bag, isang GMA Kapuso pin, 2 Inquirer Guyito button pin, isang Inquirer notebook, isang Inquirer cap, isang TAYO button pin, isang box ng Hot Loops donuts, isang penshoppe cap, isang penshoppe razorback shirt at…isang cute na cute na GUYITO doll!

Aba aba aba, sabi ko nga kay Klara, kinailangan pa naming sumali ng isang game na pahabaan ng “rer” sa “Happy 20th Anniversary Phil. Daily Inquireeeeeeeeer” para lang magkamit ang guyito doll na ito. Owell…

THURSDAY
Hindi na ako nakasama sa 2nd day ng Superfest dahil kailangan kong samahan si Mama. Pero ang highlight talaga ng araw na ito ay ang Acti Meeting/Date with Margaux and Maris noong hapon. Multi-tasking na talaga ang drama ko noong araw na ‘yon.
As usual, late ako. Ang hirap kasi si Margaux, hindi sanay na late ako, ang Acti naman, alam nilang male-late ako. Kaya pagdating ko ‘dun, apologetic talaga ako kay Margaux at syempre, isa ako sa mga unang dumating para sa aming Acti meeting.
Isinama ko si Margaux sa aming Acti meeting. As usual, nung nalaman niyang head ako ng isang committee, ipinoint out na naman ang pagiging achiever ko raw. Laki talaga ng bilib nitong taong ‘to sa akin. Madalas nga, kapag down na talaga ang aking self-esteem, kausapin ko lang ‘tong taong ‘to, panigurado magiging okay ako. Kahit gaano ko pa sabihin sa kanya na hindi na ako yung “achiever” na kilala niya nung grade school, ayaw pa rin maniwala. Ewan.
So there. Hindi nga pala kami nakagawa ng isang konkretong plano sa aming meeting. Puro kasi kami kwentuhan e.
Lampas 5pm nang dumating si Maris, ang friend ni Margaux na ipapakilala niya sa akin. Hahaha, kabado ampotah! Kala niya babanat ako ng babanat. Sabi ko nga kay Margaux, sobrang okay si Maris, at natutuwa ako para sa kanila…(with a tinge of inggit by the way)

FRIDAY
Ang pinaka-haggardous day of them all--- EXEC SEM PLANNING!
Kila Rica ang aming venue. Haay, napapansin ko lang, lagi nalang kila Rica ang venue ng overnight ah. At kapag may overnight sa kanila, lagi akong nandun! Hahahahaha.
Nagsimula ang aming sem planning ng after lunch. Tuloy-tuloy ‘yun hanggang 8:30 ng gabi. Haggard naman kasi talaga ang second sem para sa Broadguild, dahil napakaraming events na magaganap--- kasama na ang Broadguild week.
12 am na kami nag-resume (dahil nagkatakutan pa tungkol kay GRACE, the Abesa mansion’s friendly resident ghost) at umaga na kami natapos.
Napakaraming trabaho na napunta sa aking committee. Good luck nalang talaga sa akin!
Pero kung maraming napunta na trabaho sa Acti, nyek, uberly dami ng napunta sa Memcom. Naawa nga ako kay Angel kasi napasubo talaga siya at ginisa talaga siya sa sem planning. Kasi naman e--- oops, tama na. Yoko na magsalita.

So there. isang week na full of action.
Kaya nga ngayong week na ‘to, stay at home talaga ako (except nung nagpunta ako ng sementeryo)
---
Sino ang COLLEGE SCHOLAR dito? Speak up!

AKO!!!!

Hahaha. Pagbigyan niyo na ako. Paminsan ko lang maranasan maging college scholar e. Sabi nga ni Mama, hindi raw niya ako maintindihan, kung kelan tambak ang trabaho ko, tsaka naman ako umaariba.
Sabi ko naman sa inyo hiyang ako sa kangaragan e.
Masaya lang talaga ako. Ngayon ko lang napansin na proud talaga ang aking parents para sa akin. Naramdaman ko lang ito nung sinabi sa akin ng aking sister habang naglalakad kami para magpa-load, “Ate, ano ba naman ‘yan, ikaw na naman ang pinaguusapan…”
Nakakaiyak. Nakakataba ng puso na marinig ang nanay mo na sa bawat kamusta sa kanya ng mga tao, maririnig mong pipilitin niyang isingit na natanggap ako sa Chalk, na matataas ang grades ko ngayon…
Thank you thank you thank you Lord.
---
Bakit ba laging sa huli ko inilalagay ang mga mushy stuff?!?

“Simula ngayon, makikipaglaro na lang ako ng makikipaglaro, at sisiguraduhin kong hindi ako unang madadapa…”

Iyan--- ‘yan ang bago kong panuntunan sa lovelife.

Nung isang araw, ininggit ako ni Shara dahil naabutan daw niya ang Cinderella Story sa HBO. Cinderella Story. Hilary Duff and naknamfotah CHAD MICHAEL MURRAY!!! Nainis ako dahil I am in dire need of a RomCom flick.
Kahapon, naabutan ko ito sa HBO. Happiness!!!

May quotation dun na naging inspiration ni Sam (character ni Hilary) para lumaban (denouement):
Never let the fear of striking out stop you from playing the game
Yun na. Game na naman.
Kung sa life per se mo ia-apply ang saying na yan, madali lang diba? Kahit nga ipa-extempo mo pa ‘yan sa akin ngayon, kayang-kaya ko. At madali lang naman kasi ‘yan gawin sa buhay e, dahil ganyan naman talaga dapat ang attitude mo.
Pero kung sa lovelife mo ia-apply ‘yan, ibang usapan na.
Wala naman kasi ako sa Cinderella Story. The Sam character and I are similar in a number of ways--- but are also different in a lot of ways. A movie like that can make one easily think na hey, oo nga ano, life is good talaga, and that somehow, my love story can have a happy ending. Pero, cmownst reality check, that’s fiction for pete’s sake! Kaya nga feel-good movie ang tawag dun e. it’s suppose to make you feel good pero you have to go back to reality after watching it.
Sam was able to get her Prince in the end. Despite the fact that the Prince has a sexy, cheerleader-ish love interest, he still chose the nerdy, dorky and plain Sam. Dahil maganda ang kanyang kalooban.
Nyek. Blech. Kalokohan.
Kaya nga fiction ang tawag diyan e. Dahil hindi naman talaga siya nangyayari sa totoong buhay.
Hence, my new mantra.
Cmownst, ilang beses na akong nadadapa…and hindi naman talaga mala-Austin (character ni Chad) ang mga ginusto kong maging Prince.
Kaya ‘yan. Ikaw, malas mo nalang. Wais na ko e. I’m getting fond of your wit and charm, but far from falling for it. Susko susko…
---

Gusto ko nang magpasukan. Para magkaalaman na.

Paminsan...

2005-10-25T06:49:00.000-07:00

Finally, masasabi ko na na--- SEMBREAK NA!

Simula noong Wednesday ng gabi, sembreak ko na naman talaga e. Pero ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon na sabihin ito dahil…
---

Noong Wednesday ng gabi, masyadong pagod ang utak at buong katawan ko para makapagsalita pa. Isipin niyo, simula Sabado hanggang Wednesday ng umaga ay nag-aaral ako para sa Comm 120, ang infamous class ko with THE Professor Avecilla. Ito na ang pinakamatindi at pinakamahabang pag-aaral na ginawa ko sa buong buhay ko. Nahigitan pa nito ang pagrereview ko para sa UPCAT at ACET. Grabe talaga.

Ala-una naka-schedule ang aming exam, kasabay ng exam ng 2 pang class ni Sir Chito (BC 100 at Comm 191). Expected na namin na late siyang darating, style na talaga niya yun eversince. Pero hindi kami naging prepared sa pagdating niya AFTER 3 AND A HALF HOURS! Cmownst, sa tagal ng paghihintay na ‘yun, unti-unting nalagas ang mga pinag-aralan ko sa utak ko at unti-unting gumapang ang antok sa sistema ko.

Pagdating ni Sir, akala niyo ba sinimulan na niya ang exam? Hindi pa rin. Ang walang kasing bait na prof na ito, sukdulan ba namang isiksik ang more than 75 students mula sa kanyang tatlong klase sa iisang maliit na room?!? Kamusta naman!

Sa unang tingin, madali ang exam. Multiple choice e. Pero subukan mong sagutin ang isang 80 items na exam na mayroong 160 choices. Ang sakit talaga sa ulo!

Pero sa awa ng Diyos, at salamat na rin sa intercession ni St. Anthony de Padua, natapos ko ang exam. Keber na kung ano ang grade ko…basta…natapos ko!
---

Sinundo kami nila Rica sa Masscom matapos ang exam. Sa kanila kami matutulog bago ang aming block outing. Ang saya-saya talaga kila Rica! Lafang kung lafang…at sarap ng tulog ko pagkatapos.
---

Paggising namin TAGAKTAK na. Sobrang excited ako dahil finally, makakaswimming na ulit ako. Gusto ko sanang ikwento ang mga pangyayari, pero napapagod ako. Kaya ‘wag nalang.
Ang saya-saya talaga ng aming outing! Sa mga wala nung outing…hay…mamatay kayo sa inggit! Jooooooooke! Next time ulit!
---

Akala niyo dun na nagtatapos ang aking post? Hindi pa! Last na ‘to…

Nung isang araw, nag-aayos ako ng gamit nang mapulot ko ang isa sa mga essays na ginawa ko para sa isang tao. Kung sino siya, hindi na mahalaga ‘yun. Basta nagandahan ako sa isinulat ko. Naisip ko lang, sana magamit ko at masabi ko ulit ang mga bagay na ito sa isang tao…kay SIYA.

Here it is: (in-edit ko na siya para pwede nang gamitin ulit)

PARA SA'YO

Nagulat ka, noh?
Oo ako ito--- at oo, para sa’yo ito. Madaling araw na pero mulat na mulat parin ako. Buhay na buhay pa rin ang isipan ko… napakabilis ng pintig ng puso ko. Nakakatawa--- sapagkat magkaayon ang aking puso’t isipan. Isa lamang ang nilalaman, isa lamang ang itinitibok at isinisigaw: ikaw.
Hindi ko alam kung paano ito nagsimula. Lagi naman akong ganito, hindi ko lagi alam kung saan at paano nagsisimula ang kahit anong sinisimulan ko sa buhay ko. Para bang lahat ng nangyayari sa akin, kusa na lamang dumarating. Dumarating ito nang hindi ko inaasahan.
Parang ikaw. Dumating ka sa buhay ko sa hindi inaasahang panahon.
Akala ko noong una wala-wala lang ‘to. Naaliw ka sa akin, naaliw ako sa’yo. Nagsimula sa biruan, hanggang kwentuhan na ng paunti-unti, telebabad, puntahan sa bahay ng isa’t isa, nood-nood ng sine, pagpapalitan ng text messages…
Sinabi ko sa’yo minsan na naaaliw ako sa’yo. Tumawa ka. Biniro mo akong diyan nagsisimula ang lahat. Tumawa ako. Ano naman ang ibig mong sabihin? Tumawa kang muli. Biniro mo ako at sinabing pakiramdam mo, ‘di maglalaon ay magkakagusto na ako sa’yo. Baka ikaw pa kamo ang magkagusto sa akin, biro ko naman sa’yo. Nagtawanan tayong dalawa. Sino nga kaya sa atin ang unang magkakagusto sa isa’t isa? Mayroon kaya? Walang humpay tayong nag-asaran at nagbanatan tungkol dito. Sa huli, iisa lamang ang ating napagkasunduan--- bahala na, tignan na lamang natin ang mangyayari.
Hanggang sa ang pagkaaliw ko’y naging pagkatuwa…naging paghanga…naging pagkakilig…naging pagka-interesado…naging pagkagusto…hanggang sa maging pagkahumaling…
Mahal na ‘ata kita eh.
Alam kong natatakot kang marinig ang mga salitang iyan mula sa akin. Tandang-tanda ko pa nang sinabi ko sa’yo minsan na kapag nasabi ko ang mga salitang ‘yan sa iyo, hindi na kita kakausapin. Kaya nga ako man ay natakot ding dumating ang araw na masasabi ko ‘yan sa’yo, hindi dahil natatakot ako sa magiging reaksyon mo--- kung hindi dahil ayokong tuluyan kang hindi kausapin.
Natatakot akong hindi ka na kausapin.
Higit pa roon--- natatakot ako sa nararamdaman ko. natatakot ako sa tuwing magkasama tayo. Natatakot ako sa tuwing magbibiruan tayo. Natatakot ako sa kasiyahang nararamdaman ko sa tuwing kausap kita. natatakot ako sa damdaming patuloy na tumitindi habang lumilipas ang mga araw. Natatakot akong malaman ng buong mundo ang nararamdaman ko. Natatakot akong aminin sa sarili kong natututunan na kitang mahalin.
Pero gaya na rin ng sinabi ko sa’yo noon, wala na akong pakialam sa mundo--- ang importante ay masaya ako.
At totoo, masaya ako.
Masaya ako na pumasok ka at naging bahagi ng buhay ko. Masaya ako na nabigyan ako ng pagkakataong makilala ka. Masaya ako sa tuwing masaya ka. Masaya ako sa halos araw-araw na kasama at kausap kita. Masaya ako na sa araw-araw na magkasama tayo’y lalong tumitindi ang nararamdaman ko para sa’yo. Masaya ako na malamang unti-unti na kitang natututunang mahalin.
Mahal na nga siguro kita.
Nagulat ka, noh?
Oo ako ito--- at oo, para sa’yo ito.

Psst…sana isang araw, maibigay ko ‘to sayo. ‘Yun na. Tuldok.

Finally. Sembreak na.

Paminsan talaga e...

2005-10-14T05:46:00.000-07:00

My semester is officially over---

Pagkatapos ng exam ko sa Comm 120 sa Wednesday. Blech.

Kung maipipinta ko lang ang aking mukha noong nalaman kong sa 19 pa magpapa-exam si Sir Chito, duuy, ipipinta ko talaga ito. Kaya nga lang, hindi na talaga siya maipinta. Nasambit ko na yata lahat ng invectives na pwede kong sambitin sa galit. For the first time, hiniling ko na mas maaga na lang ang exam. Bakit kamo? Dahil ang aming block outing ay naka-schedule ng 18-19. Kamusta naman?!?

Haay, Sir Chito talaga, paminsan…tsktsktsk.

Pero pero pero…in fairness naman sa kanya, hindi man nawala ang galit ko sa kanya ng 100%, na-reduce naman ito to about 59% kagabi.

Kung ikaw ang magkaklase ng mula 2pm hanggang 11pm, matutuwa ka ba? Aba syempre hindi. Pero dahil si Sir Chito ang nagpatawag ng klaseng iyon, wala kang magagawa kung hindi pumasok. Isipin mo na lang, buong panahon na nagkaklase kami, nakakandado ang aming classroom mula sa labas, at ang tanging beses na pinayagan kami lumabas ay noong pinakuha na sa amin ang cold refreshments na pinadala sa amin.

2 pm: nagsimula kaming manood ng ABSENCE of MALICE, isang lumang pelikula na hmm, intellectually stimulating. Ang tanging nakapagpagising lang sa akin at nakapagbigay sa akin ng motivation na panoorin ang pelikula ay ang thought na may itatanong si Sir Chito tungkol sa pelikula sa exam namin sa Wednesday.

4 pm: Klase na--- last lecture day na ni Sir Chito. Masaya naman, kahit na noong kalagitnaan na ng lecture ay mukhang nawalan na ng bias ang kapeng ininom ko at inantok na ako. Pero dahil joke ng joke, pulos kwento at bigla na lamang ibabagsak ni Sir ang kanyang kamay sa mesa, hindi ko nagawang matulog sa kanyang klase, gaya noong isang Lunes. Oo. Nakatulog na ako sa klase ni Sir Chito. Hahaha.
Kinilig ako noong bandang huli na ng lecture dahil ginamit niya akong example.

“Nasaan na si Ms. Maling? O kunwari, si Ms. Maling isang nurse…chever chever chever…”

8:30 pm: Pagkatapos namin kumaripas nila Angel sa CR para umihi, pasok kami sa loob ng room para sa pangalawang film showing--- manonood kami ng original na Dr. Doolittle (tama ba ang spelling?). Masaya naman ang movie na ito (nakakatawa dahil yung bidang babae, matapos maputikan at madapa sa gubat dahil nakamahabang damit, ay nag-emote at kumanta ng “I’m at the crossroads of my life…” hahaha!) pero mas na-enjoy ko talaga ito dahil---

KATABI KO SI SIR CHITO!

Hahahahaha. Kahit na inubos niya ang popcorn ko, kahit na halos hindi ko naintindihan ang pelikula dahil sa kakakwento at kakakulit niya, at kahit na nung huli eh nautusan pa niya akong bumili ng top hat, ayos lang…sulit na sulit.

Sir Chito: Sir ha, hindi nag-sex yung dalawang bida. ‘Wag niyong kakalimutan, yung kapalit ng top hat ha…

Yintayii…
---

Pakiramdam ko ang saya ng week na ito. Ang daming pasabog. Pero ang isa sa mga pinakamalaking pasabog ngayong linggong ito ay ang aking meryenda date with Cong. Gilbert Remulla, Cong. Chiz Escudero and Cong. Darlene Custodio.

Ganito ‘yan. Kailangan kong mag-interview ng mga mambabatas para sa aking final paper sa BC 103 (kaya nga ba mahal na mahal kita Mam Iris e!). At talagang spinecify ko kay Papa kung sinu-sino ang mga gusto kong makapanayam. True enough…haay…pwede na akong mamatay!

Ang ipinakain nila sa aking tuna panini ang isa sa pinakamasarap na pagkain na kinain ko sa buong buhay ko…haay…
---

SIYA. Siya ay dumadagdag na kamo sa maikling listahan ng iba pang siya na nagbibigay ng kakaibang kulay sa aking mundo ngayong mga panahong ito. Siya ang taong nakapagpaisip sa akin kung totoo ba ang lahat ng ito. Siya ang taong nakita ko sa aking panaginip. Siya ang taong ayoko naman talaga noong una, ngunit sabi nila, okey naman daw siya. Siya ay isang mabait at masayahing tao. Siya ang dahilan kung bakit wengwang ako noong isang gabi. Siya rin ang dahilan kung bakit gusto ko nang magpakababae. Siya. Ayoko siya. Pero unti-unti ko na rin siyang nagugustuhan.

Tuldok.

Osha

2005-10-10T13:11:00.000-07:00

Hay nako.

Lagi na lang akong ganito. Hindi ako magpopost sa aking blog ng napakatagal na panahon tapos soooobrang haba nung ipopost ko.

Ganyan talaga. Masaya.
---

My sem’s not yet over. Potah. Meron pa akong radio documentary script na ipapasa sa BC 103 sa Thursday at syempre…meron pa akong pasaway na exam sa Comm 120 sa 19.

Yezz--- sa 19 pa ito, tinamaan ng lintek. Sumabay talaga sa schedule ng aming block outing. Ayoko nang sabihin na naiinis ako, dahil sawang-sawa na akong mainis. Sir Chito, bakit ka ba ganyan? Potahshet, can somebody give the guy a girlfriend? Baka sakaling lumambot ang puso niya…

At gaya ng tanong ko kanina sa lahat ng tao…

Ano kaya ang purpose ni God sa pag-create ng isang taong katulad ni Sir Chito?

Owell.
---

Nung Sunday lang ako nagpakitang muli sa mga co-lectors ko sa church. At isa lang ang tanong nila---

“Kala ko ba stressed ka? Eh bakit tumataba ka?”

Well well well--- FYI, mas bumabagal ang metabolism ng isang tao kapag nagpupuyat siya. Eh paano pa kaya kung ‘di siya natutulog?

And guys--- pag stressed ako, I resort to mindless BINGE eating. Kamusta naman?!?

Pero pero pero. Promise. Magda-diet na ako.

Oo na--- naririnig kita Keina. Alam kong ilang beses mo nang narinig ‘yan at ilang beses mo na ring nakitang hindi ko sinunod ‘yan, pero you have to trust me on this. Kailangan ko na talagang bumalik sa pagka-sexy ko. Hahaha.
---

Sasabihin ko na ang totoong rason kung bakit ako umalis sa JOMBOY SQUAD.

But before that, ieexplain ko muna kung ano ang espesyal na squad na ito.

Sabi nga ni Bam, “Kung wala ka Diane, walang jomboy squad…”

Wala naman talagang eksatong “reason for existence” ang jomboy squad. Naisip ko lang na ang mga members nito (namely Julius, Bam and Menard…paminsan-minsan si Tatang AJ), hindi ako nirerespeto bilang babae na para bang ang respeto nila e parang ako si Godfather/Bosing nila. So there.

Kaya ako umalis sa jomboy squad e dahil lahat sila dun ay in love (well, ‘di ko alam kung in love si AJ pero irrele naman yun dahil di naman namin siya madalas lasama). OP ako. Isa pa, napagkakamalan na talaga akong tibo. Which is…not so true. Hindi ako tibo. Bisexual siguro--- pero wala pa naman akong immediate plans para I-apply ang aking pagka-bisexual.

Bam, Julius at Menard--- Okay lang yan. Kayo pa rin ang aking UUBs- Ultimate Utility Boys. Pwede niyo pa rin buhatin ang bag ko.
---

Ginanahan na naman akong magsulat. Cmownst. (Ang lame ng introng ito)
---

Nakita ko siya.
At tumalon ang aking puso. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nakakapagpangiti at nakakapagpatawa sa akin kahit gaano kasama ang aking pakiramdam o kahit gaano kapangit ang aking araw. Siya na nakahuli ng aking kiliti. Siya na nagpahid ng langis sa kinakalawang nang kadena ng aking puso--- ang natatanging nakapagbukas nitong muli. Siya. Siya na nga kaya?

Nakita ko siya.
At bumilis ang pintig ng aking puso. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nabubuhay lamang dati sa aking diwa at mga panaginip--- siya na sa hinagap ko’y hindi ko naisip na makikilala ko. Siya na nagturo sa akin kung paano mangarap muli. Siya na nagbigay sa akin ng dahilan upang gumising sa bawat umaga na may ngiti sa aking mga labi. Siya na tumatatak sa aking isipan bago ako matulog sa gabi. Siya na nagpaniwala sa aking kaya ko pa palang umibig muli. Siya. Siya na nga kaya?

Nakita ko siya.
At kinabahan ako. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nagbibigay kulay sa aking mundo. Siya na nagturo sa akin ng kagandahan ng katahimikan--- siya na nagturo sa akin na minsan, mas marami ka pang nalalaman sa katahimikan. Siya na naging dahilan upang mahalin ko pa lalo at bigyang halaga ang aking sarili, upang maging masaya ako sa kung ano ako. Siya na siyang nagparamdam sa akin na mahalaga ako. Siya na bumuo sa aking tagpi-tagping pagkatao. Siya. Siya na nga kaya?

Nakita ko siya.
At nanikip ang dibdib ko. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nagturo sa akin ng totoong kahulugan ng paghihintay. Siya na nagpakilala sa akin ng salitang pasensya. Siya na naging matiyaga sa akin sa kabila ng aking mga pagkukulang. Siya na nakakilala at nagmahal sa totoong ako. Siya na nagparamdam sa akin na ako ang pinakamagandang babae sa buong mundo. Siya na nagpaalala sa akin na may pagtatangis din sa pag-ibig--- na hindi lahat ng pumapaloob dito ay maganda at masaya, na mayroon ding malungkot at mapait na aspeto ang pag-ibig at kailangang handa kang tanggapin at harapin ang mga ito bago mo masabing ika’y umiibig na ngang totoo. Siya na nagpagpakilala sa akin sa salitang pagbangon--- na nagturo sa akin na bumangon muli sa bawat pagkakadapa. Siya na nagpakilala sa akin ng aking lakas. Siya na nagbigay kahulugan sa aking buhay. Siya na nagturo sa akin kung paano magpatawad. Siya. Siya na nga kaya?

Kaba. Takot. Saya.

Siya. Siya. Siya. At siya. Magkakaiba ang bawat siya. Sila’y pulos mga siya. Pero---
Sino kaya ang totoo at tunay na SIYA?
---

‘Yun na. Tuldok.

Kahit ano pang sabihin niyo...

2005-09-13T11:56:00.000-07:00

Ayoko na. Talaga.

Ayoko sa lahat yung ina-underestimate ang aking pagka-bitch. At tipong ginagago ako. Not to mention binabastos.

Sa akin lang, nung inuman, ang usapan, walang lalabas na info. Kahit na may tama ako nun, I can vividly remember na may ganung usapan. Kaya nga kahit nagtampo na ang mga nasa Inner Cirque na wala sa inuman, ‘di pa rin namin sinasabi o kinukwento sa kanila ang mga nasagap naming confidential information nung inuman.
Pero ‘yun nga, kung sabagay, hindi mo naman mapipigilan kung meron talagang makakati ang dila at parang mamamatay kapag hindi nila ito naichismis sa ibang tao. Sa akin, keri lang ‘yun. Pero dyoske, sana naman hindi distorted ang info--- kasi parang issue na nga na sinabi mo sa ibang tao, issue pa na distorted ang pagkakasabi mo.
Tsktsktsk. ‘Wag ganyan. Umiinit ulo ko sa’yo e.

Isa pa. Pagod na akong manghula.

Pagod na akong isipin kung ano ba talaga ang dahilan kung bakit hindi ako kinakausap ni JV. Dahil ba nalaman niyang may gusto ako sa kanya? O may galit ba siya sa akin? Kasi parang nakakagago naman na ang ayus ayos ko siyang sinubukang kausapin e di ako pinansin. Ng tatlong beses.
Kung ayaw mo akong kausapin, for whatever reason you have, susko naman, tratuhin mo naman ako kahit bilang tao lang. Hindi yung ginagawa mo kong tanga sa harap ng ibang tao. Dahil sa pagkakaalam ko, wala naman akong ginagawang masama sa’yo. Hindi ko naman hinihiling na chummy pa tayo noh, pero sana naman ‘wag mo kong bastusin kapag kinakausap kita ng maayos.

Hay nako. Pagod na akong isipin ang dalawang bagay na ‘yan. Tinatanong ng mga tao if I’ll seek revenge or something--- duuuy…hindi ko papatulan ang mga cheap acts na ‘yan. Mas marami pang bagay na dapat pagtuunan ko ng pansin. Hindi naman ako mamamatay kapag hindi ako kinausap ni JV e.

Sana lang, 'wag kalimutan ng ibang tao na bitch ako sa totoong buhay.

Sabi nga nung manghuhulang pumunta dito sa bahay namin, mabait daw ako, pero--- masamang magalit.

COMMENT GALORE...at isang PASABOG!

2005-09-07T06:20:00.000-07:00

Hindi na ako e-effort pang magpaka-demure, magpakabait o magpaka-friendly.

Sawa na rin akong magpaka-discrete at guarded pagdating sa pagkukwento o paglalabas ng feelings ko regarding you.

Because that’s what I’ve been trying to do the past f***ing weeks. Tama na. Pagod na ako.

Eto na siguro ang blog na pasabog sa lahat ng pasabog.

(At dahil ang alam ng mga tao eh tinatamad na ako magsulat ng blogpost, tignan natin kung minutes or hours after posting this eh may magko-comment na.)

…and speaking of comment, dito ko na pala ibubuhos ang lahat ng comment ko tungkol sa lahat ng bagay, tao o pangyayari. Potah para matapos na ‘to.

COMMENT NO. 1

Napapagod na ako dito sa bahay. Napapagod na ako sa nangyayari dito. Hanggang ngayon hindi pa rin tapos ang pagpapa-ayos namin ng bahay at halu-halo na ang mga elementong nagiging dahilan ng kapaguran ko---
Pagod ka na nga sa school, ang ingay-ingay pa pagdating mo dito. Ang gulo-gulo ng bahay! Tapos hindi pa ako makapaghubad o makapagbihis ng maayos kasi may mga karpinterong bigla na lamang sumusulpot sa may bintana ng kwarto ko. At dahil wala si Mama dito sa bahay dahil makakasama ang alikabok, kaguluhan at amoy ng pitura sa kanya, ako na naman ang in-charge. Minsan, parang nakakalimutan na nila ni Manang na estudyante pa pala ako, at kinakailangan ko ring mag-aral, at pag-uwi ko sa bahay, minsan, sa sobrang daming ginagawa, gusto ko na lang magpahinga.
Nakakapagod. Pero alam ko namang wala akong karapatang magreklamo dahil mas napapagod si Papa sa akin sa mas maraming aspeto.

Speaking of Papa, tuwang-tuwa ako noong weekend. Kasi kami lang ni Papa ang naiwan dito sa bahay. Mula Friday hanggang Sunday ng umaga, bonding kami. Lalo na nung Saturday. Pagdating ni Mama dito, ako lang ang anak na binitbit nila kung saan-saan. Sa akin lang sila nakinig, at ang order ko lang ang pinansin nila. Tapos, nung pagpunta ko sa Final Production ng FGs, sinundo pa ako ni Papa pagkatapos. At pag-uwi, nanood pa kami ng Pinoy Big Brothers na hindi naman namin pinapanood pareho pero napag-tripan lang naming panoorin. Nagsimba pa kami at nag-breakfast ng sabay kinabukasan.
Hindi naman ako nagiging selfish. Pagbigyan niyo na ako. 5 years lang akong naging only child. At bilang panganay, ako sa aming tatlo ang pinakamatagal nang hindi nalalambing ng parents ko. Masarap lang na maramdaman ko ito ulit, kahit isang buong weekend lang.

And speaking of WEEKEND…

COMMENT NO. 2
Bakit ba masyadong interesting ang past two weekends ko?

This weekend naman, sobrang saya! Nakakabusog at nakakautot. Nakakabusog dahil sobrang daming pagkain. Nakakautot dahil sobrang tawa kami ng tawa!

Simulan natin ng Saturday. So yun na nga, kasama ko ang aking paryentes na nag-lunch. Sa OLD SPAGHETTI HOUSE. At dahil ako lang ang anak na kasama nila, lahat ng gusto kong orderin, keri lang. So umorder ako ng Seafood Marinara, which turned out to be one big serving of a very delicious pasta. Tapos umorder pa si Mama ng Apple Cinnamon Bread na uberly sarap din. Oh, and nag-appetizer pala muna kami ng uberly sarap din na Onion Rings.

So there. Sabi ko sa aking tummy, magtiis muna siya na walang meryenda, dahil aattack kami sa Final Prod ng FGs mamaya na ang balita ko ay marami daw ihahandang pagkain.

Nagkita kami ni Roro sa SM dahil bibili kami ng aming costume for the Final Prod (dahil maarte ang Acti. Bago pala ang lahat--- nais kong batiin ang aking committee dahil perfect attendance kami noong nakaraang GA. Ngayon, kailangan ko pa bang sabihin na magaling kami?!?) At dahil pareho kami ni Roro na mayroong matakaw na mga tiyan, nag-coffee nalang muna kami sa STARBUCKS. Aba, minsan, dapat tinitreat rin natin ang ating mga sarili sa isang masarap na kape!

So there. Attack na kami ni Roro sa Final Prod ng mga FGs. In fairness, compared to the past final prods, shala (sosyal) ang final prod nila, ha! At attack talaga kami ng mga pagkain. In fairness, sinunod nila ang mga pagkain sa aming wish list! Sarap!

Saya ng Final Prod nila. Ang aking mga paborito: syempre, ang buddy ko, nakuuuu, ang kalandiang ginawa ni KAI sa kanilang Final Prod ay parang ang kalandiang ginawa ko nung Final Prod namin--- minus the seduction and sex scene. Si DAN. Potah, halimaw sa kalambutan ng katawan! In fairness sa kanya talaga, kahit mataba siya ha, can giling so much! Si BEBANG. Tangina, bida pa sila ni Julius ( na sumunod sa yapak ni Bam at naghubad ng polo na sobrang nakuu…nandiri na naman kami sa block!) Iba talaga si Bebang…pati yung accent niya…nawala talaga ang natitirang respeto ko sa kanya sa kakatawa! Si FREYA. Haysus…sexy kung sexy ito! not so very Freya pero ginawa niya…which made her one of my favorites. And of course, my favorite of all time…c BOGART! este si JALI (Naku, masaya na naman si Klara). In fairness sa FGs, nagulat ako nun ha. Ganito kasi yun…

Before Final Prod:

Karol: Uy Diane, May itatanong kami sa’yo. Sa tingin mo okay lang kaya gumamit kami ng pangalan ng isang guilder sa isang scene, iniisip kasi namin si Pam e. pwede bang ikaw na lang? Kasi may scene dun si Jali, magsasabi siya ng dati niyang pangalan nung babae pa sya…blah blah blah…

Diane: (hindi masyadong na-gets dahil gutom na) Ah, okay lang kay Pam yun, di naman pikon yun e…

Final Prod:

Other Characters: Sige na Bogart (si Jali, as jomboy)…sabihin mo na, ano nga bang pangalan mo dati?

Jali: Ayoko nga…

Other Characters: Dali na…ito namang si Bogart o…

Jali: O sige na nga…DIANE ISABELE bakit?

Potahsheeeeet. Ako? Bogart? Jomboy?

At bukod sa Final Prod nila, natuwa rin ako kasi ang daming guilders na nagpunta, at ang dami ring alumni. Nakita ko na pala yung sinasabi ni Klara. Pakiramdam ko rin hindi kami magkakasundo. Dahil bitch na nga kami ni Klara, mas bitch pa siya. At dahil ang guilders ay hindi masyadong mahilig sa pictures, c’mownst, mga more than an hour yata kaming nagpipicture.

Basta ang saya ng Final Prod nila. Amazing.

Sunday naman. Kinakabahan kami kasi magsasayaw kaming Chinky Maers sa Megamall. Event ito ng Cartoon Network. Yez….sumasideline na rin ako ng pagsasayaw ngayon. Basta. Attack kami sa bahay nila Dohna (na sobrang hirap hanapin) upang magpractice. Grabedad, come lunch time, grabe, sarap! TALANGKA, CRISPY PATA and ADOBO plus so many COKE…Diet? Anong diet?

Tapos eto na. Attack na kami sa Megamall. Nag-power nap muna ako sa taxi dahil sa kabusugan ko sa kinain namin kila Dohna. Pagdating dun, hala after few moments of waiting, hala, dahil late daw darating si Atom, mauuna raw kami. Keri lang. Para matapos na.

Okay naman ang naging sayaw namin. Pero mas okay ang meryenda namin at ang iba pang saaaaaaarpreeeeeeza pagkatapos. So pagkabalik namin sa backstage, inabutan kami ni Ate Aja (na pinsan ni Icang) ng mga paper bag na naglalaman ng freebies from Cartoon Network. Natuwa ako dahil may laman na bag sa loob at thermo-tumbler. Coffee and bag….haracheck!

Meryenda na. Attack kami sa ALMOND MARINA. Pero to our surprise, open bill pala ang aming kakainin. Meaning, kain lang ng kain. And that’s what we really did. Kain lang ng kain hanggang sumakit na ang mga tiyan namin.

But wait. There’s more.
Sa kalagitnaan ng aming pagkain, inabutan kami ni Aja ng mga yellow cards. Ano ito?!? P500 worth of GIFT CERTIFICATE from TOWER RECORDS! Potashet again. So attack kami sa Tower pagkatapos at nakabili ako ng Spongecola at Session Road (!) na cds. Ayus!

Pag-uwi ko sa bahay, may pasalubong pa sa akin sila Papa na AVENETTO food. Attack pa rin. Tapos, tulog na…sarap sarap ng tulog ko…

Teka, parang wala naman akong masyadong comment dito. Parang nagkwento lang ako at nang-inggit. Oh well.

COMMENT NO. 3

Tungkol naman ito sa org.

Naalala ko lang kasi yung sinabi ni Klara, na may mga comment daw na ang aking committee, ang Acti, ay masyadong into the committee thing. Siguro kasi lagi naming binibida ang sarili namin. Or masyado kaming maka-Acti.

Well, hindi ba dapat talaga ganoon? Sabi nga ni Pam, we have to start being committed to our own committees. And tama si Klara, kung lahat ng committee, mamahalin ang kani-kanilang mga committee gaya namin, edi mas masaya ang trabaho. Hindi naman kami nakikipag-compete e…gusto lang talaga namin maganda at maayos ang committee namin.

Bakit, so far naman, FOPC lang problema namin a. And the problem there is beyond our control already. Radio talk--- check naman a! GA Attendance---check parin. Pati attendance sa ibang activities--- chumecheck naman kami kahit papaano!

Now--- sa FGs naman.

Yung naging issue nung Thursday, wala na yun ha. Ako personally, nagso-sorry na kailangan niyo pang makita ang isang imperfection ng aming org. Pero yun nga, preno lang ng onti sa mga komento dahil baka may makarinig sa inyo.

Ilang weeks na lang, INDUCTION niyo na. Sabi ko nga kay Chris, sa event na ito ninyo maiintindihan lahat ng sinabi namin sa Pep Talk. Speaking of Chris, napapansin ko, itong FG lang na ito ang talagang sumeryoso ng “drawing the line” between the FGs and guilders. Not na it’s a good thing, though. Nakakainis, actually. Kasi hindi naman niya na-contextualize yung sinasabi namin. Pero nahihirapan akong I-explain sa kanya kung ano yung ibig naming sabihin. Buti nga good mood ako kahapon kaya pinalampas ko yung pagkakasigaw niya ng iklayt in my face na “Eh yun naman yung gusto niyo, diba?”

Hmp. Keri lang. May induction naman. Hahaha. Bitch talaga ako.

At syempre…ang pasabog na COMMENT NO. 4…
Nagulat ako. At natakot at the same time.

Bakit kamo?

Dahil hindi ko maintindihan kung bakit sa lahat naman ng pwedeng maging magkakilala e sila pang dalawa.

Syempre hindi niyo gets, diba? Sa tingin niyo ba, isisiwalat ko ang pangalan niya (ni Peeves) ng basta-basta sa blog na ito?

Hahaha. Seriously, wala na akong pakialam. E hindi na naman niya ako kinakausap e. And there are countless possibilities why he won’t talk to me anymore--- including the fact na alam na niya na may gusto ako sa kanya and he’s too immature kaya ganoon ang ginagawa niya. Pero whatever the reason is, wala na akong pakialam. Ayaw naman ‘ata niyang sabihin sa akin e. As much as wala akong magagawa kung ayaw na niya ako pansinin, wala na rin siyang pakialam kung anong gagawin ko.

Okay. Linawin natin ha. Sino ba talaga ang taong tinutukoy ko? Well, si Peeves ang tinutukoy ko. Alam ko na ang susunod na tanong niyo. Sino si Peeves?

Si Peeves ang taong mahal ko na hindi na ako kinakausap ngayon. Si Peeves ay blockmate ko. Lalaki siya, pero sa ginagawa niya, lalaki lang siya, pero hindi siya gentleman. Si Peeves ay isang taong, kahit hindi na ako kinakausap, kahit na naiinis ako sa kanya, wala pa rin, wala pa ring epekto--- mahal ko pa rin siya. Oo, siguro nga mahal ko siya. Hindi naman mahal na mahal--- mahal lang. Hindi siya perpektong tao. Napakaraming bagay na hinahanap ko sa isang lalaki na hindi ko naman nakikita sa kanya, but despite that, gusto ko pa rin siya. Kaya ‘wag niyo akong tatanungin kung anong nagustuhan ko sa kanya, dahil hanggang ngayon, hindi ko pa rin maipaliwanag ang bagay na ‘yan.

Pero---okay, Diane…mahal mo na si Peeves and all, pero sino nga siya?

Si Peeves ay si….ang pangalan niya ay…

JV. There. Minsan, Javie pa daw. Susko, di naman kailangan buong pangalan, diba?

So there. Nasabi ko na.

Sino naman yung kakilala niya na ikinagulat ko? Si Ralph. Oo. Kakilala niya si Jacket guy. As in. Liit ng mundo, noh? At ako ang biktima ng kaliitan nito.

Pero yun nga, more than sa pagkagulat ko sa pagkakakilala nila, mas nagulat pa rin ako sa biglang hindi pagkausap sa akin ni JV. Keri lang naman sa akin e, kung galit siya, naiilang, nahihiya o naasar. Seryoso. Nung inamin ko ‘to sa sarili ko at sa blockmates ko, hinanda ko na rin ang sarili ko sa lahat ng pwedeng mangyari---

Isa lang naman ang pakiusap ko. Sana naman ‘wag mo naman akong pagmukhaing gago, dahil hindi naman kita pinagmumukhang gago sa ibang tao. Inilalagay pa nga kita sa pedestal e. Kung hindi mo ako feel, sana man lang maging civil ka…huwag mo naman akong pagmukhaing tanga--- dahil kahit gaano pa kita kamahal, hindi pa rin kita binibgyan ng karapatang pagmukhain akong tanga.

So there. Nasabi ko na. Wala na itong bawian.

Haggard.

WENGWANG...WENGWANG...WENGWANG!!!

2005-09-05T18:38:00.000-07:00

Medyo matagal-tagal rin akong hindi nakapag-post dito sa aking blog. Sooooobrang tinamad talaga ako magsulat. Pero pero pero--- pagkagising napagkagising ko palang ngayong araw na ‘to e alam ko na na kailangan ko nang mag-update ng aking blog. Dahil masyado nang maraming naganap.

So there. Bakit nga ba WENGWANG DAYS ang title ng post na ito?

Una sa lahat, ano nga ba ang wengwang? Kanino o saan nga ba ito nagsimula?

Hindi ko rin alam. Basta one day, narinig ko na lang ang salitang ito at parang na-associate ko siya sa isang state of chaos and disorder. So there.
Napakarami ko palang wengwang days kung ganon.

Simulan natin sa aking WENGWANG WEEKEND.

E so yun na nga. Aba aba aba, very very long ang ngarag weekend ito na supposedly ay time for recreation and relaxation ko. But no, panganay duty calls and I have to be the very responsible and masipag eldest child of my mother and my father. Hahaha.

So there. Friday hanggang Sunday na wala sila Mama.
Friday: pagkatapos ng very haggard moments ng paghuhugas ng pinggan at pag-aayos ng bahay, maaga akong nakatulog dahil pagud-paguran pa ang drama ko. Pero pero pero nagising ako ng madaling araw ng
Saturday: only to find out na ang inayos kong mga kagamitan at kabahayan bago ako matulog ay parang dinaanan ng bagyo and hurricane in one. Mula sa aking kwarto (bakit kaya ako hindi nagising habang nagugulo ang kwarto ko?) hanggang sa aming living room…naknampotah, kalat on the leeeeeerr! At sino ang may sala? Ang aking ragnarok-addicted brother/psycho. At syempre, hindi ko naman pwedeng iwanan na nakabuyangyang ang kalat dahil haggardus para sa lahat ng tao ito. So may I linis ako at hindi ko napansin na 2 am na pala ako natapos. Haggard talaga.
At syempre, buong Sabado, talaga namang todo sipag ako bilang tao. Linis, luto, laba, grocery…
At nung gabi, sunod-sunod na haggard moments pa! Muntikan na akong ipa-cover sa isang JMA event sa The Fort ng Chalk. So may I tawag ako kay Keina dahil alam kong wala siyang ginagawa nung mga panahong ‘yon and we were planning to go na kaya lang biglang lumakas ang ulan and knowing the two of us, tinamad na kaming umalis. Buti nalang may contact ako na isa pang JMAer kaya nagawa ko ang trabahong ito.
YM na lang all night long with the guilders and a future guilder…and tumagal pa nga hanggang 4 in the morning, yung tipong hanggang wala na talaga kaming mapag-usapan. Kaya mahal na mahal ko ang guilders e. Sa mga ngarag moments ko talaga, they never fail to make me feel okay. (hmm…parang trabaho ng boyfriend yun a? owell, e wala naman akong boyfriend, and sa sobrang pagmamahal ko sa org, e minsan naiisip kong ito na ang aking boyfriend) Ang naging catch talaga ng gabing ito, or should I say ng madaling araw na ito, ay noong nagtext sa akin ang aking kabarkada. Aba, aba, aba, si Backseat pala ang head ng event sa The Fort!
Sheeeeeeeeet. Sayang. Isang landian moment na naman ang napalipas ko.
Oh well. As if naman noh.
Sunday: Dapat ay may girls’ night out kami ng aking mga blockmates pero nag-conspire ang lahat ng forces para hindi ito matuloy--- leaving me and Keina bored. So there. Buti na lang, ang iniinvite naming speaker sa radio talk sa Wednesday ay nag-set ng meeting ngayon. Kaya hinatak ko si Keina para samahan ako.
Ayan…punta kami ng LS. On-board pa si Sir John (THE John Hendrix) nung dumating kami pero kapag di s’ya kailangang mag-spiel, chikahan to the max itey!
Bait ni Sir John. Sobra. But, unlike those girls na sobrang starstrucked at talaga namang kinikilig kapag nakausap siya, hindi ko ma-gets kung bakit keber lang sa akin ang lahat. Hindi ko nga gets e. A day after ng aming event, nagtext pa siya ulit. Pero keber pa rin.
Nagsimba kami ni Keina at pagkatapos ay nagpunta na siya sa game.
Binisita nina Bonzai at Verna si Mama sa bahay. At dahil nauna pa silang dumating kila Mama, nagkuwentuhan muna kami. Potahsheeeet….totoo nga ang chinichismis nitong si Zai. May boyfriend na nga si Verna. I am sooo very happy for my Sis, pero parang nagkaroon ako ng Dizizit! moment afterwards…
Si Verns may Terence. Si Zai may Ton. Si Rakel may Ben. Si Ira, may Rev. Si Rye may Ernest. Si Nicole may Jake na, may AJ pa. Si Maan, may James na, meron pang maraming guys na nakapila. Ganun din si Karen. Si Alet, aysus naman e marami ring guys yun.
Boys namin? Haysus. Ben and Rakel, Adri and Trish, Marius and so many flings, G and Krec, Aides and Reine, syempre DJ and Fidelis, JM and his Malate boys…
O? kumpleto na ba ang barkada namin? Hindeeeeee! May kulang pa! Nasaan si Diane? Walang lovelife? ANO? SI DIANE LANG ANG WALANG LOVELIFE SA CLICK?!?
I. am. such. a. loser.
Monday: Family day na ito. Dumating ang aking mga pinsan, ang aking lola at ang aking tita’t tito para bisitahin si mother.
After lunch, kami ay nagpunta sa Kamias upang magpasukat. And potasheeet again, tumaba ako ng FATALE. Ayoko nang idiscuss ang gory details. Pero pagkatapos nun, nawalan ako ng gana kumain.

After a long WENGWANG WEEKEND, here comes the WENGWANG WEDNESDAY!
Syempre, dahil by nature ay crammer ako, umaga ko lang ng Wednesday ginawa ang aking article for my 8:30 BC102 class. Bakit kamo wengwang ang araw na ito?!?

8:30-11:30 BC 102 Class kung saan kami ay mayroong exercise about delivering a newscast
11:30- 1:00 A very borelow journ subject kung saan nag-evaluate lang kami ng aming mga fez on cam at pagkatapos ay nag-current events quiz kami at WALA AKONG ALAM!
1:00- 4:00 Radio talk ng Broadguild na ako ang project director. Keri naman ang lahat…planado at plantsado ang plano…pero pero pero---
1:00- 4:00 Mayroon akong make-up class sa BC 121- TV Production. Okay lang sana dahil hindi naman ako magpoproduce nang araw na ‘yon, pero syempre, crew ako ng aking mga blockmates so eks parin ang umabsent.
Pero kumeri naman ang lahat. natapos ng maluwalhati ang aming prod class at naging successful naman ang Radio Talk.
4:00- 5:30 Balik journ class na naman kami. pagod na kamo ang aking utak sa kakaisip at wala na rin ako sa aking acads mode dahil excited na ako sa…

BLOCK INUMAN!
Cmownst…isa itong incredible event na akala namin ay malabong maging successful. But nooo…saya nito! Sobrang memorable!
Well well well…hindi naman buong block dumating. Ang mga dumating lang ay ako at sina: Bam, Keina, Rocel, Isa, Karen, Dandy, Abi, Kaye, Bebang, Tin Abanes, Julius, Gina, Chika, AJ, Laxi, Drew, Carla, JV at syempre, ang may- ari ng bahay…si Menard.
Hmm…syempre, na-wengwang ako ng fatale. Kamusta naman kasi ang rhum coke ni Karen?
Nakakainis lang. Kasi akala ko Monica Galvey night ko na ito. But no…mala-Cinderella pala ang aking irog. So there. Ang Peeves history ay nasiwalat na sa aking mga blockmates.
Masaya itong gabing ito. Kasi nagkakila-kilala ang mga tao sa block…in fairness nakapag-share pa ng mga juicy info about themselves. Pinagdadasal namin na maulit pa ito…pero mukhang sa block party na sa sembreak ang susunod na ganitong moment.
Sa mga wala dun……SHEEEEEEET…YOU MISSED HALF OF YOUR LIFE!

At dahil nga sa mga pangyayaring naganap noong block inuman, mayroon na naman akong iniskemang moda.

EAE IS OOOOOOON. AGAIN.

And this time, I shall make sure that I shall produce results.

Fine. So what kung maraming nagkaka-crush sa kanya? E crush lang naman yung sa kanila e. Yung sa akin? Infatuation na.
So what kung maraming nagsasabing bakla siya? Gaya nga ng pinapaulit-ulit ko sa maraming tao, I shall be lesbo for him if he’s gay.
So what kung opposites kami?
So what kung mailing siya kapag nalaman niya na may gusto ako sa kanya?
SO WHAT?!?
Nagsasawa na akong isipin ang iisipin ng iba, o ang iisipin niya.

Wengwang. Sobrang wengwang.

Diane in her most Haggard State

2005-08-19T04:11:00.000-07:00

Dan-dan-dan-dan…

Presenting…Diane in her most haggard state!

Oo. Haggard ako. At walang magagawa ang lahat ng tao para mapigilan ang pagka-haggard ko.

C’mon, ako nga mismo walang magawa e, kayo pa kaya.

Naisipan kong mag-post ng blog ngayon dahil ngayon lang ako nakakumpleto ng tulog since Saturday. And nararamdaman ko nang ngayon lang magiging kumpleto ang tulog ko hanggang Monday ng gabi. Kasi kahit sabihin ko pang makakatulog ako ng maaga at pwede akong hindi magpuyat, I am sure mapapanaginipan ko rin ang mga bagay na dapat kong tapusin at hindi rin magiging maganda ang tulog ko.

Musical Interpretation Production para sa BC 121.

Mini-Documentary script para sa BC 103.

Midterms para sa CommRes101.

Radio Talk para sa BroadGuild.

Potah. Napapagod na ako kakaisip ko pa lang sa mga gagawin.
---

Oo nga pala. Pinaka-aabangan na ng lahat ng tao ang aking pagsagot sa blogpost ng isa sa aking orgmates na nadagdag na sa aking hate list. In fairness sa iyo, mas mataas ang position mo sa aking hate list kesa kay beloved chaka doll. Haha.

Pero bago ‘yan, gusto ko munang magpasalamat kay Klara dahil sa kanyang magagandang insights sa kanyang blogsite. Marami akong nalaman pang ibang bagay dahil sa post mong ‘yon.

Okay. Eto na ang aking mensahe sa orgmate kong ito:

Una sa lahat, ‘wag kang mag-alala. Hindi ko isisiwalat ang pangalan mo dito. Hindi ako balahura na tulad mo. Pangalawa, mas gusto ko sanang personal ko na lang ito sabihin sa iyo. Pero hindi ako pinagbibigyan ni God ng pagkakataon na matiyempuhan ka para masabi ko ‘to lahat sa’yo. ‘Wag kang mag-alala. Kapag nakita kita, ako pa ang unang lalapit sa’yo para sabihin ‘to lahat sa mukha mo.

Alam mo, kahit tanungin mo pa ang mga guilders, never kang siniraan ng buddy ko (yes, buddy ko na siya ngayon) sa kanila. Sana, bago ka manisi ng ibang tao, alamin mo muna kung tama ang isinisisi mo sa kanila. At totoo yung sinabi ni Klara, nung sinabi mo sa kanya na gusto mo nang mag-quit sa org dahil sa nangyari, umiyak siya at sinabi niyang siya na lang ang magde-defer dahil naguguilty siya. Sinabi rin niya sa akin ‘yon.
Well, just in case you’re wondering kung anong sinabi ko sa kanya nung sinabi niya sa akin ‘yun, sabi ko sa kanya, ‘wag siyang ma-guilty o matakot. Hindi siya dapat mag-defer dahil lang sa’yo. You are not worth it.

Pangalawa, potah to the highest level, hindi namin siya kinakampihan dahil siya’y isang “poor helpless applicant”. We don’t regard FGs that way. That is the very reason why we don’t like calling them applicants. Kaya nga Future Guilders tawag sa kanila, diba? Hindi mababa ang tingin ng org sa kanila. At kahit siya na ang pinaka-pasaway na buddy na pwedeng makuha ng isang guilder, hindi natin sila dapat inaaway. Kaya nga tayo buddy nila e. We are supposed to take care of them and make them like and love the org. Kung pasaway man sila, hindi pa rin sila dapat pagalitan o awayin, dahil bilang buddy nila, tayo dapat ang unang umintindi sa kanila.
Kinampihan namin siya dahil sa tingin namin tama siya. At mali ka.

Third, alam mo tsong, minsan talaga, kapag pakiramdam mo buong mundo ayaw na sa’yo, minsan dapat iniisip natin kung tayo na ba ang may mali. Shet. Hindi yata tama na lahat na ng tao ayaw sa’yo tapos ang iisipin mo sila ang mali at hindi ikaw. Kapal. Alam mo, para sabihin ko sa’yo, okay ka naman bilang tao e. Nung FGs pa tayo, okay ka naman, wala akong kahit katiting na bahid ng inis sa iyo. Sabi ko pa nun ang bait mo.
And then you started harassing Keina with your text messages na para sa akin ay sobrang pathetic. Potah. Kung nakita mo lang ang epekto nun kay Keina, at kung alam mo lang kung gaano mo naapektuhan si Keina nung mga panahong ‘yon, tangina talaga.
Pero pinalampas ko ‘yun. Sabi ko pa kay Keina, initindihin ka na lang. Baka mabigat problema mo or something.
And then pati si Rica napaiyak mo dahil dun. Pero sige, siguro nga malaki problema mo.
Pero pati ba naman ang buddy ko?
Tangina, alam mo, hindi ka matutulungan ng mga tao diyan sa kung ano man problema mo kung hindi mo gugustuhing tulungan sarili mo. You know why people around you seem to hate you already? Kasi pagod na sila sa kakaintindi sa’yo. Pagod na kami sa pag-intindi sa problema mo dahil parang wala ka namang balak solusyunan ‘yan.
Try mo minsan, yung mga tao naman sa paligid mo ang subukan mong intindihin. Kung pwede lang naman.

Lastly, tungkol dun sa sinabi ni Klara na sinabi mo sa kanya na gagawin mo dapat sa panel ng buddy ko. I know na naisip mo yun na ang nasa isip mo pa rin e ikaw pa rin ang buddy niya. Unang-una, kung ako na ang buddy niya tapos sinubukan mong balahurain siya nung mga panahong iyon, duuy, kahit lalaki ka talaga, sasapakin kita. And FYI, kung ginawa mo man ‘yun, kahit hindi niya ako buddy, sasapakin pa rin kita. Wala kang karapatang gawin ‘yun.

Seryoso ako. Pakiusap. ‘Wag ka munang magpakita sa akin ngayong mga panahong ito. Dahil ayokong ma-stress. At ayaw din kitang ma-stress sa mga posibleng magawa ko sa’yo.
---
Sabi ni Chris, nakakatakot daw ako. Sabi ni Karol, sobrang credible daw lahat ng sinasabi ko kaya nakakatakot ako kapag nagagalit o nang-aaway kahit na joke lang. Sabi rin ng blockmates ko, talagang taray kung taray daw ako.

Bakit ganoon? Sweet naman akong tao a? Mabait rin naman ako a. Bakit ang tingin nila sa akin e parang tigre sa tapang?

Grabe, feeling ko ang sama ko tuloy.

Okay lang. Bitch mode naman ako e.
---

Hindi ko masabi sa lahat ng tao kung ano talaga ang nararamdaman ko. Gaya ng dati, I prefer to put up a brave and happy front in front of everybody. Pero sa tuwing naiisip ko ang bagay na ‘yon, bigla na lang umaagos ang luha mula sa aking mga mata.

Lord, alam ko naman na hindi mo kami bibigyan ng trials at problema na hindi namin kayang harapin. I’m so sorry kung naisip ko dati na bakit despite the fact na sobrang faithful kami sa iyo, binibigyan mo pa rin kami ng ganitong problema.

I am so hurting right now. For the first time, wala na akong pakialam sa kahit anong bagay. Hinihiling ko lang sa Diyos na bigyan kami ng lakas, lalo na si Papa. Sana rin, bigyan niya ako ng pagkakataon na makatulong. Tulungan niya akong makagawa ng paraan para makatulong.

I love you so much, Mama.

2005-08-11T14:53:00.000-07:00

Mas gusto ko na maaraw kesa yung ganitong maulan. Mas gusto ko yung mainit kesa yung ganitong malamig. Mas gusto ko yung tuyo kesa basa…

Potah. ‘Yan ang mga nararamdaman ko ngayon. Ilang beses kong sinubukang magsulat ng literary piece tungkol d’yan, pero ‘di ko talaga magawa-gawa. What the hell is wrong with me? Is it the stress? O dahil wala lang akong inspirasyon? O meron akong inspirasyon pero ayoko na itong maging inspirasyon? Dahil ba masaya ako? O dahil ba akala ko lang masaya ako pero hindi?

Blech. Paranoia.

Sige sige, I will attempt to write again later.
---

Napanaginipan ko si Peeves kagabi.

Ngayon ko lang ulit siya napanaginipan after I permanently suspended the EAE mission. Bakit kaya?
Hindi ko makilala ang setting ng panaginip ko. Parang somewhere in the Metro Manila area. Tapos birthday daw ni Rica. I went inside this bar kung saan nagaganap ang party niya with a blockmate (di ko matandaan kung sino, pero I am sure na hindi si Kristin Bourbon yun!), and pagpasok ko pa lang daw ng bar, pinainom na nila ako kaagad. As in ang dami ko daw nainom!
Lumabas daw ako bigla kasama si Bebang. Tapos sabi ko daw sa kanya hanapin namin si Peeves. Kung saan-saan daw kami pumunta para makita si Peeves. Tapos nung nakita daw namin, tinabihan daw namin pero di namin kinausap.
Basta ang nangyari sa huli, pumasok daw kami sa isang haunted building at sobrang ayaw na daw lumakad ni Peeves dahil natatakot daw siya. Hahahahaha!
Tapos, nung lumabas na daw kami sa building na ‘yon, I found myself standing beside him. I tried to talk to him and when we started talking sa aking dream, I suddenly felt the urge to wake up…to cut the dream and wake up.

So there. Gumising ako. Grabe naman, panaginip pa lang, sira na ang umaga ko.

Ano kayang ibig sabihin ng panaginip na ‘yon?
---

Naiinis ako! 5 ang magpapanel interview na FG bukas. 2 dun, ako ang buddy (kasi naman Roro e), isa blockmate ko, isa ka-high school ko, at yung isa naman e tahimik masyado para I-terrorize. Dammit! Paano ako iiskema ng taray mode bukas?
---

Wala akong crush as of the moment. Waaaaaaah! Ayoko ng ganitong feeling of tigang-ness. Dahil na naman ba sa stress kaya biglang lumabo ang mata ko at wala na akong makitang gwapo? Wala akong makilalang bagong guy!
Shet shet and shet talaga…
---

Wala pa akong first kiss.

Masyado namang overrated ang first kiss. Kailangan sa isang taong mahal mo. Kailangan memorable. Mas maganda kung spontaneous. Mas okay din kung kayo. Dapat daw hindi planado.
Napakaraming dapat I-consider. I bet naman na more than half of the people in the world, hindi ganoon kaganda ang first kiss.
Hay nako. E ‘di nga ako marunong humalik e. At gusto ko na magkaroon ng first kiss. I need someone to teach me how. Anyone?

Despite everything...MASAYA AKO.

2005-08-10T17:41:00.000-07:00

Masaya ako. Haggard…pero masaya.
---

1st Batch of Panel Interview ng mga FGs kahapon. Sa totoo lang, mas physically and mentally draining ang mag-interview ng mga aplikante.
Hindi ako natuwa sa first batch ng FGs na nagpanel. Masyadong mga kampante. Disappointed ako kasi gusto ko yung batch nila. Mababait, mga bibo--- pero parang masyado yata silang naging kampante na gusto namin sila. Its either ‘yun, or talagang iba lang ang depinisyon nila ng pag-aaral ng Consti. O ‘di kaya, ‘di lang talaga nila pinapahalagahan yung panel interview o yung buong application process.
Hindi ako namemersonal ng FG. Naalala ko last year, pinigilan ko talagang magsalita nung panel interview ni Bam kasi magkagalit kami nun. Pero ang sa akin lang, pucha naman, ang bait bait ko sa mga aplikante…chummy kung chummy ako sa kanila. May I kwento ng buhay talaga and all that…pa-close talaga ang iskema, tapos pagdating ng panel interview…
Hay naku. ‘Wag kasi masyadong kampante.

Good luck nalang talaga sa mga ipapanel sa Saturday. Dahil sa generally poor performance ng batchmates n’yo kahapon, expect a nastier and stricter panel of guilders. Alumni included.
---

Grabedad na ito, wala akong natatapos na maayos these past few days. Hindi ito maari. Aayusin ko na ang buhay ko.
---

Nawala na totally ang amor ko kay Peeves. Napalitan na ito ng inis. Pero keri lang…tuloy pa rin ang buhay.
Hintayin nalang niya, pati ng kanyang mga alipores, ang aking REVENGE. Diane forgives, but never forgets. So there.
---

Ngayon lang ako ulit nagalit sa isang tao na sa sobrang galit ko gusto ko na siyang burahin sa mukha ng sangkatauhan.
Alam ng maraming tao na sa lahat ng ayoko e yung ginagawan ng ‘di maganda ang mga tao o bagay na mahalaga sa akin. In this case, my org.
Tama ba naman kasi, na ang isang nilalang na nag-defer na sa pagsali sa org, not only once, but twice (!), e bigla na lang sisilip sa panel interview namin, na take note, hindi man lang kumatok, with that face na sobrang nakakaasar talaga?
Tapos ang irarason niya e akala niya, pwedeng panoorin ang FGs sa kanilang panel interview? How lame can her excuse be?
Well let me tell you now, b****, kahit saang angle mo tignan, wala kang kahit katiting na karapatan na sumilip dun. Unang-una, sino namang org sa sangkatauhan ang papayag na for public viewing ang panel interview nila? Worse, applicants watching their co-applicants? The panel interview is suppose to be confidential!
At pangalawa, sige, sabihin man natin na pwede siyang panoorin ng FGs, e kung ‘di ka ba naman tanga’t kalahati e, nag-defer ka na nga for chrissake! That means, hindi ka na aplikante at wala ka nang koneksyon sa org! ang kapal ng mukha mong bastusin kami pagkatapos mong mag-defer ng dalawang beses!
Let me just tell you na kung ang ibang tao napapalampas ang pagka-brattinella mo, puwes, hindi ka uubra sa akin. Hindi ko mapapalampas ang ginawa mo. Kung lahat sila e hindi masabi sa harapan mo na may mali sa ugali mo, puwes sinasabi ko na sa’yo ngayon, MAY MALI SA UGALI MO! Ever heard of the word respect? And to tell you honestly, sabi ng FGs nung time na ginera ko kayo sa labas, that was the time na they are trying to convince you na ‘wag na mag-defer. Apparently, dahil sa ginawa ko, tuluyan ka nang nag-defer.
Well, for that, natutuwa ako na ginawa ko ‘yun. And just so you know, natuwa rin ang buong org na ginawa ko ‘yun at ‘di ka na tumuloy.
I don’t like you. Period.
---

Sana seryosohin ng mga tao kapag sinasabi kong masama akong magalit. Oo, pwede mo kong gaguhin hanggang gusto mo, pero siguraduhin mong hindi ko malalaman. Akala ng mga tao, isa lang akong masayahin bata, pero ganun naman ‘ata talaga ‘yun, kapag nagalit ako, minsan ako natatakot sa sarili ko.
---

Pero ‘yun nga, kahit pa sobrang sama ng araw kahapon, I must say na masaya pa rin ako. Seryoso. Kahit pagod at maraming ginagawa, kahit napakaraming kinaiinisang bagay…
MASAYA AKO.
---

Bakit ako single? ‘COZ GOD’S STILL BUSY WRITING THE BEST LOVE STORY FOR ME…:)

BREAKING NEWS

2005-08-06T03:52:00.000-07:00

Ang dami kong NEWS!

This has been a very incredible week, I must say.
---
Okay, first and foremost, very important and definitely wonderful news:

“Hi diane,ths is nana frm CHALK:) m hapi 2 infrm u uv bn chosen 2 b an official studnt corespondnt:) wud it be ok if I asignd u smthing 4 our oct issue?:)"

Bwakanangshetnamalufeeet!!! Chalk magazine! My favorite magazine of all time! Shet shet shet…I get to work for Chalk!

Hmm…well, hindi naman nga ganoon kalaki ang trabahong ito, I’m not even sure if I get paid for the job, pero pero pero, opportunity pa rin ito! To say na I’m happy is an understatement. I AM VERY VERY VERY HAPPY!
---
Parang habang tumatagal, lalong dumarami ang kailangan kong gawin…ang mga concepts na kailangang bigyan ng atensyon, ang mga prod na dapat paghandaan, ang mga midterms na dapat pag-aralan, ang mga papers na dapat simulan--- my hands are full with soooo many things to do--- but hey, I’m not complaining. Kahit nakakapagod, masaya naman. Kahit ngarag, fulfilling naman. Kaya ko ‘to…
---

Malapit na ang ABSOLUTE CATHARSIS: Batch 13’s Panel Interview. Kaya nga hindi ako masyadong nagwo-worry na stressful ako the past weeks, kasi finally, may venue na para mai-vent out ko ang lahat ng stress. Hehehe, joke lang!

Hmm…por dat, I’ve decided to give out free tips for a hassle-free panel interview with the guilders dito sa blog ko. Mababasa ba ito ng mga FGs? Ewan natin. Kung paano nila ito mababasa, aba, bahala na sila…

1 Kabisaduhin ang Preamble ng Constitution. Huwag kakalimutan ang “I quote…” bago simulan ang pagre-recite nito at ang “Unquote…” pagkatapos. Sinasabi ko sa inyo, importante ito.
2 Hindi kailangang kabisaduhin ang buong Constitution. Wala kaming pakialam kung memoryado n’yo lahat ng period, comma o exclamation point (meron ba?) sa Constitution. Wala rin kaming pakialam kung memoryado n’yo kung paano naisulat ang mga nakalagay sa Constitution. Ang kailangan namin ay ang assurance na naiintindihan ninyo ng TAMA at MABUTI ang mga nakalagay doon.
3 Makakatulong kung magtatanong kayo sa inyong mga buddies o sa mga guilders kung meron man kayong hindi naiintindihan sa Constitution.
4 Sobrang importante na kilala ninyo lahat ng guilders. As in alam ninyo ang kanilang buong pangalan, year and course, batch nila sa guild, committee nila, at syempre, kung anong itsura nila. Pati mga alumni, paghandaan n’yo rin. Kasi kung mababagsik ang mga guilders, mas mababagsik ang mga alumni. Marie Ann Los Banos, Catherine Jillian Maroket, Mark Limchoa, Mike Celis, Maybel de Leon, Skipp Macadagdag…kilala niyo ba ang mga ‘yan?
5 At syempre, kung kilala niyo sila, malamang sana naman e kilala rin nila kayo. What do I mean by this? Magpakita kayo at magparamdam sa kanila bago mag-panel. Be friendly and nice to the guilders. But---
6 Don’t be too friendly na tipong nagiging KAMPANTE na kayo. Learn how to draw the line--- remember, members na sila at nag-aaply kayo sa org nila. Hindi pa kayo pantay-pantay. Mas superior pa rin sila sa inyo ng isang level. RESPECT is the key here. Syempre, naging mga FGs din ang mga yan dati, and to use Ate Me An’s explanation (nung dinedepensahan niya ako kay Bam dati), nag-exert ng effort ang mga ‘yan to be able to earn the respect due to them. Ibigay niyo sa kanila ‘yun.
7 Come prepared. Dress properly. Seryosohin ang dress code. Wag ipagpilitan na ang maong ay pwedeng semi-formal. Look presentable. Dapat pati yung attire n’yo sa panel, karir kung karir. Para naman maramdaman ng guilders na pinaghandaan ninyo ang araw na ito. Dahil I am sure na pinaghandaan rin nila ito…*devilish laugh*
8 Sa panel interview proper, huwag mag-angas. Paano masasabing nag-aangas ka? Una, kapag sinasagot mo ng tanong ang tanong ng mga guilders. Wag mamilosopo. Wag maraming angal o reklamo. Magtiwala sa mga guilders. Hindi kami namemersonal.
9 Iwasan maging pikon. Dahil sa panel, ang pikon ay laging bagsak. Lastly---
10 Be yourself. Be confident. Kapag prepared kayo, confident kayo na kaya ninyo. Isipin niyong kaya niyo. Isipin niyong lahat ng members ng panel ay dumaan din sa pagdadaanan ninyo.

So there. Good luck Batch 13!
---

Bukas, ang aming org, ang UP Broadcasters’ Guild, ay pupunta sa Y-Speak Live! Excited na akong makita si Ryan Agoncillo. Shet shet shet…
---

Nanalo ang UP versus Adamson! Yey! But then again, talo kami ng FEU. 8 points na naman. Oh well, nakakagulat nga naman kung matalo namin sila, diba? That was quite a good first round. Sana bumawi ulit kami ng second round.
---

Okay. Eto na. Save the best news for last.

Malungkot na naman ako at ‘di mapakali kahapon. Hindi ako makasagot kapag tinatanong ako kung bakit ako malungkot. Nung Thursday, napakainit ng ulo ko. Hindi ako naiiyak. Hindi ako natatawa. Wala na akong pakialam. Hindi na ako masaya.

Hindi na ako in love.

Therefore I now declare that the temporary EAE suspension is now permanent.

Yes, Klara, Angel and Bam, and everybody else, wala na. Nada. Ayoko na.

It’s over. Relatively painless.

And you Peeves, this is my message for you: Ang paglalagay ko sa’yo sa pedestal na kinalalagyan mo ngayon ay hindi ko utang na loob sa’yo. Para sabihin ko sa’yo, at ipaalala, hindi ikaw ang pinaka-perpektong tao sa mundo ko. Tanga lang talaga ako. But I have now come into my senses. Akala ko iba ka sa kanila. Akala namin ikaw ang salvation ninyo. Hindi pala. That arrogant blood runs through your veins din pala.

I want to stop being so conscious about my every move, I want to stop being so different in front of him, being so restrained.

I am soooo back into my bitch mode.

Mga kwentong dulot ng STRESS

2005-08-02T06:29:00.000-07:00

Okay. Kailangan n’yo akong palakpakan. I HAVE SURVIVED MY MOST STRESSFUL DAY(YET!) FOR THE WEEK!

Oh well. Alam ko naman na haggard talaga ang aking sked kapag Monday, pero pero pero, nung mga unang linggo e wala pa akong production sa BC 121. Bale, ito ang mga factors kung bakit ngaragerks ako kahapon.

Dumating ako ng UP ng 7:45 am. Aba, marami nang tao. Balak ko kasing I-record pa sa tape ang news theme na gagamitin ko, baka kasi mag-hang o di gumana yung CD. Balak ko rin I-consult kay Kuya A kung tama ba ang graphics na gagamitin ko mamaya bago ko idikit. Pagdating ko dun, keri na daw yung graphics ko kaya mas inuna ko ‘yun idikit kesa I-record yung news theme ko.
Pagdating ni Keina, pareho kaming kabado. Aba naman, malamang halos pareho kami ng nararamdaman, e magkaklase kami buong araw e. Napag-usapan namin na late kaming papasok ng CommRes 101 at umiskema muna kami kung paano kami mag-aaral for Comm 120 under Sir Chito dahil may graded recitation kami mamaya.
Pagpasok ng CommRes, wala pa si Ma’am Kate--- wala pa rin kaming kalahati sa klase. Bwakanangshet. Dapat pala mga 9 kami pumasok e.
Hindi kami maka-concentrate ni Keina sa class. Pareho kaming kabado. In just a few hours, parang death day naming dalawa. Prod tapos graded recitation. Parehong magaling ang prof namin sa parehong subjects.
First prod jitters plus cramming in memorizing quite a number of provisions in the constitution = butterfly garden in my tummy.

So there.

Pero mahal talaga ako ni God. Naging maayos ang prod ko (although I must admit na I’ve was a bad crew). Nakalimutan ni Sir Chito ang graded recitation. Masarap ang ulam namin pag-uwi ko (haha!).

Hindi naman perfectly okay ‘tong araw na ito. But then again, I am really surprised na hindi ako nahimatay, naiyak at natulala sa kalagitnaan ng kangaragan ko kagabi.

Thank you Lord.
---

Bago matapos ang class ko kay Sir Chito, inilista ko na lahat ng mga kailangan kong gawin in the following days. To say na marami akong gagawin is an understatement. Uberly dami…uberly nakakapagod na nga iniisip at sinusulat ko pa lang. Kailangan ng careful planning at organization. Off una ang tamad mode. Let’s go for academic excellence!
---

May trumawag sa akin kanina. Si Belita. In fairness ha, ang tagal ko na ring walang narinig from her. Tagal ko ring naghihintay ng update kung kamusta na sila ni Bedoy. (DZUP, miss na kita!)
Yun nga. Tumawag siya sa akin. Naiinis. Nakakainis daw si Bedoy.
Nang tinanong ko siya kung bakit, ikinuwento niya sa akin (medyo mahaba-habang usapan ito) nitong mga nakaraang araw, nawawalan na raw siya ng gana kay Bedoy. Basta ang gulo na raw ng utak niya pagdating sa aspeto na yun. So she decided to focus on much more important things like her career. Kasi mukha naman daw walang pinapatunguhan ‘yung sa kanila ni Bedoy.
Nakakatuwa itong si Belita. Kasi kinukwento niya na simula nung sinubukan niyang balewalain si Bedoy, parang dumapo na naman daw sa isipan niya na napakarami pang ibang lalaki sa kanyang paligid. Sa trabaho niya, at kung saan man siya mapadpad, laging nakakakita siya ng lalaking pakiramdam niya, way better kesa kay Bedoy.
Mas GWAPO, mas APPROACHABLE, mas LALAKI, mas MALANDI, at mas GENTLEMAN kesa kay Bedoy.
Nakasalubong raw niya si MR. PERFECT na dati n’yang crush nung isang araw. Nakasakay ito sa caru niyang kasing gwapo niya. Pareho pa rin ito ng dati, sobrang gwapo pa rin at sobrang saya kausap. Sabi ni Belita, si Mr. Perfect daw ang example ng kanyang ideal guy.
Tapos nakausap naman niya nung isang araw si TUPAC, ang uberly crush niya bago si Mr. Perfect. Trophy naman ito. Hindi kasing ideal ni Mr. Perfect, pero maraming koneksyon sa maraming bagay.
At yun nga, bukod pa raw sa dalawang ito, marami pa siyang nakikilalang haracheck na kalalakihan. Kaya naisip raw niya, bakit ba pinapaikot niya ang buong mundo niya dito kay Bedoy?
So yun na nga. Medyo nawala muna ang focus niya kay Bedoy. Medyo wala naman raw siyang napansin na pagbabago kasi naman di na naman talaga sila madalas nag-uusap.
Kaya sabi ko, e bakit ka naiinis?
E kasi naman daw, may tinatrabaho sila ni Bedoy kanina. So nung una niya itong nakita, keber lang daw, tuloy pa rin sa pagtatrabaho. Pero dumating daw sa point na kailangan nilang tapusin ang isang mahalagang trabaho nang magkatulong. Habang nagtatrabaho raw sila, bigla raw siyang binulungan ng kanyang konsensya,

“Belita…Belita…ang hot ni Bedoy sa suot niya, ano?”

Nainis si Belita sa kanyang konsensya. Kaya hindi niya tinignan si Bedoy. Aba, aba, at para bagang nananadya raw ang pagkakataon, pinagharap sila ni Bedoy. At doon--- doon tumambad sa kanya ang isang gwapong Bedoy.
Tumili si Belita. Ang sakit sa tenga! Naiinis daw siya. Bakit kailangan pa raw ba kasing gwapo si Bedoy sa pagkakataong iyon?
Sabi ko naman sa kanya, akala ko ba sai mo ayaw mo munang isipin siya?
Oo daw, sabi niya. Alam naman daw niyang nun lang naman daw yun. Sa mga susunod na raw, wala na raw ulit.
Hay Belita, cool ka lang.
Para naman kay Bedoy, kung alam mo lang kung gaano nahihirapan si Belita, kung alam mo lang kung gaano ka kahalaga para kay Belita…tsktsktsk. Sana balang araw, malaman mo rin, bago pa tuluyang mapagod si Belita.
Haha.
---
Happy Birthday Keina! Sana…sana sumeksi ka pa lalo. At sana…sana sumaya ka pa lalo. Mahal kita Mare! Maraming nagmamahal sa’yo! (Bakit green? kasi favorite color ni Keina 'to e!)

2005-07-28T16:58:00.000-07:00

Mga senyales ng pagiging ngarag:

1. Umiiskema ka na ng mindless eating--- yung tipong para bang minu-minuto gutom ka, at wala ka nang sinasantong pagkain, keber na kung healthy ba o hindi ang kinakain mo, kung tataba ka ba o hindi…
2. Napapanaginipan mo na may nakaligtaan kang gawin na isang bagay at bigla ka na lamang magigising sa takot at kaba at bigla ka na lang titingin sa orasan para siguraduhing nanaginip lang ang lahat. Bunga ito ng---
3. Matinding pagkaramdam ng pagod kapag wala ka nang ginagawa.
4. Nagiging active member ka na ng MASA (masandal tulog)
5. Kinakailangan mo nang ilista lahat ng kailangan mong gawin hanggang sa susunod na buwan (dahil may nakatakda ka nang gawin hanggang sa panahong iyon) dahil sa sobrang dami ay naguguluhan ka na at nakakalimutan mo na.
6. Ang isang supposedly enjoyable time of watching basketball ay naging isang trabaho dahil kailangan mo itong I-cover (not that I don’t like it this way--- ang daming privileges na ie-enjoy at imamaximize ko talaga)
7. Hindi ko na mapagbigyan ang mga kabarkada ko para sumama akong gumimik at manood ng concert dahil kapag ginawa ko ‘yun, marami akong masasayang na oras.
8. Napaisip akong itigil muna ang iba pang kabaliwang makakagulo lang lalo sa isipan ko. (details later)

Bakit kamo alam ko ang mga senyales na ‘yan? Dahil ako ay CERTIFIED NGARAGERS na! Pero kinikeri ko naman so far…mas bet ko pa nga ang ganito kera borelow ako dahil walang ginagawa.
---

Balikan natin ang #6. Susko, kulang na lang e magtatalon na ako sa tuwa habang dini-discuss ni Ma’am Iris ang aming next assignment--- sportswriting ito! as in UAAP level!
Bakit nakakatuwa ito?
Dahil unang-una, bet ko talaga ang aming press ID! Ganda ng layout, at ang powers nito, hindi ko kinekeri…hanggang locker room! Ganito kasi ‘yun, kailangan namin ng isang game coverage na news tapos a choice between a commentary, another game coverage or a profile news script. Sa game coverage, akala ko manonood ka lang, gagamitin mo lang yung device na itinuro ni Ma’am, tapos keri na--- but no! Sabi ni Ma’am, kailangan makakuha rin kami ng panayam sa mga coach ng dalawang teams, sa players--- hay! Dream come true ito!
Pangalawa, syempre, makikita ko ang players ng malapitan. Don’t get me wrong, hindi ito yung excitement na para kang giddy fan na magpapa-autograph sa kanila at kikiligin and all. If you are an avid fan not only of UAAP but of basketball in general, iba yung feeling na makalapit ka sa mga idols mo. Keber na kung pawis-pawisan pa sila.
Pangatlo, makaka-apak na ako sa court ng Araneta! Mas maganda sana kung mabibigyan pa ako ng pagkakataon na makapaglaro dun, pero for now, masaya na akong maka-apak sa court ng Araneta.

Hay, kaya sa mga nagsasabing small time lang ang MassComm, well well well, at least kami, kahit na magkanda-puyat kami sa script at ma-aligate to the highest level sa isang “easy” (ayon sa ibang course) na trabaho like preparing a prod (na hindi naman talaga easy), ang dami naman naming contacts with professional people…as in they are within our arm’s reach. We have the power of the press na no engineering equation, no physics theory or biological observation (if there’s such a thing) can match. Bwahahahaha!

*Sorry, I got carried away. Nakakainis kasi yung hirit ng mga tao from other colleges na ang MassComm ay bagsakan at tapunan lang ng mga bumabagsak sa “mahihirap” at “challenging” na courses like courses from Eng’g , Science and BA. Excuse me, we may not be good in those theories and mathematical equations na kaya niyong gawin, pero pwede namin siyang pag-aralan at intindihin. Pero ang discipline at talent ng isang true blue MassComm student ay never maa-acquire ng kahit sino na lang. It’s not in the books, and hindi siya kayang I-solve ng kahit anong equation. It’s inborn. So there.
---

I’ve said it to some of my friends, but I’m making it official by writing about it here.

EAE is temporarily suspended. Pansamantala munang matitigil ang Peeves-mania.

Magulo na masyado ang utak ko. Hindi ko na ma-sort out ang thoughts ko at feelings ko tungkol sa bagay na ito. Hindi ko na maisip ang tama at hindi tamang gawin. Hindi na ako sigurado.

Kaya ‘yun. Pahinga muna. Ang dami ko kasing ginagawa. Kapag inintindi ko pa ito, mabubuwang lang ako.

Okey lang ako. Walang sakit. Walang iyakan. Masaya nga ako na medyo mature itong napagdesisyunan kong gawin.

Kung kelan ko ito pag-iisipang muli, hindi ko pa alam. Kung darating ba ang araw na sasagi pa ito sa isip ko, hindi ko sigurado. Tignan na lang natin.

Siguro nga tama si Chris, baka nga hindi ko pa talaga siya ganun kamahal.
---

I’m back to my “meantime” mode.

Mushy mushy mushy...MUSHY!

2005-07-27T16:15:00.000-07:00

Natutuwa ako sa Absolute Merge ng FGs namin kanina. Aba aba aba, I would like to congratulate the FGs for a job well done. Makikita mo kasi talaga ang effort nila pasayahin kami.

Naiyak ako kanina sa performance ng isa sa mga FGs. Mali--- hindi pa pala siya nagpeperform nun, ikinukwento pa lang nya ang backgrounder ng kanyang literary piece nung naiyak ako. Natatawa pa ako nung una, pero bigla na lamang talaga akong naiyak.

Pasintabi sa FG na ito. Hindi ko na sasabihin kung sino ka, pero inaacknowledge ko naman na ikaw ang gumawa nito. Ang ganda. Wala akong masabi. Swak. Parang tinusok niya bigla ang puso ko.

I Am In Love

How do I start? I am thinking of you yet you probably are not thinking of me. I have questioned in the past days what I am to do and nothing seems to fit. I am scared of scaring you away that I cannot make a move. I am still. Even as the wind calls me to sleep, I cannot. I stir every time I close my eyes only to find I am back on earth and no longer soaring. I want to be free as the wind. Yet I cannot.

I saw a rose today only to find that its beauty paled in comparison to what I see in you. I miss you the same way the rose misses the sun.
And I cannot help but miss you. For I love you.

I gaze at the sky at night and think of you. I miss you. The moon reminds me of your face, how I long to touch it but never will. I glance at a puddle of water and I see the moon. I touch it, but the moment I do, it disappears. And I miss you. And I am scared. I am afraid because I long to tell you how I feel but I feel I never will. And it hurts. And I want to cry but my tears would be in vain. You would never see them. You would never hear them. You would never feel them. And it hurts. For that is all that matters to me. I am in love and you are the one I love.

And I think of you. And I am afraid. And I am scared. And I miss you. And I am in love. And you are the one I love.

Grabe, noh? How is it possible na I am feeling the same feeling that the poem illustrates?

May sasabihin ako. Hindi ko alam kung bakit ako naiyak. Naiyak ba ako dahil natutuwa akong naisatitik na ang damdaming hindi ko maipahayag? Naiyak ba ako dahil ang akdang ito ang nagmulat sa akin sa isang katotohanan? Siguro nga. Pero katotohanan na ano? Naiiyak ba ako dahil napapagod na ako? Pero bakit ako napapagod?

Putangina. Baka tama si Ate Aissa. Baka nga dapat tigilan ko na ‘to.

ONE HELLUVA WEEKEND!

2005-07-24T18:30:00.000-07:00

CHIIIIIIIKAMINUTE!

Da hu itong girlaloo na may-I-look like a tarsier na naman ang drama after another “misadventure” with her chova? Kasi naman, very taklesa ang drama queen na itey, very asarcon ng asarcon sa kanyang friendship about this very konyo guy. Ayan, na-agit ang beauty nya nang biglang chumova ang kanyang friendship with a banat. Akala pa niya siya ang name to mention, but no! Her friendship called her chova, which was literally a few inches from her, and may-I-pansin si friendship ng very dominant ochoa ng couple na itey: tibakers kulayful of the same ate v-neck style ang drama ng mga hitad! Bloody, talaga! At ‘yan muna ang mga chova sa mga oras na ito, magbabalik ang chikaminute mamaya para sa iba pang chova. Mel, Mike?

---

I am not feeling well. This is the second time this week na hindi maayos ang pakiramdam ko. I can never forgive the first time I got sick because I wasn’t able to attend my Comm120 class with Sir Chito. Pero wala naman akong magagawa nun kasi inaapoy ako ng lagnat at nagsusuka.

This time, wala naman talaga akong grabedad na sakit. Dysmennorhea lang. Every month naman nagkakaganito ako. Pero stress-related pa rin ito. 2 months kasi akong hindi nagkaroon. Sabi ng doctor--- dahil daw sa stress. E goodluck naman sa sangkaduguan ng katawan ko, diba? Para tuloy nagngangalit ang katawan kong ilabas ang 2 months worth of menstruation. Hahaha. Kadire. Too much information leading to disturbing mental images.

Pero bukod sa grabeng pagsakit ng puson ko, grabe din ang sakit ng puso ko. PUTANGINA, natalo ang UP! Girst time this season! I swear, mamatay na sana yung bwakanangshet na referee na ‘yon! Kung napanood n’yo talaga yung game, isinampal na nga sa kanya yung playback nung maling tawag n’ya, wala pa rin. Gago. As in gago talaga.
Bwakanangshet na UE din ‘yan, ang dumi talaga nila maglaro. Hay naku, hindi talaga ako nangbabash ng schools e, dahil ayokong sabihin nilang may ere ako dahil galing akong UP, pero I swear, ang dumi nila maglaro! Well, asa pa ako, e yung crowd nila, imbes na nakakairita, nakaka-amuse nalang talaga. Grabedad ang antics! Di ko kinakaya! C’mon calisthenics! C’mon fiesta! Hahaha. Jo--- oops…ayokong sabihin ang word.

Hindi ko lang ipinakita sa mga kasama ko manood, pero nung talo na talaga, habang busy silang nagmumura, naiyak ako. Ganyan ko kamahal ang Fighting Maroons. Ganyan ko kamahal ang UP. Ganyan ko kamahal ang basketball.

At dahil sa heartbreaking na pagkatalong ito, isa lang ang masasabi ko---

Goodluck sa Ateneo.
---

Friday: Uwi ng bahay. Palit ng pambahay. Kain ng meryenda. Bukas ng TV. Kaninong mukha ang tumambad sa akin? Kay Peeves. Bakit pinapalabas pa ito? Replay na ‘to a. Mahal talaga kita Peeves.

Speaking of Peeves, nagugulat ako sa mga ipinapakita n’ya this past few days.

Wednesday: Naguusap kami ni Icang. Sinong pinag-uusapan namin? S’ya. Nakaharap ako sa kanya. S’yempre, kasama n’ya orgmates n’ya. Seryoso akong nakikinig sa advice ni Icang sa akin nang biglang--- sumayaw si Peeves. As in.

Thursday: Kasalukuyan kaming nagsasaya ng blockmates ko. Habang umiiskema ako ng pagsilip kay Peeves, nagulat ako sa nakita ko: linapitan n’ya ang isa nilang alipin, tumayo siya sa harapan nito, at dinuro-duro niya sa mukha.as in halata mong pinapagalitan niya.

Grabe. He is so hot.

---
Natutuwa ako sa Batch 13. Ang bibibo ng mga FGs na ito. Talagang may I exert an effort para makilala ako. Hahaha, akala talaga nila mabait ako sa FGs…hintayin natin ang sigsheet at panel interview.

I miss my budz, Ate Baby.
I miss Kuya Leo, Kuya Mark, Jordan, Ate Me Ann and Ate K-Ann.
I miss being an FG.
I miss being with Batch 11.

I soooo love BroadGuild.

---
Piece of advice: DRINK MODERATELY.

After quite a long time, ngayon lang ulit ako uminom. Tindi ko e no, ngayon lang ulit ako uminom, tumira naman ako ng margarita, vodka, tequila…ayos talaga! Alcohol galore!

Syempre, as expected, nalasing ako.

Pero iba talaga ako kapag lasing. Lumalabas ang 100% na prangkang Diane. E kamusta naman yung kung anu-ano ang tinext ko sa mga tao at sinabi ko sa mga kasama ko nung gabing ‘yun?

Muntikan ko pang ma-text si Peeves! Na mahal ko s’ya and all!

Tsktsk. Drink moderately. Alcohol overload is dangerous to your lovelife.

---
Peeves: I love you, very simple, very truly…I had to say it, because I’ve never felt this way before… and if bringing this to light means we can’t hang out anymore, then that hurts me. But God, I just, I couldn’t allow another day to go by without just getting it out there, regardless of the outcome…--- jerry maguire

Natatakot ako sa BALANG ARAW...

2005-07-20T15:44:00.000-07:00

Sabi sa pelikulang BIG TIME, “Darating din ang balang araw…”

Natuwa kami nila Angel, Tin at Klara sa linyang ito (Hmm…kung mapapansin n’yo, ang tatlong lovelife queens na sina Angel, Tin at ako ay nadagdagan na ng isa!--- si Klara!). Iba-iba ang ibig sabihin sa amin ng linyang ito--- pagkabanggit pa lang dito e gumawa na kami ng sari-sariling revisions:

(huhulaan ko lang kung tama yung pagkakatanda ko ha…)

Klara: Dumating na ang balang araw…

Tin: Hindi na (yata) darating ang balang araw…

Angel: May balang araw pa ba akong hinihintay dumating? (something like that)

Nung una, “Sana dumating na ang balang araw” ang sinasambit ko. As in, hanggang gabi pa kamo, hanggang sa pag-uwi namin, hanggang sa bago ako matulog, isa lang ang sinasabi ko--- sana dumating na ang balang araw.

So there. Gumising ako kinabukasan. Fresh pa rin sa utak ko ang panonood namin ng 2 Cinemalaya films kagabi (Big Time at Pepot Artista). Pero naalala kong may ire-research pala ako para sa aking pinakamamahal na CommRes 101 subject (under my favorite teacher, ma’am kate mirandilla, who is now leaning against the Great Wall of China) kaya itinigil ko na muna ang pagmumuni-muni at nagtrabaho na.

In the middle of hygiene products, advertising, television commercials and sex-related contents of commercials, naisipan kong ituloy na ang pagsusulat ng blog tungkol sa statement sa pelikulang Big Time na pumukaw sa aming atensyon kagabi.

Darating din ang balang araw…

Darating din ang balang araw…

Darating din ang balang araw…

Bwakanangshetnamalufet…

Hindi ako makapagsulat!
Wala akong maisip na isulat. Wala nang appeal sa akin. Bakit ganun? Ano na namang naisip nitong windangerks kong utak? Haggard.

Ipinagpatuloy ko na lamang ang pagreresearch ko.

So there. Pumasok ako for BC102 na akala ko pa e male-late ako. Ang saya ng BC102 namin!
“This is a story of a little boy named William. He lived in a small town called Marshville…”
Ang ganda ng diagnostic exercise na ginawa namin kahit na kinakabahan pa rin ako (susko, lagi na lang!).
Natapos na ang klase. Iniisip ko pa rin kung may J101 class kami. iniisip ko pa rin ang CommRess 101 paper namin na due on Friday. Iniisip ko pa rin ang activity namin sa org mamayang hapon.
Hindi ko namalayang nasa harap ko na si Peeves.
Hmm…teka teka PANIC ALARM…hindi ko ba s’ya napansin dahil marami akong iniisip o hindi ko s’ya napansin kasi hindi ko s’ya napansin? Dati naman kahit napakarami ko nang iniisip o ginagawa, tumitigil ang buong pagkatao ko kapag nakikita ko s’ya. O baka naman hindi ganoon karami ang iniisip ko nang mga panahong iyon?
Tinitigan ko s’ya. Matagal. Afford ko namang titigan siya ng matagal kasi nung nagsabog ng pagka-dense si God sa mundo e nasa unahan ata s’ya at sinubukan n’yang kunin lahat…
Naiinis ako. Bakit ba ganoon siya kumilos? Para talaga s’yang bakla. Bakla ba talaga ‘to?
Naiinis ako. Ano bang nakita ko dito sa taong ito? Susko, susko, e mas gwapo pa si Johan at si Backseat dito e. Waaaaay cuter sila…based on my standards ha!

Bakit na naman ako nagkakaganito?

---
Nag-usap kami ni Icang pagkatapos. Humingi ako ng words of wisdom. Sa hinaba-haba ng usapan namin, isa lang ang na-conclude namin.

I have to take thing slow…I don’t have to rush into things…kasi hindi pa ako ready…

Nga ba?

---
Meron akong nakakatuwang kwento. Sa mga makaka-gets, congrats sa inyo! Kayo’y mga tunay kong kaibigan. Sa mga hindi makaka-gets, well, friendly naman ako at accommodating, usap tayo minsan.

This is a story of a little girl named Gandusay. Si Gandusay ay maganda na, mahusay pa…hence, the name. Si Gandusay ay kabilang sa isang masayahin at mapagkawanggawang pamilya. Grade 3 na siya at nag-aaral sa mababang paaralan ng Hogwarts.
Crush na crush ni Gandusay ang kanyang kaklaseng lalaki na si Pepot. Si Pepot ay nakatira sa kabilang bayan pa, malayo sa tinitirhan ni Gandusay. Masungit si Pepot. Laging nakatikom ang bibig.
Naisip ni Gandusay, siguro ganoon siya kasi masungit din at mapagmataas ang buong pamilya nila….
Bata pa si Gandusay kaya hindi niya una masyadong siniseryoso ang pagkakagusto kay Pepot. Bata pa siya, kaya medyo magulo pa ang utak niya. Oo nga, kadalasan ay natutuwa siya kapag pinapansin siya nito, pero minsan nawawalan na siya ng pakialam dito. Para kasing nalalambutan siya sa kilos ni Pepot.
Isang araw, aligagang naglalakad si Gandusay kasama ang isang kaibigan nang makasalubong nila si Pepot. Tinawag ni Gandusay si Pepot upang ipaalam dito na hindi na tuloy ang skit nila sa susunod na araw ayon sa kanilang guro. Nang masabi na ni Gandusay ang mensahe kay Pepot, nagpaalam ito. Pero bago pa makatalikod si Gandusay, hinawakan ni Pepot ang kanyang kamay.

“Gandi, sasali ka pa ba sa D.A. (Naks, mala harry potter!)?
“Naku, Pepot, hindi na, kasi hindi ako pinayagan ng nanay ko sumali. Marami kasi akong ginagawa sa bahay. Alam mo naman, ate ako e. at arami kaming magkakapatid. (Sa loob-loob ni Gandi, buti kayo konti lang…)
Kitang-kita sa mukha ni Pepot ang pagkalungkot at pagkadismaya.
Nagulat si Gandusay sa reaksyon na nakapinta sa mukha ni Pepot.
“Bakit, naman (‘di ka na tutuloy)?”

Tuwang-tuwa si Gandusay sa kanyang mga kapatid ang nangyari.

*Pasintabi sa mga nagsulat ng Pepot Artista dahil sa paggamit ko ng mga pangalan ng kanilang mga bida.
---
Mabalik tayo sa usapan namin ni Peeves.

Aaminin ko na. Hindi pa ako handa na magmahal na namang ng todo-todo at masaktan na namang muli. Alam ko namang may posibilidad na maging masaya ako, pero alam kong dapat handa ako na harapin ang lahat ng maaring mangyari kapag ipinagpatuloy ko ito.
Mahal ko so Peeves. At kapag humarurot ako sa pagpapatuloy ng EAE mission ko, baka mapa-preno ako o baka mabangga ako. Baka rin may makaligtaan akong road sign. Baka masyadong matindi ang maging sakit at maging masyadong malalim ang mga sugat…baka ikabaliw ko pa. Or worse, baka ikamatay ko pa.

Natatakot ako sa balang araw.

Buwan

2005-07-15T16:30:00.000-07:00

Pagbigyan n'yo na ang kakornihan ng isinulat ko. Pasensya na, alam n'yo namang ganyan ang mga naisusulat ko kapag emotional ako e...

Napakagandang tignan ng buwan tuwing gabi.
Para bagang napaka-payapa nito, napaka-tahimik, napaka-misteryoso. Para bagang kung anong hiwaga ang bumabalot dito. Para bagang sa hindi maipaliwanag na paraan, nais nitong pukawin ang iyong diwa upang bigla kang mahalina at maanyayang tuklasin ang hiwagang ito.
Ilang gabi na rin akong nahuhumaling sa kagandahan ng buwan. Ilang gabi ko na ring nahuhuli ang aking sariling pinagmamasdan at hinahangaan ang hindi naman perpekto ngunit kaaya-ayang anyo nito. Ilang gabi na ring dumadaluyo sa aking isipan ang matinding pagnanais na maintindihan ang hiwagang taglay nito. Ilang gabi na ring hindi ko matanggal ang buwan sa aking isipan. Ilang gabi na ring pilit kong isinasadiwa at iniintindi ang bigla kong pagkahumaling dito.
Ilang gabi na rin…ilang gabi na ring bumubugso sa aking pagkatao ang pagnanais na nakawin ito sa kanyang langit--- upang matitigan ko ito ng matagal, upang mahagkan ko ito kahit sandali at upang masabi ko dito kung gaano niya nabibigyan ng kasiyahan at kapayapaan ang puso ko sa hindi maipaliwanag na paraan.
Pero napakalayo ng buwan. Napakahirap niyang abutin. Magkaiba kasi kami ng langit na ginagalawan.
Nakakainis. Naiinis ako na napansin ko pa ang buwan noong gabing iyon, at simula noo’y nahumaling na ako sa kanya. Naiinis din ako sa buwan. Dahil kahit na alam kong mahirap siyang abutin at angkinin, hindi ko pa rin maalis ang kagustuhan kong maabot siya. Dahil kahit na mas gusto ko ang liwanag kaysa sa dilim, kahit na mas gusto ko ang maingay na tunog ng umaga kaysa sa nakabibinging katahimikan ng gabi, kahit na mas panatag ako sa init ng araw kaysa sa lamig ng gabi--- kahit na mas pipiliin ko ang araw sa gabi, hindi ko na maiwasang hindi abangan ang gabi-gabing paglitaw ng buwan sa madilim na langit at pagmasdan ito ng walang humpay habang nalulunod sa tahi-tahing katanungang hindi ko alam kung kailan ko malalaman ang kasagutan---
Ano kaya ang pakiramdam ng mahawakan ang buwan? Ano kaya ang pakiramdam ng matitigan ito ng malapitan? Ano kaya ang pakiramdam ng mayakap ito kahit sandali?
Sana ibulong na sa akin ng buwan ang sagot…
…bago pa man muling sumikat ang araw.

Crossroads

2005-07-14T18:10:00.000-07:00

Last Wednesday was a very sad day. Grabe, for the first time after quite sometime, lumapit sa akin ang mga tao at nagtanong kung okey lang daw ba ako, at kung bakit ako malungkot. Obvious talaga siguro na malungkot ako nung araw na ‘yun.
Come to think of it, simula nga naman nung nag-start ang AY 05-06, hindi nila ako nakitang malungkot--- yung tipog lugmok talaga sa kalungkutan. Most of the time, buhay na buhay ako at masaya, maingay…just being my usual self. Minsan naman, haggard at alligated at syempre, maingay pa rin.
Kaya hindi nila maintindihan kung dahil lang ba sa pagod kakasayaw nang bigla akong tumahimik nung Wednesday. Maingay pa kamo ako nung 102, napagsabihan pa nga ako ni Ma’am Pinky na ang daldal ko raw. Unusually bibo rin ako nung Journ namin, sagot ako ng sagot kahit na least favorite subject ko yun.
But all it took was one mere sighting of him--- and my day turned upside down.
Bigla akong napaisip. And until now, hindi pa rin tapos ang pag-iisip ko na ‘yun.
I’m at the crossroad, man.
---
Klara was frank enough to help me straighten my thoughts out last night. Buti nalang talaga dinidiretso ako ni Klara at nireremind na hindi naman ganito yung pakiramdam ko just a week ago, after the OB.

poopsyzuh27 (9:14:08 PM): i just feel so hopeless...
death2iskra (9:14:18 PM): akala ko ba EAE ka na?
death2iskra (9:14:22 PM): wag ka mahopeless!
death2iskra (9:14:27 PM): i on mo na kasi yang EAE mo!
poopsyzuh27 (9:18:39 PM): hay basta...parang something inside me's telling me na kapag tinuloy ko to, masasaktan lang ako
death2iskra (9:19:30 PM): ha?
death2iskra (9:19:52 PM): eh akala ko ba pinost mo sa blog mo na kesa naman maging passive ka, mag EAE ka na?
death2iskra (9:19:56 PM): or mali lang intindi ko?
poopsyzuh27 (9:21:02 PM): onga...pero parang nagbabago na yung isip ko...
death2iskra (9:21:29 PM): haaaay. napapareho na kayo ni angel.
death2iskra (9:21:48 PM): anong nangyari sa girl na kumakanta kanina ng hanging by a moment? ANONG GINAWA MO SA KANYA?
poopsyzuh27 (9:23:49 PM): salamat at pinapalakas nyo loob ko...pero ewan ko ba...klara, MAHAL KO SI *bleep*. AS IN. NGAYON KO LANG NARAMDAMAN TO ULIT AFTER 2 YEARS. I CANT AFFORD NA MAGKASIRA KAMI.
death2iskra (9:24:39 PM): ikaw bahala, if you can afford na walang mangyayari na passive ka lang, kung kaya mong matiis na wala kang ginagawa, by all means, wag mo na ituloy.
death2iskra (9:24:43 PM): pero kaya mo ba yun?
death2iskra (9:24:52 PM): hindi ka ba magtatanong na what if?
poopsyzuh27 (9:25:42 PM): yun na nga e.hindi ko na alam kung ano pa yung kaya ko sa hindi. isa lang ang malinaw sa akin: mahal ko si *bleep*. yun lang.
death2iskra (9:26:12 PM): malinaw pala eh.
death2iskra (9:26:20 PM): and youre not going to do anything about it?
death2iskra (9:30:13 PM): o, sigurado ka na ba?

Hindi Klara, hindi pa ako sigurado. Sabi ko nga, isang bagay lang ang sigurado ako--- na mahal ko siya. Kung anong gagawin ko, hindi ko pa alam. I’d like to think na this is just one of those days na masyadong static ang buhay ko at gusto kong lagyan ng spice kaya gumagawa ako ng problema. Sana nga ganun na lang. Sana nga hindi talaga ‘to totoong problema.
---
I couldn’t bring myself to tell Klara the real reason why I’m feeling this way. But when Bam and Angel talked to me last night, I don’t know, I just dropped the bomb.
Sinabi ko sa kanila na kaya ako nagkakaganito e dahil natatakot akong hindi n’ya ma-reciprocate ang feelings ko. Natatakot ako sa pwedeng mangyari. Natatakot ako sa risks na pwede kong harapin.
Expected ko na na palalakasin nila ang loob ko with so many words of wisdom…kasi hindi naman nila alam yung root ng fear na yun…
Natatakot ako sa pwede kong gawin kapag nangyari yun--- sa pwede kong gawin sa sarili ko, sa buhay ko…natatakot ako dahil hindi ko alam kung kakayanin kong tanggapin lahat.
After quite a number of heartaches, siguro naman maiintindihan na ng mga tao kung fragile na ako pagdating sa ganitong aspeto. Hindi biro ang masaktan ka ng paulit-ulit at patuloy ka pa ring sumubok ng sumubok.
---
On a ligher note, ang daming dumating na FGs sa Orientation kahapon. Kaya nga ba naisantabi ko muna ang depression at nagsaya muna ako kahapon. iba talaga ang feeling kapag kasama ko ang aking orgmates. Ang saya namin!
Nakakamiss yung mga Guilders na napanood namin sa AVP. Sana naman bumisita sila ulit.
And to borrow Dane’s words, “I’ll leave you with this. BroadGuild is not just an organization because we’re ABSOLUTELY A FAMILY.
Ehem.
---
Peeves: I wish I had the courage to tell you how much you mean to me. But in the very distant possibility that you come across this piece of writing, I want to tell you that you inhabit every damn waking moment of my life. I want to thank you for making me realize that I am still capable of loving somebody this much. Gusto kong malaman mo na more than anything else, your happiness is all that’s important for me. Whether I am the one who can give you that happiness or not, God knows na gagawin ko lahat para lang masiguro ko ma masaya ka. In God’s perfect time, I hope to have the courage to say all these things sa’yo--- personally.
Please take care of yourself…mahal kita.

Ganyan talaga...masaya...

2005-07-10T05:15:00.000-07:00

Ganyan talaga…masaya.

Nagsimula ang araw ko na haggard. Kailangan ko kasing mag-isip ng magandang research topic para sa CommRes 101 (under Ma’am Kate na “tignan mo pa lang busog ka na!”). Magmi-meeting kasi kami ngayon para ayusin na ang aming topic para sa topic presentation namin sa Monday. Bangag na bangag pa ako dahil hindi na naman kamo ako nakatulog ng maayos nang gabing ‘yun dahil sa kakaisip sa nakawiwindang na encounter ko with Peeves nung hapon na ‘yun (details later).
Anyway, late na naman akong nakaalis ng bahay para sa aming 9am group meeting. Pero pero pero, maaga pa rin akong nakarating sa CMC. Pagdating ko, ang ingay na ng mga blockmates ko sa skywalk (syempre, after more than two years ko silang kasa-kasaama, memorize ko na ang mga boses nila). Akala ko break na nila from their J101 class, pero pag-akyat ko, wala pala silang class. So there. Nag-chikahan muna kami habang wala pa yung groupmate ko na blockmate din namin, si Ys (interesting din pala ang napag-usapan namin ni Ys sa phone that night…details later).
---

Naniniwala ba kayo sa divine intervention? Kasi, bigla ko ‘tong naisip kahapon.
Backgrounder: I used to believe in divine intervention--- ‘yun bang gumagawa si God ng paraan para mapaglapit ang 2 tao o basta para mangyari ang isang bagay. Naniniwala ako ‘dun dati, pero pagkatapos kong sumablay sa mga interpretation ko ng mga bizarre occurrences na ito, NOT ONLY ONCE, BUT THRICE!--- I stopped believing on these things.
Pero kahapon, mygashpulgash, pakiramdam ko, isang DIVINE INTERVENTION ang nangyari.
Ganito ‘yan: Habang ginagawa namin ang aming topic presentation, I suddenly felt the urge to go to the C.R.. Hindi naman ako naiihi--- basta gusto ko lang pumunta ng C.R.. I excused myself from the group then went downstairs. Syempre, instinctively, sinuyod ko ang paligid para sa presensya ni Peeves. Eks, isang malaking eks. O well, sabi ko sa sarili ko, baka nalaman na n’yang wala silang class ngayon at ‘di na s’ya pumunta pa ng school. Kaya, pumasok na akong C.R. Nagsuklay lang ako, tapos lumabas na rin. Paglabas ko, hindi ko maalala kung bakit bigla akong napatingin sa may entrance, pero basta napatingin ako, tapos nakita ko si Peeves na kakapasok lang. ‘Di n’ya ko napansin. It’s now or never, sabi ko sa sarili ko. Kailangan ko s’yang kausapin. So tinawag ko s’ya. Lumingon s’ya at nag-usap kami.
Saya!
Akala ko ‘yun na ang katapusan ng kasiyahan ko ng araw na ‘yun. But no! Bago bumaba si Peeves, tinawag n’ya ako from afar, “Diane, thank you ha!”
BWAKANANGSHETNAMALUFEEEEEET!!!!

Borrowing Angel’s words in her blog, EAE IS SO ON. AND PEEVES HAS NO IDEA OF WHAT’S IN STORE FOR HIM.
*devilish laugh*
---

I want to thank Ys for convincing me to use some EAE action already. We had a loooong talk the other night, mostly about CommRes, then a little about our friend Kaye, and then finally, I confessed my feelings for Peeves. She was so kilig when I told her how it all started, and how my feelings progress everyday, and how Peeves inhabit every damn waking moment of my life ever since that fateful day.
I am so sorry Ys, if I was so pushy yesterday and if I was pestering you the whole afternoon to go tell everyone what you told me that night. Honestly, it was salvation for me, to learn that one person, even if you’re the only one and even if you mean it or not, believes that she couldn’t think of any other person for Peeves other than me. Thank you so much, because that inspired me to carry on with my venture in winning Peeves’ heart, especially because I nearing the point of feeling disheartened, simply because my inferiority complex is up and about to once again destroy my confidence and make me feel like a loser.
---

Haggard man sa acads at sa mga projects, uberly aktibo naman ang lovelife ng karamihan sa mga guilders. Uberly aktibo doesn’t only mean na may mga boyfriend, girlfriend, MU and the likes, kasama na rin yung mga crush, infatuation…basta…BroadGuild has caught the love bug!
Take my beloved Acti people for example: it’s a given na may lovelife si Odes at Rocel, pero dyoske, si Klara ay obsessed sa MMM endeavor n’ya at nagngangangawa nung isang araw na gusto rin n’ya ng OB; si Keina ay alligated dahil ‘di pa rin nagpaparamdam si Drew; si Icang ay nakapag-imbento na ng isang verb dahil sa kanyang kahanga-hangang pagpapakita ng katapangan at wagas na pagmamahal, ang Monica Galvey. Para namang nabunutan ng tinik si Nikko simula nung TBS incident and Bam, is brewing something…na kapag nagtuloy-tuloy, ay maaring maging isang malaking pasabog. At syempre, magpapahuli ba naman ang kanilang VP na si ako? Syempre hindi! (read previous blogs)
At sa Acti palang ‘yan. Hindi pa kasali si Angel and her PDI boy, Tin Dabu and her ex-seminarian, syempre Flo and fafa Mel, Ken, Lhalie (na forever naman ‘atang in love), Claudane and her FOPC crush, Ana the Chair and who else but the Archi guy, Dohna and who else again but hahaha!, and everybody else na hindi ko na maalala.
Napag-usapan nga namin ni Klara, sagana talaga ang lovelife ng guilders. Theory ko: leader by example kasi si Pam. Hahaha! Or basta something to do with the president of the guild. Kasi si Ate Me An, walang interest sa lovelife, kaya, tigang talaga ang guilders last year. Pero ngayon, aba aba, umaarangkada! Pero in fairness sa amin, Ganado kaming lahat magtrabaho ngayon. Ang saya ng atmosphere sa GA. Ang goal namin: lahat kami may kasama na sa Destino. Yey!
---

Nanalo ang aming beloved FIGHTING MAROONS kahapon. 69-66. I sooooo love UAAP. Iba ang high na nararamdaman ko everytime nanonood ako ng game. Keber kung makita ako sa TV na nagwawala. Keber kung maubusan ako ng boses. Ang importante, mapakita ko ang suporta sa aking beloved school.

GO HOME USTE...GO HOME USTE...GO GO GO GO HOME USTE! (pasintabi kay Tin Palma...)

---

I must stop writing now. Napakarami ko pang gagawin for tomorrow. Buong araw akong ngarag bukas.

EAE action os sooooo ON. Peeves, beware.

Ganyan talaga…masaya.

PEEVES...para sa'yo 'to...

2005-07-07T16:29:00.000-07:00

Hindi mo ba alam
Damdamin ko'y pinagtakpan
Makasama ka'y suntok sa buwan

'Di mo nga alam
Mundo mo nga'y iyong tignan
Kung ganyan, walang pupuntahan

Hindi ko 'to gusto
Pero 'wag kang lalayo

Itanong mo sa akin
At tatanungin ko rin
Kung ika'y aamin
Lahat ay gagawin

'Di mo napapansin
Kailangan mo akong dinggin
'Di habang buhay ika'y aantayin

Ito'y aking hiling
At sana naman ay tanggapin
Nang puso ko'y 'di nabibitin

...huwaw...very bright colors...

SARPREEEEESA!

2005-07-07T16:20:00.000-07:00

Minsan, okey rin maging TANGA.
Seryoso…
Kahapon, isipin mo nga naman, birthday na birthday ko, ‘dun lang dumapo sa aking ulirat (ang lalim, man!) na tanga rin pala ako.
Hindi lang tanga, may bahid din pala ako ng pagka-DENSE.
After all those times I reprimanded Bam for being so dense, and Angel for acting stupid (sasabihin ko sana stupid sometimes, kasi ganun lang s’ya kapag in love---e lagi nga pala s’yang in love)…I never thought I’d be on the same predicament.
Hindi ko naman sinasabing wala akong bahid ng katangahan at denseness sa katawan…pero sa context na kinalalagyan ko kahapon, parang ang hirap tanggapin na natanga ako…
Tanga pero masaya.
Dense pero nakangiti.
Ako ay naging biktima ng OPERATION BIRTHDAY!
Fine. Ngayon ko na naiintindihan. Parang isinampal sa akin ng blockmates ko na mag-loosen up ako at ‘wag pairalin ang pagiging control freak ko sa sitwasyong ‘yon.
Pero nakinig ba ako? Hindi. Bakit? DAHIL AYOKONG MAGMUKHANG TANGA SA HARAP NG IBANG TAO. Wow.
O sige. Ganito yun e. I hate surprises. Kasi ayoko nung feeling na caught off-guard ka. Ayokong nararamdaman yung feeling na lahat ng tao may alam pwera lang sa akin. Kasi nga ako ay isang control freak. Naiinis ako kapag wala akong magawa tapos tuloy-tuloy lang ang pangyayari ng isang bagay.
Napakasoft ko kasi pagdating sa ganyan. Nawawala ang aking composure. Nakakahiya.
Surprise, surprise…SARPREEEEEESA!
Tanga.
Pero minsan, ang saya din palang maging tanga.
I’m beginning to be fond of surprises…

P.S. Salamat sa OB group. Sa Circle: Bam, Angel, Rocel, Tin, Michelle, Keina, Flo, Edi, Isa, Rica…basta sa lahat sa inyo. Walanghiya kayo, mga aktrisa! Salamat talaga! Mahal ko kayo…seryoso! Tandaan, if this works out, I’ll be true to my word. Sa Guilders led by Pam: shit kayo, nakisali pa kayo sa kalokohan ng blockmates ko! Seriously, thank you talaga. Basta sa inyong lahat…thank you for making my birthday VERY SPECIAL. Mahal ko kayong lahat.

HAPPY BIRTHDAY, DIANE!

2005-07-06T15:36:00.000-07:00

Happy birthday to me! Happy birthday to me! Happy birthday, happy birthday, happy birthday to me!

Bwakanangshet na malufeeeet….19 na ako!

Waaaaaah!

Ganito ba ang feeling ng isang 19 years old? Bakit parang wala namang pinagkaiba sa feeling ng isang 18 years old? O 17 years old?
Hay naku, baka tama si FJ, utak 7-years old pa rin ako…
Tanong: kapag ba 7 years old ka, ganito ka na ma-in love?

Hahahahaha! Joke lang!
----
Natulog ako ng maaga kagabi. 8 palang tulog na ako. Ayos, nag-alarm ang cellphone ko pagdating ng alas-dose. Pupungas-pungas pa ako habang binabasa ang “It’s my birthday!” na nagfa-flash sa aking cellphone. Tulog ulit. Nagdedebate ang utak ko kung gugustuhin ko bang may bumati sa akin ng alas-dose o hindi. Kasi inaantok pa ako at gusto ko pang matulog.
Tanga. Syempre wala naman akong magagawa kung may mag-text sa akin ng alas-dose, diba? Lo and behold, nagsidatingan na ang mga text. Nakuuu…mga exec team ang unang bumati sa akin! (Hoy CLICK, mahiya nga kayo! Selos kayo ng selos sa org ko, e nauna naman silang bumati sa akin!)
Wala na akong nagawa. Tumayo ako for a few seconds mula sa aking pagkakahiga, tapos nagdasal na ako. Yes, you heard it right. Ganyan talaga ako, nagdadasal ako sa first hour ng birthday ko. Diba ganun naman talaga dapat? Sabi ko naman sa inyo, may naitatago naman akong bait sa sarili ko, e.
Ano yung dasal ko? Well, it contained 4 things: una, nagpasalamat ako sa lahat ng bagay na nangyari sa akin nung 18 ako, maganda man o pangit. Nagpasalamat ako sa mga taong nandyan pa rin, sa mga taong nakilala ko, at sa mga taong wala na sa buhay ko pero nag-iwan pa rin ng mahahalagang bagay na hindi ko makakalimutan.
Pangalawa, nag-sorry ako pasa sa mga shortcomings ko nung 18 ako. Pinagdasal ko na sana tulungan ako ni God na matuto at eventually maging isang better person and Christian from those shortcomings.
Pangatlo, I professed my love for Him. As in for God. I reaffirmed my faith sa Kanya at sa sarili ko. Importante ‘yun e.
And last, but definitely not the least, sinabi ko ang aking birthday wishes…
Yes, wishes. Kasi tatlo ang wish ko e…
Una, sana tulungan ako ni God na makayanang maka-graduate on time. Susko, kailangan pa ba ng explanation ‘yan?
Pangalawa, hindi ko na hinihiling na totally gumaling si Mama, pero sana matagal pa namin siyang makasama. Hindi lang para sa akin, para syempre kay Papa at sa mga kapatid ko.
And lastly, sana dinggin na ni God yung fervent prayer ko…please give US a chance. ‘Yun na. ‘Nuf said.
---

Tanggap ko na ang sobrang malaking possibility na hindi matuloy ang OB. Nevertheless, salamat pa rin sa mga nagtrabaho para matuloy ito. Bam, Angel and Keina, thank you talaga. Wala tayong magagawa…we tried our best. Maybe hindi talaga meant to happen today ang OB. Okay lang ‘yan.

*iyak*

Okay lang yan.
---

Sana maging masaya itong araw na ‘to….
Happy Birthday to me!

Pre-Birthday Thoughts

2005-07-06T15:30:00.000-07:00

May tsismis na kumakalat. Matapang daw ako?

“Ano ka ba? Si Diane Maling ka! Kaya mo ‘yan!”
“Tange ka pala e, hindi ka si Diane kapag sinabi mong hindi mo kaya!”
“Hoy Diane! Ano ka ba? Hinahangaan ka nga namin sa aspetong ‘yan dahil alam naming kaya mo e…”

Pwede bang pakinggan n’yo muna ako? Oo, siguro nga matapang ako. Pero hindi siguro ‘yun yung matatawag mong genuine na tapang. Matapang akong harapin ang dapat harapin kapag kaya ko nang tanggapin LAHAT-LAHAT ng consequences, whether good or bad.
But this time, haggard maging matapang--- with the possibility of losing him forever by just one wrong move…biglang napatigil ako sa pagtakbo at napaupo. Hindi ko na yata kaya. Ayoko na yata.
Now I have a few options left: I could continue my pursuit while preparing myself for a possible confrontation in the near future, therefore also preparing myself for the possible consequences of my would-be actions…
Or I could just remain as passive as ever, not doing anything, instead suppressing this wonderful feeling inside of me. In short, wala akong iririsk. PERO, wala rin akong maaasahang improvement whatsoever, unless divine intervention ensues.
Or I could just stop. Stop--- meaning let go of everything and move on, with the possibility of being haunted forever by so many “what if” and “what could have been…” scenarios.
All three options are win-lose situations. Sa tatlong ‘yan, pare-pareho akong may chances of being happy and getting hurt. Iba-iba nga lang ng proportion. Anong pipiliin ko?
---

I am turning a year older, but a quite a number of pesos poorer.
Bwakananghset. Ang hirap kasi ng buhay e! Yung month-long dream ko na makapagpa-relax ng buhok, mabubulilyaso pa yata. Wala talagang pera sina Mama at Papa. So ayan, tiis-tiis muna sa sandamakmak na conditioner.
Buti nalang, kaninang umaga, binigyan ako ng load ni Tita Eva. My gulay, simula nung ibinili ako ng bagong cellphone, ngayon lang ang kauna-unahang pagkakataon na gumamit ako ng cellcard! Lagi lang akong umaasa sa pasa load ni Keina at Papa at sa e-load galing kay Kuya Arnel. Ang saya talaga ‘pag birthday!
---

Nanggaling pala ako sa AS nung kahapon tsaka nung isang araw. Nakakatawa. First time kong pumunta sa AS para sa sem na ‘to. Ang daming tao!
Pumasok kami sa lobby. Syempre pa, ang una kong tinignan e yung tambayan ng Xientia 03. May mga tao pa rin. I am flushed with guilt, man. Hindi pa ako nakakatambay dun ever. At parang, I don’t see myself na tumatambay pa dun. It’s not because if the people, but because it’s so damn far from my home, MassComm.
Yes. Ang maliit pero magandang kolehiyo ng MassComm ang itinuturing kong bahay sa UP. Kaya nga ba nung magpunta ako ng AS, sobrang nanibago ako. At parang ilang na ako dun. Maingay…pero hindi ako maka-relate. Masaya…pero parang hindi ako kasali sa kasiyahan nila.
Nagpunta pa kami sa CASAA nun. Nainis ako. Ang init-init dun, tapos ang sikip! Para kang nasa pugon! Pareho naming hinihiling ni Keina nung mga panahong iyon na dumating na yung taong hinihintay n’ya dahil kating-kati na kaming bumalik sa MassComm.
I soooooo love my college…
---

Ganito ba talaga kapag isang araw na lang ay birthday mo na? Kung anu-ano naiisip mo?

May tsismis. Matapang daw ako.

Hindi tsismis yun.

Totoo ‘yun.

What Diane wants, Diane gets...sana

2005-07-06T15:25:00.000-07:00

“What Avecilla wants, Avecilla gets.”
‘Yan ang gusto ko kay Sir Chito e. Wala siyang pakialam kung ano man ang sabihin ng iba against him, basta s’ya gagawin n’ya yung gusto niya.
Isipin mo kahapon, lampas alas- singko na. “Nahihirapan” siya dahil may dalawang defective na ilaw sa classroom. Anong ginawa n’ya? Nagpatawag siya ng magpapalit sa dalawang defective na ilaw na ‘yun. Wala siyang pakialam kung ma-haggard ang mga staff at kaming mga estudyante n’ya dahil habang nagkaklase s’ya e may malaking hagdanan sa gitna ng classroom at may dalawang staff na nagpapalit ng ilaw. E sa nahihirapan siya na may mga defective na ilaw e. tapos sabi n’ya sa amin, in Spanish pa ha,
“What Avecilla wants, Avecilla gets.”
Well, totoo naman. Ang sabihin ni Sir ay batas para sa aming mga estudyante n’ya at mga BC Majors. Kahit na haggard na at alam naming late na matatapos ang klase namin, papasukan pa rin namin ang kanyang class kahit pa 6 pm na siya magsimula at halos 9 na kami matapos. At kahit haggard hanapin ang mga librong pinapadala n’ya sa class, sige pa rin kami sa paghahanap at pagha-haggard sa aming mga sarili.
I guess iba nga yung gratification na mararamdaman ng isang tao if he’s able to express what he wants, and if he’s able to get it in return. Hindi naman kasalanan yun, at lalong hindi mali yun. Kasi you are just doing something to gratify yourself and to make yourself happy. Ang catch lang dun e dapat hindi maging harmful ito sa ibang tao. Come to think of it, yung pag-uwi namin ng late kapag nagsisimula ng klase si Sir ng late, at yung pagha-haggard n’ya sa amin sa pagkuha ng mga libro, kami rin naman makikinabang dun, kasi we get the education na deserve naman namin dahil nagbabayad kami ng tuition.
Parang si Ate Vi. She gets to do the movies that she only wants to do. Kung ayaw n’ya, ayaw n’ya. In return, she is gratified for being able to play the role that she wants to play, and us moviegoers get to see Ate Vi at her finest…kasi gusto n’ya yung ginagawa niya.
So anong point ko?
I want to be able to get what I want din. I want to be able to do what I want to do. Ayoko nang mainis sa isang este sa ibang tao dahil lang ang moda n’ya ay pagpapa-cute at pagfiflirt at hindi ganun ang moda ko. To hell with flirting, I’m gonna do it my way! To hell with the dictates of society! E ano ngayon kung hindi ako Maria Clara type of girl? E ano ngayon kung makulit ako at magaslaw? Does that make me less of a woman? Excuséz moi, my boobs are big enough and I am fertile enough…therefore I am a woman. And I want to be a woman who’s able to get what she wants because she knows she deserves it. I think I deserve it. I think I deserve HIM. Why? Because.
Hmph. What Diane wants, Diane gets.
Sabi nga ni Ate Vi sa Sis. Stella L., kung hindi tayo kikilos, sino? Kung hindi pa ngayon, kailan?

Some Catching Up...

2005-07-02T15:10:00.000-07:00

First of all, gusto kong pasalamatan ang aking blockmates na sina Bam at Angel--- nainggit ako na updated blogs n’yo kaya FINALLY, inupdate ko na rin ang aking blog. Pero, ayokong mag-english ‘pag nagsusulat ng blog. Diane writing her thoughts in English is so very ELECTRON days (Electron is the official English publication of the QUEZON CITY SCIENCE HIGH SCHOOL..haha!). Seriously, kapag nagsulat ako ng English, asahan n’yo maganda--- totoo. Kinakarir ko ‘yun e. Last time nagsulat ako ng English, napaiyak ko mga classmates ko. Pero, pero, pero…I prefer na sa akin na lang ang mga “English outbursts” ko, kasi kapag ganoon ang akong moda, ibig sabihin, seryoso na ‘to! Hahaha! Anyway…

Welcome ulit sa blog ni BALIW na MAY SENSE! (asahan n’yong mahaba- haba ito…trigger happy si potah!)

***

Kamusta na ba si Diane?!?

***
Academically-speaking…
Ngarag at kabado pero masaya. Ang ganda ng line-up ng aking professors this sem.
Luna-Sicat Cleto (Sa mga hindi nakakakilala sa kanya, ewan ko sa inyo! Basta idol ko ‘to--- Mga Lohika ng Bula ng Sabon) sa Malikhaing Pagsulat, kamusta naman ‘yung ganon?
Ma’am Jane Vinculado para sa BC 121 (TV Prod). Tagal ko nang gustong maging teacher si Ma’am Jane. Yeah, ilang beses nang sinabi sa akin na iba si Ma’am Jane sa loob ng TV Studio. Pero I couldn’t think of any other professor na gusto kong mag-handle sa akin sa TV Prod kung hindi si Ma’am Jane. Kahit pa sigawan n’ya ko (na ‘wag naman sana palagi), at laging pagalitan kapag eng-eng ako sa prods (Yikes!), keri pa rin. Ewan ko ba. Gandang-ganda ako dito sa professor na ‘to. Plus, she is one of my professors who really inspire me to give my best. Besides, adviser namin s’ya sa org, so mahal ko talaga ‘to.
Ma’am Pinky Aseron for BC 102 (Radio Speech Performance). Sus, kung hindi ko gusto si Ma’am Pinky, edi sana ‘di ko na s’ya kinuha ulit. S’ya rin kasi ang prof ko nung 101. Si Ma’am Pinky, cool na motherly ang moda. Abreast s’ya sa mga interests namin, at laging merong words of wisdom na ibinabahagi sa amin. Kung talent at expertise din lang ang pag-uusapan…naman! Pinky Aseron is Pinky Aseron, diba Ma’am? (Ma’am Pinky: The subscriber cannot be reached. Please try again later.)
Syempre pa, Ma’am Iris Pagsanjan-Estrera for BC 103 (Radio Scriptwriting). Believe me, kapag s’ya ang nakuha mong prof sa 103 this sem, mapapatalon ka sa tuwa. Enough said. She is a breather from…’yun na ‘yun. Pero besides that, astig ‘tong babaeng ito. Natututo talaga ako sa kanya. Real time kung real time. Hindi s’ya ngarag magturo. Saya.
At makakalimutan ko ba naman, Ma’am Kate Mirandilla for CommRes 101 (Introduction to CommRes). My all-time idol and crush! She’s wackier than ever! Susko, susko, kapag tinatanong ako kung sinong favorite teacher ko sa Masscom, s’ya lagi ang sinasabi ko. Achiever s’ya. Pagdating sa pagtuturo, perfectionist s’ya. Galing. Talagang she inspires me to do good in her class. Never boring. Grabe ka na talaga, Ma’am Kate!
And of course, how can/will I forget, Atty. Victor “Chito” Avecilla for Comm120 (Media Law). Mali, THE Atty. Avecilla. Hah, isa na ako sa pinaka-matapang na taong nag-enlist sa class n’ya. Kinuha ko s’ya kahit alam kong terror s’ya kasi forte n’ya yung law. And gusto kong matuto sa law. And believe me, kahit takot na takot ako sa mga gagawin n’ya, nag-eenjoy ako sa mga banat n’ya. Sabi nga ni Bam, bentang-benta sa akin ang mga kwento ni Sir…in fairness sa akin ha, kinakarir ko talaga ang klaseng ito. Napag-isip ko na talagang natural na kay Sir mang-asar at manlait ng estudyante. Pero come to think of it, gusto lang n’ya kaming I-challenge para mag-aral ng mabuti at para mag-strive na maging magaling.
Yes…I know, I know, may isa akong hindi nailagay…hindi ko talaga s’ya nilagay. Inaantok ako sa klase n’ya, at wala s’yang organization magturo. ‘Yun na.
So there. Masaya ang mga prof ko ngayong sem. Sana maging tunay na masaya nga ang sem na ito.

***
Org naman…
Kakatapos lang ng aming TBS (team building seminar) kahapon. Para sa akin, itong TBS na ito ay ang pinaka-climactic event para ma-realize ko na mahal ko talaga ang aking org. Simula pa noong Monday e talaga namang mainit ang ulo ko dahil sa mga iskemang hindi maganda (deliberately done man o hindi) against UP Broadcasters’ Guild. Last week kamo, napag-alaman namin ni Dohna ang existence ng isang mahaderang closet gay na may makati at matabil na dila na may-I-bash talaga ng BroadGuild, Samaskom and Cinema. E kamusta naman sa pangbabash ng aking mga paboritong orgs? Kabago-bago lang sa kanyang org e. Besides, ‘di nga n’ya kilala ang mga orgs na binabash n’ya e.
Pero wala pa ‘yan sa isa pang iskema na talaga naman…words aren’t enough to describe how “alligated” (yes, English translation of aligaga…now don’t you make reklamo with the term, it is a guild term or bakla term for more) I was and am still, dahil sa iskemang ito na hindi ko pa rin maintindihan ang rationalization or reason para gawin ito. Nung nakita ko ‘to nung Monday, bwakanangshet, it almost cost me my lovelife. Seryoso. Of all themes este things (haha!) naman na pwedeng gayahin…shit talaga. Pero sabi nga nila, IMITATION IS THE BEST FORM OF FLATTERY. Baka threatened sila. O baka they ran out of orig ideas na? O baka talaga namang naghahanap sila ng away?
Wellwellwell… lemme tell you one thing, for whatever your reasons are, we are ABSOLUTELY FLATTERED. We will stop “alligating” ourselves because of your act. We know naman na we are ASOLUTELY ORIG. So go ahead, do your thing, and we will do ours. After all, we are ABSOLUTELY UNDEFIABLE. Ehem.
Speaking of org, start na pala ng aming app process. Sign-up na. Sabi nga sa aming pub mats (na kinarir ni Madz), one right move besides 43 quintillion ones.
UP Broadcasters’ Guild. Ehem.
Warla mode. Erase erase erase.

***
Friendly mode…
Umalis na kahapon si Aides. ‘Dun na s’ya sa Tate. Nakakalungkot. Parang staple na s’ya sa aming mga lakad at gimik. Bait pa naman ‘nun. Naisip ko nga, mamimiss ko ang kanyang kabaitan. Kung kelan s’ya umalis, tsaka ko lang na-realize na ang sarap pala ng feeling na andyan s’ya kasi lagi kaming safe na mga girls.
Kung mababasa mo man ito ‘des, salamat! Mamimiss talaga kita. Sayang, hindi ko man lang s’ya napakilala sa’yo, umalis ka na kaagad, e ‘di ko pa s’ya nagiging boyfriend. Hay, ingat ka d’yan…lagi kang magdala ng condom sa bulsa mo. Joke lang! Pakabait ka, ha!

Few days before O.B. --- Operation Birthday (details on this later). Magwork man s’ya o hindi, gusto kong pasalamatan ang inner circle (kilala n’yo na kung sino kayo) para sa paghahanda nito. Especially Bam, na talaga namang pursigido na maging maganda ito. Sinabi ko naman sa inyo, kapag nag-work out ito, name it, ililibre ko kayo kahit saan n’yo gusto. Kung hindi, samahan n’yo kong maglasing ha!

***
At syempre, pwede ko ba namang makalimutan ang…
Lovelife?!?
So ‘yun na nga. Ang Operation Birthday ay dinevice namin upang mapasaya ang aking birthday. Actually, sinabi ko lang kung anong gusto kong mangyari, tapos ang aking mga friends na ang bahala sa execution…para nga naman SARPREEEESA sa akin.
E kilala n’yo naman ako, ako ang pasimuno ng EAE action (na ginagamit na rin ni Bam and Angel)…pero seryoso, after Jacket Guy, ngayon ko lang ulit naramdaman ang ganitong desire. Si Backseat, pantasya ko lang ‘yun.
Sabi nga ng inner circle, ngayon lang nila ako nakita na ganito. Ngayon lang nila ako nakitang ganito ka-aligaga.
Well, it’s funny how indeed, love comes in mysterious ways (yeah, I know it’s very Nina, pero ganun talaga). Hindi ko nga s’ya gusto talaga nung una e. As in akala ko bading s’ya. Besides, Backseat was waaaay hotter than him! Diba nga, Backseat was my ideal guy. Matangkad. Maputi. Matalino. Athletic. Mahilig din sa basketball. Masaya kausap at madaldal. May kotse. May faith.
And this Peeves (yeah, I call him Peeves)…he’s matangkad but not maputi. Definitely not athletic and not a basketball fan. Pero matalino. Wala nga lang kotse. Basta ‘yun. But with Backseat, I’ve never felt that certain electrifying feeling that I feel whenever Peeves is around. Backseat never made me smile the way Peeves did. Sabi nga ni Keina, nawawala ang aking articulation kapag nandyan s’ya, o nakita ko s’ya, o naamoy, o kahit naalala lang. Peeves, in his own quiet way, makes me feel giddy and happy. He inhabits me. At kung malalaman n’yo ang circumstances na pumapaligid sa kanya at sa akin, maiintindihan n’yo at masasabi n’yong mahal ko na talaga itong si lalaking ito. This is the first time I wanted something, or someone for that matter, so bad that I will exhaust all efforts possible just to get it. This time, (unlike nung time ni Jacket guy), what Diane wants, Diane will do anything and everything to get it. Seryoso, kapag hindi ko ‘to nakuha, you’ll see the worse side of me. ’Yun na lang muna. Kung mabasa mo man ito Peeves (na malabo dahil hindi ka nag-iinternet at kung pa’no ko nalaman e sa akin na lang ‘yun…sabi ko nga, EAE ang moda ko), gusto kong malaman mo na mahal na mahal kita.

***
So there.
In just a few days, 19 na ako. Sabi ko kay God: Lord, when I turned 18, same time this year, I was ending a “love affair” and healing a broken heart. I was saying goodbye to love. Sana naman, this time, as I turn 19, allow me to say hello to it again. Give me a chance to welcome love now. Because I think, I’m ready.

These are my confessions...

2005-04-05T16:47:00.000-07:00

For the first time in Backseat history, naiyak ako.
Hindi naman ako ngumawa o humagugol. It was a docile and subdued form of crying.
I cannot say that I am heartbroken. Nor can I say that I am happy.
Dati, sabi ko sa sarili ko, never kong hahayaan na may makatakas na kahit katiting na luha sa aking tear glands dahil kay Backseat. Pero kagabi, hinayaan ko lang. Hinayaan ko lang na maiyak ako hanggang makatulog na ako.
Mahirap pala talagang tanggapin---

Gusto ko lang sabihin na ilang araw ko nang pilit tinatapos ang litanyang ito. Pero kahit anong gawin ko, hindi ko maituloy-tuloy ang huling linya. Mahirap pala talagang tanggapin…ang ano? Hindi ko maisip o maisadiwa kung ano ang eksaktong nahihirapan akong tanggapin.

Mahirap pala talagang tanggapin---
--- na hindi natin nakakatuluyan ang ideal guy natin? Si Backseat ay ang ideal guy ko. Tignan n’yo ang “The Checklist”, at halos lahat ng naka-bold letters dun (yung mga non-negotiables), halos lahat yun, kumpirmado ko nang taglay niya.
“Tsktsktsk, Diane, alam mo, hindi naman talaga natin nakukuha ang ideal guy natin…maniwala ka.”
Sabi ko sa lahat ng taong nagsabi sa akin n’yan, ayos lang, hindi ko naman hinihiling na magkatuluyan kami ni Backseat e. Ang punto ko lang naman dito, sabi ko pa, e at least alam kong nage-exist ang aking ideal guy. Na hindi pala inconceivable na may ganoong lalaki.
Pero kung hahalukayin ko ang pinaka-isinisigaw ng puso ko, hindi naman talaga ganoon.
--- na wala sa priority list ni Backseat ang magka-girlfriend? Na kahit landiin ko pa siya, kahit akitin ko pa, kahit lumuhod pa ako sa harap niya--- hindi talaga. Kahit na medyo maraming nagkakandarapa para sa kanya--- ayaw pa rin niya. Ang hirap tanggapin.
Hindi. Hindi naman iyon ang mahirap tanggapin. Pucha, ginagawa ko lang ‘yon na dahilan para hindi masyadong dreadful para sa akin ang mga pangyayari. Excuse ko lang na isipin na wala siyang balak magka-girlfriend, kahit totoo man ito o hindi. Dahil sa totoo, ang mahirap tanggapin ay ang katotohanan---
--- na malabo talagang maging kami. Worse, malabong magustuhan niya ako. Alam ‘yan ng mga taong nakakakilala sa kanya. Hindi dahil sa bobo si Backseat at gago pagdating sa relationships kaya sinasabi nilang iba nalang ang gustuhin ko. E tangina, matalino ‘yun e. Sinasabi nilang ibaling ko na lamang ang atensyon ko sa iba dahil wala akong mahihita kay Backseat. Dahil kung itutuloy ko pa ‘tong kagagahang ito, pihado masasaktan lang ako. Potah, sa aspeto ng pag-ibig, maiyayabang kong mas matalino ako kay Backseat. Get to know be better my ass. Sus, hindi ako nagdyi-gym, at hindi ako sexy by standards. Babaeng bakla ako. Hindi ako sexy manamit. Hindi ako poised. At hindi ako varsity ng basketball.
Gusto ko lang sabihin na habang naiisip ko ito, hindi ako naiiyak. Buntong-hininga oo, pero iyak? Hindi.
At ang pinakamasakit sa lahat…
Mahirap pala talaga tanggapin---
--- na kahit nakatambad na sa mukha ko ang mga rason kung bakit dapat ko nang itigil ang kabaliwang ito, hindi ko kaya. Hindi ko magawa. Alam ko, alam kong lagi kong sinasabi na, sus, parang ‘yun lang, it’s not like mahal ko na siya. Hindi ko pa siya mahal. Seryoso. Hindi pa sapat ang rason na ideal guy ko siya para mahalin ko na siya. Besides, hindi pa rin ako ganoon katanga.
Pero putangina, mahirap pala talagang tanggapin--- at aminin sa sarili kong nahihirapan akong kalimutan siya.
Oo na, hindi na totoong nagpapaka-goal oriented din ako. Kailangan kong maging goal-oriented dahil sa dinami-rami ng responsibilidad ko na kailangan kong gampanan, pero aaminin ko na, na isa si Backseat sa mga dahilan kung bakit ipinilit ko sa sarili kong maging goal-oriented na lamang.
Oo na, hindi na totoong okay lang sa akin na hindi maging kami. Hindi okay. Hindi ko tanggap na hindi kami pwede ng ideal guy ko. At sa puntong ito, I won’t settle for any other options. Gusto ko si Backseat--- wala nang iba. Pero yun nga, hindi nga pwede.
At oo na, hindi madali. Hindi totoong keri lang sa akin ang lahat. Hindi keri sa akin. Ayoko lang na bigyan pa ng problema ang mga tao sa paligid ko. Ayoko lang na bigyan ko pa ang sarili ko ng iisipin. Ayokong matawag na naman akong tanga. Ayoko nang umiyak. Ayoko na siyang problemahin.

Ewan ko. Hindi ko na alam. Bahala na.

SUMMER na!

2005-04-01T13:57:00.000-08:00

Woah!
Finally. Nakapanood na rin ako ng sine after a VERY long time. At, aba, kung ano pa yung bukambibig kong movie na gusto kong panoorin, ‘yun pa ang pinanood namin. Ms Congeniality 2.
Sabi ng stylist ni Gracey Hart (Sandra Bullock):
“People care about people who care about themselves…”
Hmm…sa dulo ng movie, dinismiss ni Hart ang thought na ito. Na this is not necessarily true. Pero para sa akin, pareho lang ‘to dun sa palaging sinasabi sa akin na mahalin ko muna ang sarili ko para mahalin din ako ng iba, diba?
Napaisip lang ako. Napansin ko lang kasi na wala nang masyadong impact sa akin yung line na yun. 2 things: it’s either I don’t care about myself and if people care about me, or I’ve realized that people do care about me because I already know how to care for myself.
Ewan.

***
Click pala yung kasama ko kahapon. Click. Yung barkada ko. Iba talaga yung feeling kapag kasama ko sila. Iba yung saya. Iba yung excitement. Siguro kasi nakakatuwang isipin na we’ve grown together from being perky adolescents to still perky but mature adults. Hahaha. Wala nang impre-impression at status na kailangang I-maintain sa amin. Kilala na namin ang isa’t isa. Wala na nang nagkakaasaran e. Kasi ultimo ata yung mga ayaw namin sa isa’t isa, yung mga kagaguhan ng isa’t isa, tanggap na namin. Pero kung sabagay, compared to other people our age, to other barkada our age for that matter, mababait kaming mga bata. We drink, some of us smokes (not me!), mahilig kami sa gimiks, umuuwi kami sa gabi--- may mga kagaguhan din kami, pero kung ikukumpara n’yo kami sa iba, o yung mga ginagawa namin sa ginagawa ng iba, you might say we’re very tamed and boring.
Okay lang. May sarili naman kaming mundo e. At masaya kami na ganito kami.

***
Kahapon, ang aming main agenda: MAGPUNTA NG KISAY. Ang tagal naming hindi pumunta doon nang magkakasama. At yung huling punta namin, gabi pa. Foundation day kasi noon.
Ang tagal din namin dun. Ang dami naming nakausap na teachers, naikot na buildings. Nakakamiss ang high school sobra! Wala na kaming nasambit. Puro buntong hininga.
Kinakabahan ako noong una. Kasi baka kapag nakita na naman ako ng mga teachers dun, ang itatanong nila sa akin e, “O Diane, bakit tumaba ka?”
Pero walang nagtanong sa akin ng ganun. In fact, sinabihan pa kamo kami na gumaganda kami (O baka dahil katabi ko lang si Nikki nun).
Ang nakakainis, dalawa lang ang prevailing questions sa akin ng lahat ng tao:
1 May boyfriend ka na? (may follow-up pa ‘yan na “Nakailang boyfriend ka na?)
2 O, kayo na ba/pa ba ni Kessy?
Syempre, pa-smile lang ang iskema ni puta. Pero iritang-irita na ako. Hindi pa rin nagbabago ang tanong ng mga tao. Lovelife pa rin. Potah. Yun lang ba ang esensyal na bagay sa mundo? Kailangan ba talaga kapag nag-college ka na ay magkakaboyfriend ka na? Kung kelan naman hindi ko isinasama sa agenda ko ‘yang lovelife na ‘yan, tsaka naman may kung anong pwersang nagko-conspire para mapaisip ulit ako.
Well anyway, ang dami nang pinagbago ng Kisay. Pakiramdam tuloy namin ang tanda na namin. Parang kailan lang, naglalaro kami a labas ng classroom tapos may dadaan na alumni sa harapan namin. Tapos sasabihin namin, “Wow, mga alumni, tignan mo o, college na sila!”.
Pakiramdam namin ganun din ang sinasabi ng mga Xientians nung dumadaan kami kahapon.

***
Napag-usapan namin ang aming summer escapade kahapon. As usual, pahirapan na naman sa pag-set ng date…pero lahat naman kami ay agree na kailangang matuloy ito.
Nakakagulat lang ang napag-usapan kahapon. May mga isasama na palang “friends” ang iba kong mga kabarkada.
Potah.
Wala pa akong isasama!!!
Well…meron naman talaga akong gustong isama--- pero…
Huhuhuhu…mukhang malabo ‘yun.
Bkit ba ganito?!? Mahabaging Diyos, saang lupalop ako ng mundo kukuha ng “friend” in less than one month?
Huhuhuhu…e meron nga akong gustong isama e! Miss na miss ko na nga siya e! Pero…
Potah. Stress…

***
Summer. Summer na! I have exactly 1 week and 3 days of April para namnamin ang pahinga. Pagkatapos nun, balik aral at trabaho (sana!) ako.
Haggard.

ISANG PRODUCTION

2005-04-01T13:50:00.000-08:00

MSC: FADE UP “WHAT DO I DO” SUSTAIN FOR 5 SECONDS THEN FADE
UNDER AND SERVE AS BED

SFX: SNIFF then SIGH

*Hinga ng malalim*

MSC: FADE UP “WHAT DO I DO” SUSTAIN FOR 3 SECONDS THEN
CROSSFADE “CRAZY FOR THIS GIRL” SUSTAIN FOR 5 SECONDS THEN
FADE UNDER AND SERVE AS BED

SFX: SNIFF and SIGH

*Hinga ng malalim*

DIANE: Would you look at HIM he looks at me
He got me thinking about him constantly
But he don’t know how I feel
And he carries on without a doubt
I wonder if he’s figured out
I’m crazy for this GUY
Yeah I’m crazy for this guy…

*Hinga ng malalim*

MSC: FADE UP “CRAZY FIR THIS GIRL” THEN SEGUE TO “OFFICIALLY
MISSING YOU” SUSTAIN FOR 5 SECONDS THEN FADE UNDER AND SERVE AS BED

SFX: SNIFF and SIGH

*Hinga ng malalim*

DIANE: SHOUTS HYSTERICALLY: Waaaaah!!!!

MSC: FADE UP “OFFICIALLY MISSING YOU” SUSTAIN FOR 5 SECONDS
THEN FADE UNDER AND SERVE AS BED

DIANE: *Hinga ng malalim*
SHOUTS: Bwakanangsheeeeeeeet!!! Putangina!!! Backseat!! Miss na
miss na kita!!!
*Hinga ng malalim*

END OF PRODUCTION

presenting...THE CHECKLIST

2005-03-30T14:27:00.000-08:00

No introduction whatsoever. Masyado nang publicized ang checklist na ito. Here it is:

1 has faith--- believes in God. Nagsisimba.
2 looks: taller than me (5'8 to 6'+). hindi masyadong payat, hindi masyadong buffed, hindi masyadong mataba. moreno--- hindi masyadong maputi o maitim. astig o basta decent pumorma. mabango!
3 interests: loves and is somehow good in playing basketball. mahilig sa bata (or at least comfortable with kids). mahilig/appreciates music---read: mahilig mag-videoke
4 background: from a good school (preferably UP or ADMU). doesn't take education for granted. hindi ngarag sa pera (not necessarily mayaman). doesn't smoke. moderate drinker (basta responsible drinker din). healthy living. marunong sa math. knows how to drive (sana may car din).
5 personality: thoughtful--- loves surprises. confident. driven and focused (knows what he wants to do with his life and how to pursue his goals). passionate about the things he do. may diskarte. matalino at sensible kausap. malambing (loves cuddling). protective and gentleman. hindi gaanong seloso (nilulugar at rationale ang pagseselos). kind. has a sense of humor (can make me smile). a little boy at heart. sweet sa family niya (especially to his mom). open-minded. hopeless romantic. faithful and loyal.
6 towards me: supports my endeavors (my own rah rah boy). loves and accepts me for who i am. doesn't believe in sex as something that would keep the two of you together--- won't force me or talk me over about having sex with him. remembers things i've said. aprreciates and loves my family and friends (sana kasundo rin niya). thinks of me as the most amazing girl he's ever met!.

note: lahat ng naka-bold: NON-NEGOTIABLE!

I'm BACK!

2005-03-30T14:06:00.000-08:00

Ang tagal kong walang hindi nagpopost, ano? Well, to say that I am busy is an understatement. Ngayon, 2nd year 2nd sem…masasabi kong ngarag ako. Pero next academic year, masasabi kong--- mawawalan na ako ng buhay! Marami akong news na hindi nakwento--- rather, naisulat, at marami pa rin akong ipinangakong ipopost dito na hindi ko pa nagagawa…don’t worry, meron pa akong 1 buong linggo para magsulat at magpahinga.

21 units of acads.
More or less 9 units of Broadguild.
3 units of LCCG.
24 units of family matters.
Sum it all up--- KANGARAGAN= Diane Isabele Padilla Maling.
Hmm…teka…wala nang natirang units for socialization?
E siguro 1 unit ang allotted per subject matter (acads, BG, family and LCCG) ‘yun. A total of 4 units of socialization (gimiks, telebabad, chat, etc.) Syempre all work and no play…not so very me! But--- I have to constantly remind myself na 4 units lang ‘yun at hindi kasama sa aking priorities this AY.
Pero--- wait…paano ang lovelife? I must admit na it is again, ehem, not so very Diane Isabele kapag walang lovelife.
Hay…lovelife, I guess, has to wait. Kumbaga sa enlistment/enrollment, hindi s’ya freshie o graduating para mailagay sa priority list. Disiplina lang ‘yan e. Alam ko kasi na kapag nag-allot ako ng units for it, kakainin niya ang focus ko for other important things, at hindi ko pa kayang I-work out ang attitude ko na ‘yon towards lovelife. Lovelife also requires quite a high rate of emotional involvement…therefore increasing the possibility of emotional risk…which, if not managed properly, can cause damage sa aking buhay. So there. Main point: lovelife=X!
Hindi ko nakikita na I am depriving myself of happiness. All these endeavors that I’m focusing on, and will be focusing on, are the things that I want and I chose. Brutally speaking, wala akong karapatang magreklamo dahil pinili ko ‘to. Pero ‘yun nga, hindi ko naman pagaaksayahan ng panahon at effort kung hindi ko mahal at kung hindi ko gusto ‘yung bagay na ‘yun. At para sa akin (siguro para na rin sa iba), mas mahalaga ang family, acads, church at org (isama na ang friends) kesa sa pagkakaroon ng boyfriend.
Besides--- yung gusto ko namang I-boyfriend ay wala ring balak mag-girlfriend. Bakit pa ako eeffort?
Current mindset ko ngayon:

I’m enjoying my “meantime”--- that period of time between seeking love and finding it. Hence, I’ve decided to take this time to clean out of my head all the crazy notions about love. I’m not looking for one person to love--- I’m not deliberately looking anymore. But my eyes are wide open for many lovable people out there who are equally capable of giving me love. I figured that that when love finally comes, I’d have a better heart to welcome love into if I wasn’t busy insisting on having deep feelings for guys who looked like they could be my boyfriend…
Love is unpredictable, immeasurable, and therefore, fun, exciting and cosmic after all…
--- No Boyfriend Since Birth

Mga KOMENTO ko sa mga bagay...

2005-02-22T12:47:00.000-08:00

Ang bigat nung huli kong blog noh?
'Wag n'yo nang alamin kung tungkol saan yun...kailangan ko lang talagang ilabas lahat ng yun kagabi.
Parang 'tong mga bagay na sasabihin ko dito.
Pero mas light 'tong mga 'to.

Hindi ko na kasi talaga makayanang hindi magsalita tungkol sa mga ilang bagay. Kung sinu-sino na kasi ang kumukulit sa akin tungkol sa mga 'to. Una, napapagod na akong kumomento at magkwento ng paulit-ulit. Pangalawa, ayoko na s'yang isipin pa o problemahin. Aba naman, napakarami ko pang dapat problemahin at asikasuhing MAS IMPORTANTENG bagay...
Kaya eto na 'to. Huli na 'to. Lahat-lahat. Walang labis walang kulang. Kumbaga, kapag nagtanong pa kayo sa akin, ang isasagot ko nalang ay ang address ng blog ko.

Unahin natin yung kay BACKSEAT:
Sino ba talaga si Backseat?
Well, alam na naman ng karamihan kung sino si Backseat. Ako pa, kapag naman may bago akong natitipuhan, hindi ko naman kayang isikreto. Si Backseat ang pinaka-incredible na lalaking nakilala ko (next to Atom na hindi ko na crush). Gwapo, matalino, mayaman, mabait, friendly, athletic, hindi nagso-smoke...
Crush ko ba s'ya? Super. As in. Pero hanggang crush lang muna. Ni wala nga sa hinagap ko na magiging magkakilala kami e. Pero, yun nga magkakilala na kami. As far as I know, pareho kaming focused sa aming goals...pareho kaming walang time sa love life. At gustuhin ko mang karirin s'ya, my time won't permit me. Besides, hindi pa psyched ang utak ko na magmahal ulit. Hindi naman ako na-trauma, it's just that ngayon ko pa lang nae-enjoy ang mga bagay na hindi ko napagtuunan ng pansin dati dahil masyado akong nagfocus sa paghahanap ng boyfriend (and all that jazz). Kung nakikita ko bang mamahalin ko eventually si Backseat? Possible. Pero meron pa akong hinahanap na trait sa kanya na non-negotiable na mawala sa criteria ko e. We'll see.
Basta as far as lovelife is concerned, wala akong lovelife, pero masaya ako. Honest.

Next in line...yung hindi mawala-walang issue kay Jacket guy/Ralph:
Bago ang lahat, gusto ko lang ipaalala sa lahat na napakatagal ko nang isinarado ang issue na 'to. At hindi ko alam sa mga tao kung bakit pilit nilang binubuksan.
Background check muna kung bakit naungkat na naman 'tong issue na 'to. For some reason, nagkausap si Kaye at si Ralph sa YM. And for some reason ulit, inungkat ni Kaye yung issue tungkol sa amin. Tapos the following day, pinabasa sa akin ni Kaye. Tapos pagkatapos nun, pinilit nila akong pumunta ng UP Fair nung Thursday dahil pupunta daw si Ralph. Nagpunta ako, but I told everyone na hindi ako magtatagal. Tapos nagulat na lang ako na binabarrage na ako ng mga kung anu-anong komento tungkol sa ginawa ko na para bang kinawawa ko si Ralph.
Gusto n'yong malaman kung anong reaksyon ko sa lahat ng 'to?
PUTANGINA.
Unahin natin yung sa YM ha. Hindi ko alam at hindi ko maintindihan kung bakit kinailangang pag-usapan pa nila 'yun. Nevertheless, tapos na yun e. Pero unang-una, gusto ko lang sabihin na hindi ako apektado sa mga nalaman ko dun. Kaya kung pwede lang, 'wag n'yo akong piliting maging apektado. Kasi para sa akin, tapos na ang mga bagay na 'yun. I have completely moved on. Backseat is a proof. But I know I'm not in the position to stop people from talking about it. It's just that, I want everyone to understand na I'm not obliged to speak about it anymore.
And just so everyone knows...para rin matigil na ang kakaulit sa akin ng mga tao...
Tinanong ako ni Kaye, kung ako naman daw ay mabibigyan ng chance na ibalik yung dati, mas gugustuhin ko pa rin daw bang ganoon pa rin yung nangyari?
Diretsong sagot: OO. Mas gugustuhin ko pang ganoon pa rin yung nangyari. Dahil kung hindi nangyari 'yon, hindi ako magiging ganito kasaya ngayon. Ganun lang kasimple.
Isa pang tanong ni Kaye, do I still see a possibility of the two of us (ralph at ako) together?
Diretsong sagot: NO. Bakit? Kilala naman ako ng mga tao, grabe ako magmahal. Pero kapag sinabi kong ayoko na...as in firmly sinabi kong wala na at ayoko na...I mean it. Besides, masaya na ako ngayon.
So there.
About dun sa issue sa UP Fair naman. Please don't make it look like ako ang may kasalanan at naiwan si ralph mag-isa dun. Hindi naman ako ang katagpo n'ya nun. In the first place, I never committed na magu-UP Fair ako. Ang sabi ko, dadaan lang ako. I really have to do a lot of things that day. As a matter of fact, hindi ko pa nga natapos lahat ng gagawin ko nung gabing yun. And I'm sorry if he felt na hindi ako interesadong kausapin s'ya. As far as I know, kinamusta ko s'ya. Pero don't make it my responsibility na kamustahin s'ya at makipag-chummy-han sa kanya. Because it isn't. Kung gusto n'ya akong kausapin, edi lapitan n'ya ako. Wala naman akong sasabihin sa kanya so bakit ako lalapit? Yung pagiging pre-occupied ko nung time na yun, hindi yun staged, hindi ko kasalanan na marami akong inaasikaso nung panahong 'yon. Please don't make a big issue out of it.
Im not being harsh. Im not being mean. It's just that I really have a lot of other FAR MORE IMPORTANT things to deal with. For me, tapos na lahat ng 'yun. Wala nang balikan. Please don't make it my problem kung may issues pa rin kayo or si ralph about it. Hindi ko na kargo yun.
There.

I have a lot of things (both good and bad) going on in my life right now. Getting distracted is not an option. It's not easy, but I'm not complaining. This is my choice. And I'm happy and contented with it.

2005-02-22T12:43:00.000-08:00

Pwede na ba akong magsalita?
Ang tagal kong itinago lahat ng ito. Ang sakit-sakit na ng dibdib ko sa pagkakakimkim nito sa lahat-lahat ng nararamdaman ko. Ayaw na kamong tumulo ng luha ko. Gusto ko na ngang isigaw lahat ng ito.
Pwede ko na bang sabihing ayoko na? Pwede ko na bang sabihing suko na ako? Pwede ko na bang iwanan ‘tong lahat at mawala na lang bigla?
Sa daldal kong ito, hindi ko magawang ibuka ang bibig ko.
Wala, kahit isang tao, ang nakakaintindi sa pinagdadaanan ko. Wala.
Gusto kong ibuhos lahat ng nararamdaman ko, pero wala rin namang saysay.
Minsan, gusto ko nang isigaw sa mga tao, putang ina, pagod na ako. Ayoko na. Pero pakiramdam ko, pakiramdam nilang lahat sila lang ang napapagod. Pakiramdam nilang lahat, nag-eenjoy lang ako sa lahat ng ‘to. Na wala akong pakialam.
Gusto nilang lahat na intindihin ko lahat ng nararamdaman nila, na isipin ko kung ano ang pakiramdam nila, pero kahit minsan ba tinanong din nila ako kung ano talaga ang nararamdaman ko? Kung ano talaga ang nasa loob ko? Kung ano ang nasa isip ko?
Hirap na hirap na hirap na ako.
Ayoko na.

Rewind tayo ng onti...

2005-02-19T16:41:00.000-08:00

Ngayon lang ulit ako nakapaglinis ng aking cabinet. Hindi ko maintindihan kung bakit inaabot lagi ng minimum na 1 malaking plastic bag ang mga kalat at basurang naitatapon ko sa tuwing maglilinis ako...
...at hindi ko rin alam kung bakit sa tuwing mag-aayos ako ng gamit e napakarami kong nahahalukay na mga interesting na bagay.
Anywayz...
May nahalukay akong isang "essay" na isinulat ko siguro mga ilang buwan na ang nakalilipas. Natawa ako nung binasa ko s'ya ulit. Dapat 'ata ay ipopost ko s'ya dito noon kaya lang wala yata akong ineternet card nun. Ngayon ko na lang ipopost. Pero bago yun, antabayanan n'yo nga pala ang ipinangako kong "The Checklist"...

Waah!!!
Mind over matter...mind over matter...
Pucha, easier said and done pala 'tong ultimate endeavor na 'to.
Pero kailangan kong kayanin!Hindi pwedeng hindi. Kredibilidad ko ang nakasalalay dito!
Arrrrrrrrgh!
Sino ba kasing nagsabi na madali 'to?
Gulo ko na ba?
I'm referring to the decision I made to stop thinking about my lovelife.
God naman, 'wag N'yo naman po ako subukan ng ganito...
Nag-conspire na naman ang mga elemento sa mundo para guluhin at windangin na naman ang mundo ko!
Bakit kamo?!?
Pa'no ba naman, sinisimulan ko palang namnamin at isabuhay ang "single and loving it" drama ko. Only, hours after I've declared it, biglang nagtext ang pinsan ko, nagbubuhos ng sama ng loob dahil her latest attempt to revive her "tigang" lovelife failed once again. So syempre, si ever so helpful pinsan (moi) ay to the rescue once again with a barrage of words of encouragement at mga cliches na madalas sinasabi sa mga sawing-puso. At sa kabila ng "Kaya mo yan..." at "Challenge lang 'yan ni God"...
...biglang may thought bubble na umappear sa ibabaw ng ulo ko...
OMIGOSH! Kapag nawawalan ng lovelife ang pinsan ko, nagkakalovelife ako!
Hindi nga. Seryoso. Ganyan talaga ang pattern namin. Nagka-bf s'ya, wala ako. Ako naman nagka-karir, nawalan naman s'ya. Never pa kaming nagkasabay. We believed na ganito ang phenomenon sa amin para mayroon laging emotional balance. Na siguro, sabi ni God,pareho kasi kaming sira ulo kapag inlab, kaya kailangan, 1 at a time, para may neutralizer of some sort. May magkocomfort kapag umiiyak, may tagabantay at chaperone, may messenger, and most of all, para walang sapawan ng kilig moments.
So yun nga nga, wala nang lovelife ang pinsan ko--- hindi kaya sign na ito na magkakalovelife na ako sa wakas?!?
BATOK.
Single and loving it...single and loving it...
At syempre, para mas masaya, parang nananadya talaga ang pagkakataon. Nang medyo nakakalimutan ko na ang tungkol sa pinsan ko, biglang nagtext ang kabarkada ko---
She is on a date!
Iniisip n'yo, e ano naman? Pakialam ko naman?
Well...ganito yun. Kami kasi ng kabarkada kong 'to ang last 2 individuals sa aming barkada na never pang nagkakaboyfriend. At kami na lang ang nagkakaintindihan tungkol sa lovelife concerns. Alam mo yun, we both take pride to the fact na we don't really care kung kami na lang ang SSB (Single Since Birth) sa barkada.
All of a sudden, binalita n'ya sa akin na may nangangarir na sa kanya!
You may ask, ano naman ngayon? Shouldn't I be happy for her?
Well--- oo naman, masaya ako para sa kanya. Really. I feel na it's about time. Pero---
Naiinggit ako!!!
At naiinis ako na ganoon ang pakiramdam ko. Dahil kung single and loving it ang drama ko, hindi ako dapat naiinggit. Dapat nga either hindi ako apektado or I'm not affected. Hehehe.
But then again, yun nga, naiinggit ako.
Single and loving it...single and loving it...
And lastly, to make matters worse, gusto kong manood ng sine. Anong problema? Wala akong kasama. Dahil either nakapanood na ang aking friends and family members with their friends or their respective beaus or keri lang nila pero dahil fiscal crisis ay dapat ilibre ko sila, being the one na nagyaya, or busy sila. So I guess, ako na lang manonood mag-isa.
Again, since my mind usually fails me, this situation that confronts me is something na napapagisip ako na...
"Sana may boyfriend na lang ako para mya instant kasama na hindi mo na kailangang i-schedule, hindi mo kailangang ilibre at malamang sa malamang ay ikaw pa ang ililibre---pati pagkain hanggang transpo pag-uwi. At higit sa lahat, hindi mo na kailangang maghatak ng ibang tao para samahan ka. Meron ka pang instant human jacket (!) against the cold atmosphere of the movie house.
BWAKANANGSHEEEEEEEET!!!
SINGLE AND LOVING IT...SINGLE AND LOVING IT...
*Hinga ng malalim*
Well...come to think of it, baka kapraningan ko lang na naman ito. Minsan talaga, I tend to think too much. Ako lang nagpapakumplikado sa buhay ko.
Test of times lang siguro...

So there.
Nakakatawa noh?
Pero seriously, I've realized that indeed, I've come a long way. Kung iisipin mo, at that time, I was trying so hard to inculcate in my mind na I'm suppose to be happy despite the confrontations of singlehood. Yet now, I can really say straight to anyone's face na I'm happy being single. I'm happy na ganito lang ang nagyayari sa akin. I've changed. Magka-chance man kami ni Backseat or hindi, for example, I think okay lang. Basta masaya lang ako na nangyayari ang mga bagay.
Pero I must admit na there are really trying times na parang yung mga nangyayari, misleads me into thinking na I'd be happier kung magkakalovelife ako. Kapag nangyayari yun, iniisip ko na lang na wala rin naman akong time.
Lumalaki na 'ata talaga ako...

Nakakatakot maging Masaya...

2005-02-19T06:43:00.000-08:00

Kailangan ko nang lagyan ng scotch tape ang bibig ko.
Hindi ko kasi mapigilang hindi mapangiti.
Bigla na lang akong mapapangiti.

BWAKANANGSHET!!!!

Backseat...
Magkalinawan nga tayong dalawa ha...Nakakapikon na e.
Ayoko na nitong ganitong iskema na bigla na lang akong napapangiti dahil sa'yo ha!
Ayoko na rin yung bumibilis yung tibok ng dibdib ko kapag nakikita kita o basta kapag nandyan ka.
Ayoko na rin yung ganitong pakiramdam na kinikilig ako.
Ayoko na yung natutulala ako o nagse-space out ng ilag segundo dahil lang iniisip kita.
Ayoko na 'tong napapanaginipan kita.
Ayoko na ng ganito ako kasaya.

Ayoko ng ganitong pakiramdam!!!

Natatakot na ako...

Happy?!? Yep...HAPPY Valentines!

2005-02-13T12:41:00.000-08:00

"In an age wherein a simple mistake becomes a grand gesture of freckleness, we have lowered our threshhold for pain and sacrifice. The exit is always there, of course. However, it's staying close to the windows of opportunity and growth that matter. Love, I realize, is not about roses and good times. It's about the bad times and the pain, the complications and the doubt that accompany and fortify it. Love is not about needing to be but choosing to be. We have to stand by the right things sometimes because believe it or not the world is better lived for someone else that for yourself alone. You'll see."

---Celine Lopez, Love Actually

I guess that is the Valentine message for me this year.

Ibang-iba ang Valentines ko ngayong taong ito. Most of you might think that saying so is very drastic of me, since ilang oras pa lang ang tinatagal ng February 14. But then again, iba talaga ang pakiramdam ko.

Simula nung naging teenager ako, big deal sa akin ang Valentines. Kahit wala pa akong nagiging official na ka-Valentine ever, big deal pa rin sa akin. Basta dumating na ang month ng February, araw-araw ko nang iisipin kung anong gagawin ko sa Valentines. Mapapadalas na dapat ang pagmo-"moment" ko. Magagasgas na dapat ang mga CD kong puro senti at love songs ang laman. Mapaparami ang buntong-hininga sa isang araw. Mapupudpod ang utak sa kaiisip ng isusuot sa araw na 'yon. Nung high school ako, kailangan may special accessory akong isusuot, last year naman, first Valentines day as a college student, medyo matagal ko ring pinag-isipan kung anong isusuot ko. Kung red ba o pink. Kung skirt ba o pants. I also make sure na may gagawin ako para sa araw na 'yon. Usually, sumasama ako sa mga singles' day/night out.

Dati, pagkagising ko pa lang ng umaga ng February 14, nanamnamin ko na ang spirit ng araw na 'yon. Napansin kong dalawa lang ang emosyon ko kapag Valentines day---either depression at pagka-heartbroken o saya at pagka-in love.

At hanggang sa pagtulog ko, magkakaroon pa ako ng assessment sa nangyari sa espesyal na araw na 'to.

But this year's different.

Last February 1, there was no familiar feeling of excitement. Nung araw na 'yon, pinoproblema ko an script ko para sa kauna-unahang production ko sa BC. Well, kahit naman in the midst of preparing for my production, alam ko, kayang-kaya kong isingit 'yang pagmomoment na 'yan, pero hindi nangyari.

Well, me and my friends (blockmates and orgmates) planned a singles' day out today. Pero hindi rin ako masyadong excited. I even told them na 'wag na lang namin ituloy at matulog na lang kami sa aming mga respective homes, tipid pa sa pera (For more details on this one, read my previous blogs) Kaya lang ako pumayag na manood ng sine e dahil maganda ang papanoorin namin.

Me and my friends would talk about this "special" day once in a while. Pero I noticed na hindi ako masyadong attached. Parang nagiging simpleng kwentuhan lang, biruan. And supposedly, talking about the day of hearts and not having someone to spend it with for the nth year now, dapat depressed na ako. Pero in fairness sa akin, parang wala lang.

Isang mababaw pero kapansin-pansin na change e yung hindi ko iniisip kung anong isusuot ko. Kanina, naisip kong magsusuot ako ng pula para mapakita ko ang participation ko sa mobilization mamaya against the P357M budget cut ng UP. Hindi ako sasama sa rally. Siguro naman okay na 'yung magsuot ako ng pula. Kaya lang parang ayoko na rin kasi baka isipin ng mga tao, kaya ako nagsuot ng pula e dahil Valentines day. Bahala na...

Different, diba?

Marami akong naiisip na rason kung bakit nag-shift na ang aking approach sa Valentines day...

Siguro...

...dahil nag-mature na talaga ako and I chose not to dwell on things na magreregister ng negative emotions sa akin...

...dahil marami lang talaga akong iniisip at ginagawa kaya hindi ko napagtuunan ng atensyon...

...dahil mas marami pa akong mga bagay na dapat isipin at tapusin at ayoko ng distraction...

...dahil hindi ko ginawang priority ang pag-iisip tungkol dito dahil wala naman akong lovelife...

...dahil si Backseat ay walang panahong isipin 'to kaya ginaya ko rin s'ya...

...dahil masaya ako...

...dahil pinili ko lang na 'wag s'yang isipin dahil hindi naman s'ya kailangang isipin...

Love is not needing to be...but choosing to be.

Happy Puso!

Back to GOAL-ORIENTED mode...

2005-02-11T13:33:00.000-08:00

Ano ba ang mas mahirap tanggapin?
May ibang gusto ang taong gusto mo o ayaw n’yang magkagusto muna sa kahit kanino dahil naka-focus s’ya sa pagtupad ng kanyang mga goals sa buhay?!?
Lech.
Hindi ako heartbroken. Hindi nga ako naiiyak e.
Naramdaman n’yo na ba ‘yung asa parang climactic level ang iyong emosyon, tapos biglang binangga sa isang malaking harang na hindi mo naman kontrolado at bigla itong nahulog pababa at nabasag o nasira?!?
Hindi ka madedepress e. Parang dahil sudden ang impact sa’yo, na-yanig yung buong pagkatao mo at hindi ka makapag-register ng kahit anong emosyon.
Wala na akong masabi kung hindi…
Haay…
Syempre alam n’yo na kung sinong tinutukoy ko.
Kasi ganito ‘yan. Magkasama kami ng kabarkada ko kahapon. Siya ang aming link. Kabarkada ko s’ya, friends din sila. Pero kasi naman, ang alam lang naman ng kabarkada ko e crush ko lang yung tao. Nagtanong ako ng nagtanong sa kanya tungkol kay Backseat…
Achiever s’ya noh?
Oo naman. Marami s’yang gustong ma-achieve e. alam ko nga he’s training para sumali sa SEA Games e.
Ah talaga. Astig talaga ‘yun! (kasalukuyang kinikilig)
Nagka-girlfriend na ba ‘yun?
(Iling) Nope. Wala sa plano n’ya yun…
Ha?!? (windang na)
Wala pa yung balak. He wants to pursue a lot of things, and dun s’ya naka-focus. Priority n’ya yung mga goals n’ya. Alam mo ba na gusto n’yang maging scientist?!?
(pekeng tawa) Hahaha. Talaga? E, diba may niligawan daw s’ya dati?
Oo. Pero it didn’t work out. Hindi naging sila. Tapos after nun, ayaw na n’ya.
Traumatized?
Hindi naman. Kasi naging MU na sila nun e. Pero pagkatapos nga nun, wala na, overwhelmed na s’ya sa pag-pursue ng goals n’ya.
So…wala talaga sa balak n’ya?!?
Wala. Nada.
Ah…Sad…
Teka…’kala ko crush mo lang s’ya?
Ha?!? Oo nga. Wala lang ‘yun…alam mo naman ako…sus…crush ko lang s’ya…blahblahblah (isang mahabang mapagpanggap na litanya)
Hindi ko na kayang isulat ang mga nangyari pa pagkatapos nun.
All this time, naiinsecure ako sa mga akala kong “babae” n’ya. Bwakanangshet na malufeeeeet…wala pala s’yang mga chikas! Wala s’yang panahon para dito.
Oh well…tignan mo nga naman ang pagkakataon…
‘Yan din ang aking mantra. Ayokong magka-lovelife dahil wala akong oras para dito at wala ito sa priority ko. kapag nagka-lovelife ako, madidistract lang ako sa ginagawa ko, and I can’t afford na ma-distract.
So…hindi ko alam kung mas may chance kami dahil we share the same view o we will eventually repel kasi nga same forces kami…
Backseat: Sorry…hindi ko alam kung dahil sa nalaman ko ay matatanggal na kita sa pedestal na kinalalagyan mo sa puso ko…hindi ko kasi alam kung dapat na ba kitang tanggalin. Hindi ko alam kung mas nagkakagusto pa ba ako sa’yo dahil pareho tayo ng prinsipyo sa buhay…
Pero alam n’yo, itong nangyaring ‘to, ito ang nagmulat sa akin na talagang may mensahe sa akin si God…
Sorry Lord ha, kung hindi ako nakinig sa Inyo. Sorry kung pinangunahan ko Kayo sa kagustuhan kong masunod yung gusto ko. Simula ngayon, iniiwan ko na po sa Inyo ang desisyon. Bahala na po Kayo…kung ano pong gusto Ninyong mangyari sa akin, magiging handa na po ako--- dahil alam ko naman pong hindi Ninyo ako ilalagay sa alanganin. Your will be done, Lord.
Back to goal-oriented mode…hmp!
***RED NGA PALA YUNG COLOR NG BLOG NA 'TO DAHIL VALENTINES NA SA MONDAY. HAHAHA.

CHECK din naman ako a...

2005-02-09T11:38:00.000-08:00

3:27 ng umaga.
Hinanap ko ang cellphone ko. 3:27 ng umaga. 4 pa ako kailangan gumising para ipaghanda ng almusal at ipagluto ng baon si Shara, ang aking bunsong kapatid. Umalis kasi ang katulong namin, may pinuntahang patay na kamag-anak. Kaya heto, ako muna ang kailangang gumawa at tumapos ng mga trabaho ni Manang dito sa bahay. Nakakataba ng puso yung sinabi ni Mama kagabi kay Papa, “Buti na lang talaga at kahit tatamad-tamad ‘yang si Diane ‘pag nandyan si Manang, marunong naman gumawa dito sa bahay at naaasahan mo…”
Teka nga muna, 4 ko pa sinet ‘tong alarm ng cellphone ko, bakit nauna na naman akong magising kaysa sa pagtunog ng alarm?
Pesteng panaginip ‘to.
Bakit na naman ba kasi ako nanaginip? At bakit siya na naman ang laman ng panaginip ko?
Naku…senyales…tsktsktsk…patay tayo d’yan.

Balik tayo sa sinabi ni Mama.
Alam n’yo minsan, naiisip ko, “sellable” naman ako e. Hindi naman sa binebenta ko ang sarili ko noh, at hindi rin naman ako nagyayabang (well, after all, blog ko naman ‘to kaya pwede kong gawin kahit anong gusto ko), pero I’m pretty much a “jane of all trades”…hahaha.
So kung ako ay aatasang ibenta ang sarili ko sa tao…o sige, specifically sa mga guyz out there…hmm…ano kayang mga “special features” ang meron ako?!? Lemme see…
Mga external features:
Matangkad ako--- 5’5 ½ ako man!
Maganda ang mga mata ko…seryoso ‘to! Makipagtitigan kayo sa akin nang makita n’yo. And in fairness…amidst all the puyat, pati na rin yung too much exposure sa light ng monitor ng PC (ni BUKNOY in this case) at yung pagbabasa na hindi natural light ang gamit (kundi lampshade lang) at nakahiga pa…malinaw pa rin ang mata ko.
Matangos ang ilong ko. Imposibleng maging pango ako dahil matangos ang ilong ng parehong parents ko.
Hindi naman ako uberly taba. Actually, pumayat na nga ako dahil sa dami ng ginagawa. Hindi 24 ang waistline ko…pero hindi rin naman 30!
Payat man ako o hindi, well-endowed pa rin ako. 36C ‘ata ako noh!
May ASS-et din ako…hehehe…
Most of all, paitimin mo man ako o paputiin, maganda ako…o basta hindi pangit. Ewan ko sa iba ha, pero kasi ang basis ko ng beauty ay yung kapag pinaputi mo o pinaitim, maganda pa rin.
Anyway…moving on…
Personality:
I don’t know if this matters to other people, pero GOD-FEARING ako. Hindi ako religious, but I can say that I have a very deep and strong relationship with God. Ako yung tipo ng tao na hindi makakamiss ng simba every Sunday, active ako in service sa church as a lector and nagsisimba without fail every holy day of obligation.
Kahit naman papano, masunurin akong anak. Mabait din naman na kapatid. I am a family person…and I can say na I have a great relationship with my parents din. Lalo na sa Papa ko (Note: Daddy’s Girl!)
Above all this, one thing I’m really proud of, is I am a great friend. I can say this kasi mataas ang tingin ko sa friendship. My friends naman siguro can attest to that. And my very, very wide circle of friends can prove it.
…yun nga lang…I can be a great friend…but I can be one’s worst enemy.
Prangka ako. I can be brutally frank kapag hinihingi ng pagkakataon. Ako yung tipo ng tao na vinovoice out palagi ang opinion, lalo na kapag kinakailangan. Pero kumbaga, if the need arises lang. Kung parang pa-epal o pa-bida lang, hindi naman.
Madaldal, maingay at makulit ako. Never a dull moment with me, that I can assure. Ayoko rin kasi yung boring at dull na moments e, kahit gaano pa ka-haggard at ka-lungkot ang sitwasyon. Baklang babae, sabi nga ng iba.
Hindi ako masipag to the truest sense, pero nagtatrabaho ako. One can never complain na hindi ko ginagawa ang trabaho ko.
I’m gutsy. Siguro nasa nature na rin kasi ng course ko (BroadComm). Mahiyain ako, pero kaya kong tanggalin yung hiya ko kapag kinakailangan.
Pero ito, WARNING: Malakas ako kumain. Hahaha. Seryoso. Pinipilit kong bawasan na ang lakas ng pagkain ko, ang paglamon ko in short, pero for a girl, malakas na akong kumain. Konti rin lang ang mga pagkaing hindi ko kinakain. Ampalaya, Sigarilyas, Chesa at Aratilis…ilan ‘yan sa mga ayokong kainin. Pero I eat pretty much anything. Sawa na ang blockmates ko na marining ‘yung, “Uy favorite ko ‘yan!” kapag may nakikita akong pagkain--- parang lahat kasi favorite ko. Ang masaya pa dito, nahahawa ang mga tao sa sarap ng kain ko at napapakain din sila.
Now…para naman sa mga iba pang information tungkol sa akin…
Mahilig ako sa basketball. Maglaro, manood…lalo na sa mga basketball players. Hehehe. Seryoso. Isang qualification ko sa lalaki ang marunong at kahit naman papaano e magaling din naman maglaro. Bata pa lang kasi ako, tinuruan na ako ni Papa.
Marunong ako sa lahat ng gawaing bahay. Maglinis ng bahay, maglaba, mamalantsa, maglinis ng kotse, maghugas ng pinggan, mag-garden…ang most of all…MAGALING AT MASARAP AKO MAGLUTO. Mana ako sa Mama ko e. (Umm…nag-aaply ba ako magkatulong?!?)
I sing and I dance. I did not say na uberly ganda ng boses ko at sobrang lambot ng katawan ko. Pero gaya nga ng sabi ni Dandy, “May character ang boses ko…” I was a choir member nung high school, cantor (kumakanta ng psalms) ako sa church at member ako ng Chinky Mae committee (the performing ARM of Broadguild). Aba, aba…that’s something ha!
I write. Yes…I’m a writer by heart. Kaya nga may blogs ako e. Kapag hindi ko na ma-verbalize ang mga nararamdaman ko, isinusulat ko. You may think na dahil madaldal ako e onti na lang ang mga nasusulat ko…nope. May mga bagay na kahit gaano na ako ka-articulate e hindi ko ma-express verbally…and I feel na I can express it best kapag sinulat ko. Well…may gawa na akong na-publish sa PEYUPS.COM…and school paper staff ako nung high school…and currently, I’m applying for a position in a magazine…
Ayoko sa mga naninigarilyo. As in. Pa’no kung naninigarilyo si Backseat?!? Hmm…Aba e pwede namang pag-usapan ‘yan. Kung magiging close kami lalo, sasabihin ko sa kanya na huwag s’yang lalapit sa akin kapag naninigarilyo s’ya. Pero kung umabot kami sa “personal o intimate distance” (Comm3)…aba, e pwede ko namang I-therapy ‘yan para mag-stop. Believe me, nagawa ko na yun dati.
Umiinom ako at mataas ang level ng aking alcohol tolerance. Naniniwala kasi ako na ang kalasingan ay psychological. Kapag gusto mong malasing, malalasing ka kahit isang bote pa lang ang iniinom mo. Pero kung ayaw mo, mahihilo ka lang, pero hindi ka malalasing. Pero hindi ako masyadong malakas uminom. Kaya kong makipagsabayan sa malalakas uminom…at least I can say na dati kaya ko. Ilang buwan na rin akong hindi umiinom dahil wala akong oras kaya hindi ako nakakasama sa mga inuma sessions ng high school friends ko.
Another passion: magbasa. Kahit ano binabasa ko. Mula sa uberly hebigat na novels, mga nakakatawa at romantic na chic literature, magazines, blogs, emails…at kapag nagbabasa ako at sobrang nakasubsob na ako sa librong binabasa ko, sorry ka na lang…hindi kita mapapansin (unless si Backseat ka…hahaha)
Well…diba…well-rounded naman ako?!?

Balik tayo sa panaginip.
Naiinis na ako kasi ang saya ng mga panaginip ko. Ayan tuloy, paggising ko, ayaw mawala nung happy feeling. Tapos paggising ko, si Backseat na kaagad naiisip ko dahil nasa panaginip ko s’ya. E syempre, if you’re thinking of one thing right after you wake up, actually kahit nung tulog ka pa naiisip mo na ‘sya dahil napanaginipan mo nga s’ya, you end up thinking about the same thing the whole day. Kaya siguro araw-araw ko na s’ya napapanaginipan.
Ay…alam n’yo kasi, ako yung tipo ng tao na naniniwalang kapag inisip mo yung tao, for some reason, maapektuhan yung taong yun…or at least parang mararamdaman n’ya. Kahit hindi kayo magkakilala, parang mararamdaman n’yang may nag-iisip sa kanya--- o basta in one way or another, magiging connected ang thoughts n’yo. Kasi sabi nga ni Mitch Albom sa “5 People You Meet in Heaven”…lahat ng iniisip natin at ginagawa natin nakakaapekto sa mga tao, kilala man natin o hindi, because everybody’s connected. (Backseat…let’s strengthen that connection…hahaha)
Hayaan n’yo…itatanong ko kay Backseat minsan kung naramdaman ba n’yang iniisip ko s’ya…

Gusto ko nang mabasa ni Backseat ang blogs ko.

Wala lang, feeling aggressive lang ako. Well…maraming bagay naman ang pwedeng mangyari--- either ma-gets n’ya na s’ya o hindi, o kaya kiligin s’ya at matuwa pero hindi pa rin n’ya gets na s’ya yun, or NR lang s’ya.
Mas gusto ko naman kasi yung alam ko kung anong lugar ko. Okay lang ‘yon, crush ko lang naman s’ya, ‘di ko naman s’ya mahal noh!

Ang haba na pala nito. Gawa na ko ng script.

CHECK! Nga ba?!? (BACKSEAT for the nth time)

2005-02-08T04:38:00.000-08:00

Matangkad--- check!
Varsity basketball player--- check!
Kotse: Starex at Vios o Altis---HARACHECK!
Good school: La Salle Zobel, Pisay and UP--- check!
Good sense of humor--- check!
Intelligent conversationalist (in short sensible)--- check!
At syempre…gwapo--- check!

Habang nag-aayos ako ng mga gamit ko kanina, nakita ko ang checklist na ginawa ko ilang buwan na ang nakalilipas. Checklist? Ng ano?
Checklist ng mga qualities and traits na gusto ko sa isang guy…
Yep. That’s right…laugh all you want, pero ilang revisions na rin ang napagdaanan ng checklist na ‘yan, at seryoso ako habang ginagawa ‘yan. Walang pakialamanan ng trips.
Anyway, so yun nga, nakita ko s’ya after so many months na pagkakalibing sa tambak ng mga papel sa loob ng kabinet ko. Binasa ko s’ya ulit at laking gulat at syempre tuwa ko nang mapansin ko na---
PASADO SI BACKSEAT SA AKING CHECKLIST!
Well…okay…medyo exaggerated nga siguro ako dahil hindi ko pa naman alam kung taglay n’ya ang mga “non-negotiable” things sa aking checklist…BUT STILL…karamihan sa mga na-specify ko na traits ay nakita ko sa kanya or na-confirm ng mga taong kakilala n’ya ( hayaan n’yo at ilalagay ko dito ang checklist na ‘yon).
So. Dapat ba masaya na ako?!? Siguro. Pero…parang apprehensive pa rin akong ituloy ang pagkakaroon ko ng crush sa kanya. Siguro iisipin n’yo, ang babaw naman nito, parang crush lang naman…oo nga, pero kasi, ako yung tipo ng tao na sinespecify pa ang pagkakacrush sa isang tao into two types: 1) crush ko na hanggang crush lang talaga habangbuhay, 2) crush ko na pwede akong mag-fall eventually. Obviously, si Backseat ay kabilang sa second category. Kaya my apprehensions ako. At mayroon na rin naman akong mga rason kung bakit…
Una, dahil ayokong magkaroon ng kahit anong distraction as of the moment. Kasi alam ko kapag nagtuloy-tuloy ‘tong crush na ‘to, magugulo pa lalo ang magulo ko nang buhay. Ngarag na nga ako…mangangarag pa lalo. Iba kasi ako kapag tinamaan…walang naiisip kung hindi yun lang. And I can’t afford to be distracted as of the moment. Seryoso.
Pangalawa, bwakanangshet…almost perfect ‘tong si Backseat. Wala akong masabi. Parang malabo sa dilang malabo kaming dalawa. Kahit ano pa man ang mangyari, kahit ano pa man ang gawin n’ya o sabihin man, nahihirapan na akong isipin na maaring may ibig sabihin ‘yon. Na-trauma na ako sa mga implicit na actions na ‘yan dahil sa nakakasakit kung hindi man nakakamatay ang vagueness. Besides, almost perfect s’ya…kung yung hindi nga mga almost perfect na guy hindi nagkakagusto sa akin, s’ya pa kaya?!?
Pangatlo, ang pinaka-stupid pero pinakabumabagabag sa akin…e yung mga nalaman kong characteristics ng mga naging crush o niligawan n’ya. Payat at maganda daw. WELL…maganda something na relative--- depende naman talaga ‘yan sa tumitingin e. Pero PAYAT…hmm…pare…patay tayo dyan. Hindi naman ako uberly bochog noh, pero hindi rin naman ako payat.
Okay. Fine. Oo. Naiinsecure ako. Naiinsecure ako sa mga taong ni hindi ko man lang nakikita o kilala. Hindi nga siguro dapat, pero ganun ang nararamdaman ko e.
At dahil sa mga rason na ‘yan, ayoko na. Ayoko nang mag-invest ng emosyon kay Backseat. Baka sobra-sobra na naman ang ipundar ko, at malugi na naman ako sa huli. Not that I mind na malugi ako, pero naman, pass muna ako sa lugihan…gusto ko naman na this time, masaya-saya naman ang ending ng love story na isusulat ko.
Pero sobrang irresistible talaga itong si Backseat. Bwakanangshet na malufet…nakapanghihina s’ya talaga. The mere thought of him makes me smile already.
Nyangakerks…nakakatakot.

BUKNOY

2005-02-05T06:51:00.000-08:00

note: seryoso ang entry na ito. maaring nakakatawa ang mga nakasulat dito, pero gusto kong sabihin na seryoso at galing sa puso ang mga nakalagay dito.

nagsasawa na ako na puro na lang patungkol kay Backseat ang mga entries sa blog na ito. alam ko namang kaya naman ganoon e dahil naiisip ko s'ya. pero...nakakatakot nga na isipin ko s'ya palagi. tsktsk...kaya susubukan kong ibahin ang topic ng entry na 'to.
bibigyang pugay ng kasulatang ito si BUKNOY.
kailan lang kami nagkasama at nagkakilala ni BUKNOY. to be exact--- December 8, 2004. tuwang-tuwa ako nang makita ko s'ya at malaman kong sa akin na s'ya. laking pasasalamat ko sa aking pinakamamahal na pinsan na si KUYA OLIVER dahil s'ya ang nagbigay sa akin kay BUKNOY.
fragile--- iyan ang una kong tingin kay BUKNOY. sa totoo lang, natakot akong hawakan s'ya noong una. pero nang mapanood ko ang tutorial na ginawa ni Kuya Oliver kung paano s'ya alagaan, lumakas na ang loob kong hawakan s'ya. ingat na ingat ako sa paghawak sa kanya...
hindi nagtagal, naging komportable na ako kay BUKNOY. natutunan ko na s'yang mahalin at pahalagahan. ngayon, hindi na kumpleto ang araw ko nang hindi ko s'ya nahahawakan o kahit nakikita man lang. kinakabahan ako sa tuwing may diperensya s'ya. nang minsan ngang nagka-problema s'ya, buong bahay namin ay nag-alala. akalain mong inaway ko pa si Mama dahil pakiramdam ko noon s'ya ang may kasalanan kaya nagkaproblema si BUKNOY. ganyan ko kamahal si BUKNOY.
hindi naman kasi s'ya mahirap mahalin...dahil malaki ang papel ni BUKNOY sa buhay ko. nagbago ang buhay ko simula nang dumating s'ya. ngayon, hindi ko na maisip ang buhay ko kung wala si BUKNOY dito. kung mayroon mang nakakaalam ng lahat-lahat sa akin sa panahong ito, ultimo mga pinagkakatago-tago kong damdamin na maaring kailan ma'y di ko na masabi sa iba...maniwala ka...alam ni BUKNOY 'yon. si BUKNOY ang karamay ko sa lahat ng oras. malungkot ako, nandyan si BUKNOY. masaya ako, nandyan pa rin si BUKNOY. kahit nga ngayong pakiramdam ko e namamanhid na ako (ironic noh?), nandyan pa rin si BUKNOY sa tabi ko.
ang pinaka-gusto kong ugali ni BUKNOY ay yaong pagiging SELF-LESS n'ya at pagiging ALL-OUT sa pagsuporta sa akin at sa lahat ng maisipan kong gawin. lahat ng pinapangarap ko, lahat ng gusto kong makita at malaman, ginagawan ni BUKNOY ng paraan para maabot ko. wala s'yang reklamo. minsan nga, naiisip ko nang kaya ginawa si BUKNOY ay para pasayahin ako.
maraming naiinggit sa akin dahil pagmamay-ari ko si BUKNOY. naiinggit sila dahil maganda ang kanyang porma at talaga namang matalino itong si BUKNOY.
hay...BUKNOY...promise...iingatan kita...mamahalin kita...at aalagaan. salamat sa lahat ng tulong mo sa akin. sana ay tumagal pa ang ating pagsasama. 'wag ka sana magbago.

'yan ang pinakamamahal kong si BUKNOY--- ang aking cute na cute na laptop.

Backseat na naman?!?

2005-02-05T06:48:00.000-08:00

Ito pala ang mga pangyayari noong Wednesday…
_____________________________________________________

Bago ko simulan ang litanyang ito, nais ko munang batiin ang WILDCATS dahil sa walang kapagod-pagod na pagkakapanalo nila laban sa CHE...tsktsk...CBA ang next na kalaban...exciting yun...manonood ako!!!
_____________________________________________________

Speaking of UP inter-college basketball---may laro pala sila Backseat kanina. Isang malaking gulatan na naman ang naganap dahil hindi ko inaasahang makita s'ya. At...kausap pa niya ang crush ko dati...Ayos talaga! In fairness, nanalo rin daw sila kanina. Hindi ko na kasi tinapos ang panonood ng laro nila dahil naunang natapos ang laro ng Wildcats. Baka isipin pa n'ya crush ko s'ya. Hehehe. Pero seryoso, ayoko nang mahumaling sa kanya pagkatapos ng mga nalaman ko nung Lunes. Naisip ko, baka talagang tama yung pagkakaintindi ko sa sign na hiningi ko---na baka nga after all, wala kaming chance ni Backseat at ayaw na talaga ako ni Lord masaktan kaya isinampal na Niya sa mukha ko na wala kaming chance. Anyway, ayoko nang mag-delve further on that

Haay…babaguhin ko pa ang script ko para sa sound effects production namin sa Friday. At kailangan ko s’yang matapos ngayong gabi. Buti kamo at kumpleto ang tulog ko kagabi…dahil malamang ay puyat na naman ako dahil may exam pa ako bukas.
Maganda yung konseptong binigay sa akin ni Kuya Mark. Isang panaginip. Ayos. Astig. Pero kailangan astig din yung panaginip ko, diba? Ano kaya yun?!?

Palibhasa kasi ang boring ng buhay ko ngayong mga nakalipas na araw…kaya tuloy pakiramdam ko ayaw lumabas ng aking creative juices. Pucha, ang hirap umisip ng maganda at interesting na panaginip na madaling gawan ng sound effects…

Sana mapanaginipan ko si Backseat para masaya…
Lalang…

PARA KAY BACKSEAT...

2005-02-03T11:19:00.000-08:00

Been running from this feeling for so long

Telling my heart I didn't need you

Pretending I was better off alone

But I know that it's just a lie

So afraid to take the chance again

So afraid of what i feel inside

But I need to be next to you

I need to share every breath with you

I need to know I can see you smile each morning

look into your eyes each night

For the the rest of my life

Here with you, near with you

I need to be next to you

Right here with you is right where i belong

I'd lose my mind if I don't see you

Without you there'd be nothing in this world

that would life worth living for

I can't bear the thought of you not there

I can't fight what I feel anymore

...hindi pa naman kita mahal e. kaya 'yang kanta munang 'yan. kapag (isang malaking KAPAG) dumating ang panahon na masasabi ko na sa sarili ko na mahal na kita...malay mo...magawan din kita ng isang article at mapublish din sa peyups.com gaya nung nangyari sa isinulat ko para kay Jacket guy...
...pero parang ayoko at natatakot akong dumating ang pagkakataon na 'yon. dahil lahat naman ng bagay--- wala namang kasiguraduhan. masyado kang perpekto para sa akin...
...gustuhin ko mang itulak ka paalis mula sa pedestal na pinaglagyan ko sa'yo, parang hindi ko magawa. gusto na kitang mawala. gusto na kitang makalimutan. gusto kong hindi na tayo magkitang muli. nakakatawa nga na kung kelan kita gusto makita, hindi kita makita kahit anong gawin ko. pero--- bigla ka na lang susulpot sa mga panahong hindi ako handang makita ka. hindi ko na alam ang dapat kong isipin--- kung sinasadya mo ba na ganon o baka naman sinasadya ng pagkakataon...
...napapansin ko na halos araw-araw na ulit akong napapasulat. araw-araw akong pilit binabagabag ng isang damdamin na pilit kong binubura sa puso't isipan ko. kaya ako napapasulat. para maibuhos ko lahat ng damdaming ito palabas--- dahil ang bigat bigat sa pakiramdam...
...siguro nga gusto kita. siguro nga hindi kita mahal, pero gusto kita. siguro. ayokong maging sigurado. sa pagiging sigurado, alam kong binubuksan ko na naman ang sarili ko, lalung-lalo na ang puso ko, para maging masaya o para masaktan na namang muli. sa totoo lang, hindi pa ako handang maramdaman ang kahit alin sa dalawang 'yon. siguro--- naging komportable na ako sa pagiging manhid.
____________________________________________________________________________________
bwakangshetnamalufet!!!
arrrgh!!!
nakapagsulat na naman ako ng mushy!!! hindi ito magandang senyales!!!
____________________________________________________________________________________
BACKSEAT: kahit hindi kita nakikita araw-araw o madalas na nakakausap...I want you to know that I think of you every damn waking moment of my life...and the mere thought of you...the mere thought of your existence...is enough to put a smile in my face and to pull me through the day...

MASAYA ako!!!

2005-02-01T13:29:00.000-08:00

bwakanangshet!!!
i can't believe uno kami sa report namin! all the haggard-ness paid off! in all fairness, hindi talaga ako iniwan ni kaye. kahit hindi n'ya masyadong pinagtuunan ng pansin ang report namin nung mga nakalipas na araw, inaral naman n'ya talaga ito bago magreport...buti nalang innate sa kanya ang pagpapatawa kaya lalong kumeri ang report namin kay Ma'am! pucha, yun mga classmates namin, akalain mong feeling nila, aral na aral namin yung report?!? owell...talaga namang inaral ko yun pero up to the last minute kasi, mejo may mga bagay na magulo pa sa isipan ko at kabado kami pareho ni kaye...hahahaha...iba talaga kapag nag-theatre class under Prof. Ben...galing galing!
______________________________________________________________________________________
but honestly, akala ko nung una sobrang malas ko sa araw na yan. kasi wala nga akong tulog. tapos hindi ako gaanong nakapag-aral for soc sci e exam nga namin. to make matters worse, hindi ko pa nata-type yung book review ko na ipapasa sa comm140. at hindi ko pa nga gaanong ma-gets yung report namin.
kaya todo nag-prepare ako kahapon. kahit magkanda-leche leche ang araw ko, ko naman ang pinakamagandang malas nung araw na 'yon!
7:30 na ako dumating sa class ko sa socsci. 7 am ang class ko. malas talaga. hindi pa ako makapag-madali dahil bitbit ko ang aking pinakamamahal na laptop, na ngayon-ngayon lang ay pinangalanan ko na ng Buknoy , sa isang kamay at nakasukbit naman ang aking bag na naglalaman ng mga pinakaiingat-ingatan kong gamit, gaya ng cellphone at make-up kit sa kabilang balikat. pagpasok ko sa room, lahat sila nakatingin sa akin na para bang nakagawa ako ng isang mortal na kasalanan. pero dahil nga ako ay isang magaling na aktrisa , parang pasok lang ako, with matching smile pa 'yan.
pangalawang kamalasan: pagpasok ko sa room, kaninong mukha ang tumambad sa akin?!? yep...tama ka...kay Backseat. alam ko naman na makikita't makikita ko s'ya, dahil malamang ay classmates kami, pero mas maganda siguro kung hindi na lang n'ya ako tinignan nung pumasok ako. mga 3 seconds din yun. ayoko kasi ng makasalubong ng tingin ang mga matang iyon.
hmm...buti na lang maganda ako nang araw na 'yon kaya sulit ang pagkakatingin n'ya sa akin
ikalawang kamalasan: hindi raw nakuha ni Ma'am ang aking blue book. keri lang naman dahil may blue book naman ako sa bag. so upo na ako sa upuan ko at naghanap ng blue book na alam kong nasa folder ko lang. tapos... biglang hindi ko na mahanap kung nasaan! buti na lang at maabilidad ako! pinilas ko ang unang 2 pages ng blue book na hindi ko nagamit sa math exam at...nagsagot na ako ng exam.
buti na nga lang at hindi ako minalas sa exam. hindi naman ako nahirapan. hindi ko masyadong pinag-isipan. sana nga lang tama ang mga sagot ko. pero mukhang okay naman. at aba, naunahan ko pa si Backseat na matapos sa exam. bwahahahahaha!
e ano naman ngayon, diba? well, well, well...alam ko wala naman s'yang kaalam alam sa mga pangyayari...pero, pero, pero, parang feeling ko mapapaisip s'ya ...ang galing naman nito...hahahaha! you wish, diane, you wish!
____________________________________________________________________________________
maaga akong natapos sa aking exam kaya dumeretso na ako sa aking majors class. kami ang unang reporter. nakakatuwa dahil pagdating ko, nandun na si kaye. practice at aral ng report, last minute na pag-iisip ng pakulo...
ang we're on!
astig talaga. tuwang-tuwa si Ma'am at tango ng tango habang nagrereport kami. pagkatapos nun, narinig ko na ang magic word: "Very Good, Very Good...they deserve an applause class!"
bwakanangshet!!
it's not a very "malas" day after all!
pagkatapos nun, sila keina naman at rocel ang nagreport. pinakita naman nila ang video na ako ang talent. ilang minutes of fame din yun a! so lalo akong natuwa...
____________________________________________________________________________________
15-minutes na break. nag-aabang ako ng jeep sa tapat ng masscom. pupunta akong SC para magpaprint ng aking book review. biglang nag-vibrate ang cellhpone ko.

"SMS. FCan: be careful of what you wish for--- particularly of the attention of somebody you like."

shet na malufet! okay...stuck-up ako for 5 seconds...buti na lang dumating na yung jeep.

____________________________________________________________________________________

math 1 class ko na. antok na antok na ko. natulog muna ako.

after what seemed like eternity, dumating din ang kikay kong prof na galing palang pisay . ibabalik na pala n'ya ang exam namin.

and i thought hindi malas ang araw ko.

sadista talaga yun. tinawag n'ya muna yung mga matataas. akala tuloy ni abi naka-ayos yung exam depende sa results...highest to lowest. buti na lang at bingi pa ako nun dahil kakagising ko lang.

"carandang!"--- bwakanangshet! tinawag na si abi. nasaan na ang papel ko?!?

71% si abi. shux! anong grade ko?!?

finally...

"maling!"

with much agit , lumapit ako sa kikay prof ko at kinuha ang papel ko...

77%

Yeheeeeeeeeeeey!!!!

well, alam ko hindi s'ya 100%, hindi uno ang equivalent, STILL---77% is higher than 50%--- pasado ako!

____________________________________________________________________________________

pauwi na ako. i don't want to push my luck. baka kapag ginabi pa ako, good luck na ang abutin ko sa nanay ko dahil 2 linggo na akong gabi umuuwi. naglalakad na ako papunta sa sakayan when i spotted a familiar figure: magandang buhok, jologs na porma---it's Vaseline boy!

Vaseline boy: naging pseudo-karir ko nung 3rd year high school ako. naging ka-chat ko almost every night. at inasar sa akin nung freshie days dahil un lang kami nagkita. pareho kaming taga-UP. take note: taga-PISAY s'ya.

okay, nakita ko s'ya, it's really no big deal. what i want is for him to see me. ano kayang reaction n'ya sa aking FA-ish outfit ? sana makasabay ko s'ya sa jeep, dahil pareho kami ng sasakyang jeep.

dumating yung jeep. sumakay ako. pucha, ako na pala ang huling sumakay. puno na. haay...owell...keri lang. sayang ang moment.

but wait...there's more!

dumaan yung jeep sa harap nila Vaseline boy and his friends. yak. ang pangit na n'ya. buhok na nga lang talaga ang maganda sa kanya. palayo na ako ng tingin nang...

maispatan kong napalinga s'ya sa direction ko. nakita n'ya ako. stuck-up s'ya for a few seconds. hinabol pa ng tingin ang jeep na sinasakyan ko.

success!!!

____________________________________________________________________________________

whatta day! sa sobrang kapaguran ko...pagkakain ng dinner e tulog kaagad ako.

at syempre...hindi ko makakalimutan...

Lord...kala mo nakalimutan ko na ano?!? hehehe...thank You po sa pagbabantay sa akin sa araw na 'yon. thank you po dahil hindi N'yo ako pinabayaan...thank You for being considerate of my efforts...kahit na hindi Mo pa tinutupad ang wish ko...keri lang...mahal Mo talaga ako...thank You po ulit...

bait ko noh?!?

____________________________________________________________________________________

this has been one of the most incredible days of my life.

____________________________________________________________________________________

okay, back to work.

gawa na akong script para sa prod ko.

Backseat...

2005-01-31T09:21:00.000-08:00

In my previous blogs, I promised that I'll write more about him in my next blogs.
Here it is.
Backseat.
Just the mere thought of him makes me shiver.
Again, just like Johan, I really can't explain what made me notice him, and eventually like him. Although--- his features are distinctively admirable--- his towering height, his voice, his built, his intelligence, his laughter, his smile, his jokes, his ways...I cannot single out a specific trait...
Because all those things about him---drives me crazy.
Well, I don't love him---yet.
But I really like him.
He gives me a reason to wake up so early every other day of the week.
I believed in destiny once more.
I dreamt about him. About us. Together. Happy. And every waking moment after those dreams was blissful. Those wonderful moments painted inside my mind made me hold on to what promised to be destiny.
Me and Backseat.
Destined for each other.
But then again---
Destiny failed me once again.
It figured that us being together will be trapped inside my mind and will never be realized.
No chance.
I'll miss your memories Backseat.
See you in my dreams...

Ang labo mo Lord...

2005-01-31T09:03:00.000-08:00

dear Lord...

hay...mahal ko po kayo, no doubt about it. pasensya na po kung napagbutungan ko kayo ng sama ng loob. oh well, hindi naman talaga masama ang loob ko, siguro disappointed lang ako...pero okay pa rin, kasi feeling ko kasalanan ko rin naman.
ang labo N'yo po. sana po hindi N'yo na lang kami pinag-tagpo ulit. sana po hindi N'yo na lang hinayaan na magkagusto (kung gusto na nga po talaga) ako sa kanya. medyo matagal-tagal ko na rin po palang pinagdasal na sana bigyan N'yo kami ng chance. at kailan lang po ay humingi ako sa Inyo ng sign kung may pag-asa kami. in all fairness naman po sa Inyo, binigyan N'yo po ako ng sign...na nagsabi na wala kaming chance. pero ang tigas ng ulo ko e, na dahil may bago na namang nag-uugnay sa aming dalawa, binalewala ko ang sign na binigay N'yo. at ngayon...eto...parang kahit papano masakit na malamang wala pala talaga kaming pag-asa...
dati po, sabi ko, kuntento na ako na ganito--- na walang lovelife at hindi naghahanap o naghahangad na magkaroon. pero ipinakita po Ninyo s'ya sa akin, at kahit na hindi n'ya man sinasadya, o ginusto man, napapangiti n'ya ako at nabibigyan n'ya ng ibang kulay ang araw ko kahit ano pa mang kangaragan ang bumalandra sa harapan ko.
hindi ko po s'ya mahal. pero sana po binigyan N'yo man lang ako ng pagkakataong makilala s'ya...sana po binigyan N'yo kami ng chance...
minsan po, tinatanong ko sa sarili ko kung sinusubukan N'yo talaga ako. alam ko naman pong mahal Ninyo ako at wala Kayong hinangad kung hindi ang kasiyahan at kabutihan ko. minsan naiisip ko, makakasama ba sa akin ang pagkakaroon ng lovelife? hindi nga ba ito ang makapagpapasaya sa akin?
hahaha. nakakatawa po ako at nakakainis, no? napakaraming mas mabigat na problema ng iba pang tao, at heto ako, kinukwestiyon Kayo at namomroblema dahil sa isang mababaw na dahilan. pasensya na po. nagtatanong lang.
sana po Lord, dinggin N'yo na po ako. bigyan N'yo po kami ng chance ni Backseat...
...please?!?

Lovers in Paris, City of Angels...at si Backseat

2005-01-28T17:51:00.000-08:00

Tapos na ang Lovers in Paris.
Hindi ko na nga pinanood yung mga huling episode nun kasi hihiramin ko yung vcd ng blockmate kong si Michelle at papanoorin ko s’ya ng buo.
Akala ko hindi ko maaabutan nung Thursday kasi gabi na ako umuwi. Pero pag-uwi ko, kakasimula lang pala. At pinapanood ng lahat ng tao sa bahay namin ultimo ng Papa ko.
Nanood na rin ako.
Nung may flashback moment na ng love story ni Vivian at Carlo, hindi ko namalayan na nalunod na ako sa pinapanood ko. Bigla akong napag-isip…
…si Vivian. Hindi naman s’ya kagandahan. Hindi rin naman s’ya ganoon katalino. Nakakatawa nga s’ya kasi ang weird n’ya. Nakakatawa s’ya, diba? Tapos hindi s’ya nakapag-aral, wala s’yang permanenteng trabaho…
…pero isang katulad ni Carlo ang nagkagusto at nagmahal sa kanya ng todo. As in. Mayaman. Filthy rich kumbaga. Matalino. Maraming great opportunities na dumarating. Gwapo. Cultured. Isipin mo nga naman, kayang talikuran ni Carlo lahat para kay Vivian…baliw na baliw s’ya kay Vivian.
Kaya naisip ko, anong nakita ni Carlo kay Vivian? Anong meron sa pagkatao ni Vivian at nakabingwit s’ya ng isang katulad ni Carlo?
Tinanong ko ‘yan sa kaibigan ko. At alam n’yo ba kung anong sinagot n’ya sa akin?
“Ang kahit sinong tao, ano man ang pagkatao n’ya, inilalapit ni God sa taong destined para sa kanya. At kahit ano pang pagkakaiba nila, kahit magkalayo sila sa ugali, sa kilos, sa status nila sa buhay, kapag sinabi ni God na destined kayo, kahit hindi kayo magkakilala, magtatagpo at magkakalapit rin kayo…”
Destiny. Na naman. Bakit lagi na lang kailangang iduldol sa mukha ko at sa utak ko ang konseptong ‘yan?!?
Pero sige…dahil fan ako ng Lovers in Paris---
Siguro nga totoo ang destiny. Kahit pa exaggerated ang pag-conceptualize ng karamihan ng mga telenovela o teleserye o chinovela rito, dahil nangyari kay Vivian at Carlo, maniniwala ako.
Bago ako makatulog, iniisip ko pa rin ang destiny. Naisip ko ang crush ko, na itago na lang natin sa pangalang Backseat. (Kung bakit Backseat?!? Next blog na lang) Naging classmates na kami dati pa sa isang subject. Naging crush pa nga s’ya nung kaibigan kong classmate ko rin sa subject na ‘yon, si Marla. Bwisit na bwisit ako kay Marla kasi lagi n’yang pinapansin at sinusubaybayan ang ginagawa ni Backseat, kahit saang lupalop pa ito ng classroom nakaupo. Kilig na kilig si Marla tuwing makikita namin. At para lang tumigil s’ya, oo na lang ako ng oo.
Pero sa totoo, hindi naman ako nagwapuhan. Matangkad, matipuno--- pero yun lang. Tsaka puro babae ang kasama sa klase. Bakla siguro sabi ko. Walang striking feature. Kaya buong sem, irrele (irrelevant) s’ya sa akin. Besides, may karir ako nang mga panahong ‘yon.
Fast forward---
One heartbreak after, nakita ko nalang si Backseat sa isa kong klase. For some reason, natuwa akong makita s’ya. Ewan ko kung bakit. Kakaibang feeling. Nakita ko na. Gwapo nga s’ya. Nakakatawa.
At simula noon, naging isa na s’ya sa mga dahilan kung bakit pinapasukan ko pa rin ang klase kong iyon despite sa mga obstructions (na next blog ko na ieexplain).
At ganoon na nga, naisip ko s’ya habang naisip ko ang destiny. Ang takbo ng mga pangyayari siguro ang dahilan kung bakit naiisip kong, hindi kaya destiny ko s’ya? O kaya may chance pala kami?
Ewan ko kung anong pwersa ang sumanib sa akin nang gabing ‘yon, pero nang magdasal ako, hindi ko naiwasang masambit…
“Lord, bigyan mo naman ako ng sign na may chance kami. Kapag na-invite at napapunta ko s’ya sa Destino bukas, may chance kami. Kung hindi…”

Sino nga ba kasing nag-imbento ng konsepto ng destiny? Nakakainis. Nakakasira ng buhay. Hindi nakakatuwa.
Tahimik akong nanonood ng City of Angels, ang pelikulang tampok ng Destino. Pagod na ako. Halos buong araw na kaming nag-ayos para sa event na ito. May exam pa ako kanina sa Math. Ang bigat na ng pakiramdam ko. Buti kamo busy ako, wala tuloy akong oras para magmukmok.
Nakakainis yung kwento. Isang angel, nagkagusto at nagmahal ng isang mortal. Tapos nung naging mortal na s’ya, halos isang araw lang silang nagkasama na pareho silang mortal. Namatay naman yung mahal n’ya at naiwan s’ya dito sa lupa.
Naiyak ako ng ilang beses. Nakakaawa naman kasi talaga. Niyakap ako ng orgmate kong si Ate Ken. Tumatawa naman si Ate Dane sa tabi ko. Ang lungkot kasi ng kwento sabi ko, ang mean ng nakaisip n’yan. Bakit pa sila pinagtagpo at pinagkilala kung hindi rin naman sila pwedeng magsama ng matagal? Pinahirapan lang sila ng pagkakataon. Sabay bulong sa akin ni Ate Dane…
“Ganyan talaga. Siguro hindi talaga sila destined para sa isa’t isa…”

Ang aga ko pa naman pumasok. Kahit na puyat ako nang nakaraang gabi, sinigurado kong maaga akong makakapasok para makapag-handa ako sa gagawin ko. Major step para sa akin ‘to. Kahit gaano kakapal ang mukha ko, hindi ko pa nagagawa ‘to sa buong buhay ko.
Wala namang mawawala sa akin, sabi ko sa sarili ko. Isa pa, mabuti na yung sinubukan ko tapos walang nangyari kesa naman habang-buhay ko na lang iniisip kung ano kaya ang posibleng nangyari kung may ginawa lang ako.
Kabado ako, pero masaya.
Bawat kabog ng dibdib ko, isang minuto ang dumaraan. Hindi ko na marinig at maintindihan ang sinasabi ng prof ko. Isinulat ko na at isinasaulo ng makailang beses ang mga sasabihin ko. Iimbitahin ko s’ya, at kailangan hindi halatang praktisado. Kunwari wala lang.
30 minutes na lang tapos na ang klase. Okay lang ‘yan lagi naman s’yang late dumarating.
20 minutes. Bwakanangshet. Hindi ito maaring mangyari. Ito na ba ang hinihingi kong sign, Lord?
10 minutes. Hindi. Hindi pwedeng mangyari ‘to. Bakit Mo ako hinayaang maniwala nang kahit ilang oras lang na may chance kami kung balak Mo rin pala akong biguin, Lord? Ang labo Mo.
5---4---3---2---1
Hindi s’ya pumasok.
Destiny?
Bullshit.

Ang lamig ng gabi. Buti na lang may jacket ako. Hahaha…jacket o walang jacket, nilalamig pa rin ako.
Tapos na ang Destino. Nakakatawang isipin na Destino pa, isang event na ang theme ay destiny, ang magiging witness sa pagkabuwag ng konsepto ko ng destiny.
Dumating man s’ya noong gabing ‘yon, wala na akong pakialam. Wala na akong pananalig sa konsepto ng destiny.
E hindi naman ako si Vivian e. At hindi naman chinovela ang buhay ko.

puro kangaragan...

2005-01-23T07:37:00.000-08:00

WAAAAAAAAAAH!!!!
DESTINO na!
kinakabahan ako. natatakot. at excited din.
unang destino ko ito!
MAGPOPRODUCTION na kame!
kinakabahan ako. natatakot. at excited din.
unang production ko ito!
KAYA NGA KAHIT NGARAG NA NGARAG NA AKO PARA SA DALAWANG BAGAY NA YAN, OKAY LANG. MASAYA NAMAN AKO SA GINAGAWA KO E.
kahit na kapalit nun, nawalan ako ng time para sa maraming bagay...
nung nakaraang linggo, para lang akong boarder sa bahay namin. pagka-gising, maliligo, magbibihis, aalis. buong araw mawawala. uuwi ng gabi, maliligo, haharap sa latop at mag-aaral hanggang madaling araw. tulog. tapos gising na ulit.
parang hindi na ako nakikita ng mga kapamilya ko.
kaya nga sa sobrang pagkamiss ko sa kanila, napaiyak na lang ako nung sabado. tapos bumawi ako ng bonding ngayong linggo.
masaya naman ako.
pero ngayon ko lang naisip na sobrang daming tao pala ang umaasa sa pagtatrabaho ko. blocmates ko, mga kaibigan ko, mga kasama ko sa simbahan, orgmates ko, pamilya ko.
na kahit gusto ko nang bitiwan lahat ng ginagawa ko at sabihing titigil na ako, hindi ko magawa dahil sa kanila.
hindi ko magawang mapagod. gawa lang ng gawa hangga't kaya.
pero alam n'yo, kanina ko lang naisip, napapagod na ako.
titigil na kaya ako?
hindi ko kaya.
masaya ako na ganito e.

excited na akong pumasok bukas...

2005-01-20T05:58:00.000-08:00

naku...ginaganahan na naman akong magsulat...
indikasyon na---
INSPIRED AKO!!!
inspired nga akong pumasok kahit 7 am ng umaga e...
seryoso...kahit wala akong tulog ng previous night, gigising ako ng maaga. at kahit na antok na antok pa ako, eeffort parin akong magpaganda kahit na para sa klaseng yun lang. nag-aaral ako, sinisipag gumawa ng assignment, recite ng recite...
dahil sa kanya.
omaygashpulgash...
meron na akong "kanya"...
kahit na late s'ya pumapasok...
kahit na hindi naman kami nag-uusap...
ramdam na ramdam ko s'ya.
WAAAAHHHHH!!!!
kinikilig ako...
kailangan ma-invite ko s'ya sa destino...
kailangan maging close na kami...
kailangan maging KAME...
ehehehe...
at sabi nga ni Vivian...
ADJA!!!

weird...

2005-01-20T05:35:00.000-08:00

napepeste ako.
ang aking mga blockmates ay nagbabalak ng "girls night out".
in celebration daw ng valentines day.
bwakanangshet---
KAILANGAN BANG MAG-CELEBRATE NG VALENTINE'S DAY?
halerrr...
okay lang naman sa akin. wala na ako sa ngarag mode nang mga panahong 'yon. acads na lang ang iniintindi ko at that time. medyo magkakapanahon ako pagdating ng araw na 'yon.
pero...
...halerr ulit...
sabi ng blockmate ko, kaya daw kami lalabas e dahil pare-pareho naman daw kaming alang lovelife. naku, naisip ko na rin 'yan nung high school, sabi ko sa sarili ko. kasi nung high school, nagpaplano pa talaga kaming mga girls na walang date. at lumalabas pa kamo na naiinggit yung mga babaeng may date dahil mas marami kami at mas masaya. at syempre, sa loob ng bawat isa sa aming mga single, ang sarap ng feeling. parang reverse psych. dapat kami ang naiinggit sa mga may date, pero balgtad ang nangyayari.
pero halerrrrr again...
hindi ba sign of bitterness lang ang single's night out na 'yan? actually, ang whole "celebrate tayo ng araw ng mga puso kahit wala tayong kapuso" brouhaha na yan? kasi habang magkakasama kayong mga single, pipilitin n'yong isipin...
"tangina, mas masaya ang single! to hell with relationships! at least tayo walang problema...who needs a boyfriend/girlfriend anyway?!? mas masarap naman ata ang buhay single...let's drink to that mga mare!"
pero deep inside naman talaga...
"bwakanangshet...dapat wala ako dito sa single's night out n 'to e! kung may karir lang sana ako...ano bang maling nagawa ko?!? why do i feel so alone?!?"
HAAY!!!
kaya ang sabi ko sa blockmate ko, itulog nalang namin 'yang gabing yan...sus, para sa mga may kapuso, big event 'yan, pero para sa mga single, para naman walang masyadong bitterness...pwede naman hindi natin s'ya gawing sobrang big event. i-enjoy mo lang. batiin mo pa rin ang mga tao ng "happy valentines!"...mang-asar ka parin ng mga mag-un...pwede ka rin manood ng mga nagdedate...
...pero wag na wag ka nang magdrama, mare. wag ka nang ma-depress at mag-isip ng mag-isip. naisip mo bang kahit naman bago pa ang araw ng mga puso, single ka na naman, and you didn't make a big deal out of it noong mga raw na yun, so bakit mo s'ya poproblemahin ng isang araw na pwede namang lumipas na parang isang ordinaryong araw lang?!?
hindi ako nagpapaka-cynical. kaya lang aminin natin, napakarami pang komplikasyon kapag pinroblema mo pa ang araw na 'yan. at mas marami pang mabibigat na problema sa paligid kesa ang kawalan mo ng kapuso sa araw ng mga puso. e kung dedma ka lang, edi wala kang pinoproblema. mababawasan ng isang linya ang noo mo.
hehehe...
dami ko pang sinabi...
...wala lang talaga akong pera para gumimik...

Back to ngarag mode...

2005-01-18T19:17:00.000-08:00

honestly...pagod na ako.
well---given na naman talaga na nakakapagod ang kangaragan sa maraming bagay...at nung una pa lang na nangangarag na ako, alam kong mapapagod talaga ako.
yun nga lang, minsan may mga pagkakataon talagang para bang wala ka nang choice kung hindi gawin ang isang bagay...kasabay ng marami pang bagay na kailangan mo ring gawin.
wala namang problema sa akin kung may mga bagay na kailangan ko nang isakripisyo dahil na rin sa ibang bagay na kailangang mas pagtuunan ng pansin. dahil gusto ko naman ang ginagawa ko. at kapag gusto ko ang isang bagay, okey lang sa akin kahit na pagpaguran ko 'to.
pero 'yun nga, nakakapagod nga talaga.
masaya kahit pagod---parang ang martir ng dating noh?
minsan nakakainis lang na ngarag ka na, pero yung ibang tao hindi ngarag. hindi naman sa naiinggit ka, pero kasi dapat katulong mo sila para hindi iisa lang sa inyo ang ngarag. kahit na dahil sa inis mo e ayaw mo nang gumawa at mangarag at gusto mo nang itigil ang ginagawa mo, hindi pwede dahil kapag pumalpak, apektado ka rin. kaya ang mangyayari, ikaw pa rin ang gagawa.
nakakainis pero okey na rin.
ang hirap lang minsan na hindi ko na maisip kung paano ang atake ko sa isang bagay. gaya ngayon, kailangan kong maging seryoso...pero kailangan rin namang hindi. gusto ko nang mag-impose sa ibang tao, dahil haler, feeling ko may karapatan naman ako dahil ilang araw na rin akong ngarag sa bagay na 'to, pero parang kailangan magmaka-awa pa ako sa mga tao para kumilos. parang utang na loob ko pa na may tumulong sa akin when in fact kailangan lahat kami talaga ay gagawa. tapos, sa isang banda naman, dahil nga lahat ng tao ay ngarag na, hinihugutan nila ako ng lakas o kahit ba patawanin ko na lang sila para lang gumaan yung loob nila.
mahirap. kasi ako man kailangan ko rin ng lakas. pero walang aalalay sa akin at wala akong mapag-huhugutan ng lakas. siguro si God. pero bukod sa kanya...wala na akong maisip. na para bang yung lakas na para sa akin na lang, kailangan ko pang i-share din sa iba na umaasa sa akin.
kaya parang mas nakakapagod.
minsan nga, kahit pag-ngiti, kinakatamaran ko na.
kasi mejo napapagod na ako.
honestly.

bakit nga ba ang saya ko ngayon?!?

2005-01-16T08:10:00.000-08:00

masaya ako...

kahit isang linggo na akong puyat
kahit dumarami na naman ang pimples ko dahil sa puyat
kahit takot at kinakabahan ako para sa midterms ko sa Comm 140
kahit ngarag na ngarag na ako sa pag-aayos ng event sa org
kahit ngarag ako sa kakaayos ng schedule ko
kahit hindi ko pa rin alam kung natanggap ako sa trabaho
kahit wala akong pera
kahit hindi pa kami nag-uusap ng crush ko
kahit hindi pa nagbebreak yung isa ko pang crush at yung girlfriend nya
kahit kinakabahan ako dahil hindi ko pa gets masyado ang gagawin sa prod sa BC 101
kahit hindi ko magawang magsimba araw-araw dahil sa dami ng ginagawa
kahit nawawalan na ako ng time for myself and time for relaxation
kahit wala akong lovelife
kahit wala akong time magka-lovelife
kahit marami na akong mga friends na hindi nakikita

...basta masaya ako...

St. Diane?!?

2005-01-11T14:08:00.000-08:00

Nakakainis.
Sabi ko sa sarili ko, magsisimba na ako araw-araw. Alam kong aarko ang kilay ng aking mga kakilala, pero isa itong desisyon na balak kong panindigan. Nakakatawa kasi kapag sinabi ko sa mga tao na, “Hindi ako pwede mamaya kasi magsisimba ako” o kaya naman e “Uuwi na ako kasi magsisimba pa ako”, hindi ko maipinta ang mga mukha nila--- hindi naman sila galit, para bang gulat at medyo pilit na pinipigil ang pagtawa. Kadalasan, itinatanong nila sa akin, “Bakit? Anong meron? Ano namang nakain mo? Anong klaseng resolution ‘yan?”
Nakakainis.
‘Yan ang dahilan. Napakarami na kasing bagay sa mundong ‘to ang nakakainis--- napakarami nang bagay sa mundo ko ang nakakainis.
Ayokong naiinis sa isang kaibigan, lalo na kung sobrang close n’ya sa akin. Gaya nang ayoko rin na mayroong naiinis sa akin, ayoko rin yung pakiramdam ng may kinaiinisan. May pagka-salbahe rin naman ako, pero hindi naman ako nananalbahe ng kaibigan. Iba ang impact ng friendship sa akin e. Pero paano kung trabaho na ang pinag-uusapan? Paano kung nabibitin ang isang mahalagang bagay o trabaho na yun nga, mahalaga sa’yo, dahil sa kanya? Paano kung pilit mo s’yang iniintindi, pero para bang ikaw hindi n’ya man lang sinusubukang intindihin?
Naiinis ako kasi naiinis ako sa kaibigan ko. Ayokong mainis sa kanya. Kahit pa sabihin na may dahilan naman talaga para mainis ako, ayoko pa rin. At lalo akong naiinis kasi may tanong na nagpupumilit lumitaw sa pagkakataong ito? Anong mas mahalaga sa’yo, friendship o mataas na grade?!?
Kaya nagsimba na lang ako.
Naiinis din ako sa pagkakataon. Bakit ba ganoon, kung kelan hindi mo na hinihingi ang isang bagay, kung kelan hindi mo na ito gusto, tsaka ito biglang darating sa’yo? Bakit kung kelan hindi mo inaasahan, tsaka dumarating at isang malaking gulatan na lamang ang magaganap? Pero kapag hiniling mo ang isang bagay, pagod ka na sa kakahintay, hindi pa rin nagiging malinaw kung ibibigay ba sa’y ito o hindi. Bakit kung kailan kampante ka na at tanggap mo na ang mga pangyayari, bigla ka na lamang wiwindangin dahil bubulaga ulit ang pagkakataon sa harapan mo?!?
Isinimba ko na lang ang mga tanong na ito.
Naiinis ako dahil hanggang ngayon, wala pang kalinawan kung natanggap ako sa trabaho. Ito talaga yung trabahong nasabi kong gusto ko talagang gawin. Pero hindi ko pa rin alam hanggang ngayon kung tanggap ako o hindi. At ang pinakanakakainis, kung hindi man nakakainip ay ang paghihintay. Aba, nagi-invest ka rin naman ng iba’t ibang emosyon habang naghihintay, diba?
Nagsimba na lang ako habang naghihintay.
Nakakainis dahil patung-patong ang kailangan kong gawin. Sa org, sa simbahan, sa bahay, at syempre sa acads. Nakakainis dahil hindi ako makapagreklamo dahil pinili ko ‘to. At nakakainis na nakikita ko ang sarili ko na aligaga sa kaka-asikaso sa lahat ng kailangan kong gawin. Hindi ko magawang tumigil dahil nga gusto ko ang ginagawa ko. Naiinis ako dahil masaya ako na marami akong ginagawa. Naiinis ako dahil nakakayanan kong hindi indahin ang pagod at kangaragan.
Kaya diretso na lang ako sa simbahan pagkatapos ng lahat ng gawain sa isang buong araw.
Ilan lang ‘yan sa mga bagay na kinaiinisan ko.
Ilan lang ‘yan sa mga dahilan kung bakit naisip kong magsimba na araw-araw.
Nagsisimba ako para tulungan Niya akong hindi na mainis…para rin maging malinaw sa akin ang lahat…para matutunan kong matanggap ang mga bagay na ibinabato ng pagkakataon…para bigyan pa Niya ako ng mas mahabang pasensya sa paghihintay… para rin makahugot ako ng lakas na malampasan at matapos ang mga bagay na kailangan kong gawin--- at para sa pagtatapos ng isang araw, sa Kanya ako makakahugot ng pahinga na papawi sa lahat ng pagod, galit, kaguluhan at inis sa loob ko.
Hindi ako santa. At hindi ako nagpapaka-santa. Nagkakasala pa rin ako.
Sa pinakamababaw na paliwanag, maari kong sabihing kaya ako bumabaling sa Kanya ay dahil wala akong boyfriend na pagbabalingan. Pero maiisip mong kahit sinong lalaki, hindi kayang tumbasan ang kasiyahan at gaan ng loob na maibibigay Niya sa atin.
Hindi ko rin kayo pinipilit na maniwala. Wala lang. Sinabi ko lang.
Pero kung iisipin---
Maganda rin naman pakinggan ang St. Diane, diba?
Hehe.
Nakakainis.

Haay...

2005-01-09T04:02:00.000-08:00

Naku...alam n'yo na kapag naririnig na sa akin ang buntong hininga na 'yan...
Sige...tanungin n'yo ko...
Dali...
In- love ba ako?!?
Hehehe...
Hindi naman. Nagka-crush lang ako ulit. At parang nagiging malinaw ang aming connection. Nakakatuwa.
Pero---
Kasi naman, hearthrob na naman ito. Parang ayoko. Oo--- kasi hearthrob e. Ang dami mong kahati--- actually more of kaagaw. Nakakatakot din kasi ang description sa kanya: PERFECT GUY. Sabi ng mga friends n'ya, bukod sa cute at gwapo s'ya, matalino, inclined sa sports, mabait, gentleman, kwela kasama, masarap kausap...OMIGOSH!
Nakakatakot.
Isa pa, classmate ko lang naman s'ya sa isa sa mga subjects ko. Parehong demanding ang course namin. Alam n'yo yun, medyo haggard kasi kailangan mag-exert ako ng onti pang effort kung bet ko talaga s'ya. Pero yun nga, iniisip ko pa kung worth it kasi baka mamaya walang mangyari ngayong sem na 'to, hindi naman kami maging close, sayang lang ang na-invest na emotions, diba?
Pero in fairness, naging classmate ko na s'ya nung first year. Astig nga e. Naisip ko tuloy, DESTINY kaya ito?!? hehehe...
Haay...
Napanaginipan ko s'ya.
Ano kayang ibig sabihin nun?!?
Ayan na naman...nag-iisip na naman ako...
Stop me.
Haay...
...cute n'ya...
...onga pala...before ko makalimutan...
...hindi si marco ang tinutukoy ko dito...

Pasaway!

2005-01-06T05:47:00.000-08:00

MARCO--- iyan ang pangalan ng aking bagong crush.

Ewan ko ba, aligaga na naman ako nang nalaman kong basketball player din pala s'ya. Iba talaga ang dating sa akin ng mga basketball player...
Tapos sobrang nung narinig ko s'ya at nakita ko magsalita---BWAKANANGSHET---lalaking-lalaki...makalaglag panty ika nga nila...
Pero ewan ko rin, parang he doesn't register the same kilig factor gaya nung kay Johan, siguro kasi 'di ko pa naman s'ya nakikita sa personal. In flesh.
Haay...naalala ko na naman si Johan...

BWAKANANGSHET!

Lalaki na naman ang topic ko.

Stop me. Tigilan ako.

I'm Single...and i love it. Yan dapat ang matra ko...

Yep. That's right. Tama na.

Ngayon...

Pa'no ko kaya kakaibiganin yung crush ko na ka-grupo ko?!?

Pasaway.

Speaking of pasaway--- pasaway 'tong e-mail ko. Ang bagal. hindi ko tuloy ma-sense kung nasend ko na ng tama yung bio data ko. important yun ha. nakisabay pa ang bwakanangshet na fiscal crisis. Bwakanangshet, said na sain na ang katas ng pasko. Ala na kong kaching. Pasaway. Tapos nakisabay pa ang kung anu-anong haggard na kabayaran at ka-solicitation-nan sa org. Saan kaya ako magho-holdap para magkapera naman? At talagang may lakas ng loob pa akong gumimik sa Sabado. Pasaway talaga. E kung may boyfriend lang sana ako, 'di may sasagot ng pang-gimik ko. Hehehe...Ooops! Sinabi nang bawal boy talk e. Pasaway talaga. Haay...

Sabi pala ni Mama bawal na ako magpuyat.

Pasaway.

news...news...news...

2005-01-04T23:23:00.000-08:00

Aligaga na naman ako.
Andaming pasulpot-sulpot na mga pangyayari, mga balita, mga kung anu-anong mga nakaka-aligagang mga bagay...

nung isang gabi, nakita ko na ang picture na hindi ko inaasahang makita...picture ni johan at girlfriend n'ya. well... akala ko kasi wala na s'yang epekto sa akin, pero for some reason, naapektuhan ako kahit onti...pero keri ko na rin...it's something out of my control kaya smile na lang ako...
natuloy na ang application ko sa isang magazine. sana matanggap ako.
hehehe...nakagawa na ako ng way para makilala ko ang crush ko sa isa kong class. ito ay isang bagay na aabangan ko...abangan n'yo rin...
may bago akong crush...si marco alcaraz!
masaya ako ngayon. in fairness sa akin...single pero masaya...

in short...daming nangyayari. nakakatakot. pero exciting rin.

minsan pala, masarap maging aligaga.

Happy NEW Year mga friends!

2004-12-31T19:12:00.000-08:00

Bwakanangshet na New Year ‘to.
Wala pa rin akong maramdaman.
Lord naman…keri ko na yung maging cynical ng onti, pero sa lovelife lang yun…bakit kasi parang ginawa n’yo na akong indifferent sa lahat ng bagay. Wala namang ganyanan…
Almost 360-degree turn ang nangyari sa akin. Grabe. Kahit ako nagugulat minsan sa sarili ko. From somebody so much manipulated by her emotions and by the judgement of other people to somebody, who I think, is more compos mentis (anong termino ba ito?).
Well, grabe rin naman kasi ang 2004 para sa akin. Ang dami kong kagagahang ginawa at ang dami ring kagagahan ang nangyari sa akin.
I fell in love…
…then got broken-hearted…
…I eventually got over it…
…but somehow, because of that experience, I got so obsessed in looking for love and finding somebody to love and somebody to love me (which, as I look back, is so foolish of me)…
…and when I realized how insane I’ve become because of that obsession, I stopped. And changed.
And here I am now--- I don’t even have the time and energy to think about falling in love and finding prospects.
One time, kinamusta ako ng friend ko. In 2004, witness s’ya sa lahat ng kagagahan ko over that “love brouhaha”. Every time there’s a new prospect, he would always be one of the first people to know. S’ya ang kausap ko kapag nagde-daydream ako, kapag may kilig moments…basta kapag connected sa lovelife at sa mga lalaki, isa s’ya sa mga unang taong kinakusap ko. Eventually, we both got so busy kaya nawalan kami ng time pareho na magkwentuhan.
Tapos yun nga, kinamusta n’ya ako.
Kamusta ka naman?
Eto, buhay pa rin. Busy. Pero okay naman.
Kamusta naman ang lovelife? Ang mga boys?
(Buntong hininga) Wala. Nada. Zero. Walang time e.
Weh…ikaw pa! Hindi nga…asus…’wag mo kong dramahan ng ganyan ha!
Hindi. Seryoso. In all fairness, kung hindi mo pa tinanong sa’kin, hindi ko maiisip. Andami kong ginagawa at iniintindi ngayon e. Wala talagang time. Well, sana ‘wag munang dumating ‘yang lovelife na ‘yan ngayon…andami ko pang ginagawa talaga e.
Huwaw.
Pati ako nagulat sa sinabi ko.
At isang aspect lang ‘yan ha. Hindi pa kasama ang mga changes na nabanggit ko na sa previous blogs ko.
Kaya parang isang malaking gulatan itong New Year na ‘to. Walang emotional moment na naganap…walang reminiscing…walang pag-iisip at pagfo-formulate ng resolutions…
…umupo ako sa harap ng laptop ko, sinimulang gawin ang bio data na isu-submit ko sa ina-applyan kong magazine. Pagkatapos, kinuha ko ang planner ko at inayos ang schedule ko sa darating na mga linggo at tinignan kung ano ang mga kailangan kong tapusing schoolwork para sa pasukan. Nagdasal ako pagkatapos, humiga, at nagbasa ng “Smaller and Smaller Circles” hanggang antukin ako…
Bwakanangshet. Hanep talaga. Ibang-iba na.
Nakakatawa. Nakakagulat.
Ang saya.
Talagang…Happy NEW Year na ito mga friends!

Hebigat!

2004-12-31T19:03:00.000-08:00

Ano ba talagang meron sa New Year at halos lahat ng mga tao ay napapa-reminisce?
Ayan tuloy, kahit ayoko dahil ang korni, parang dinidiktahan talaga ako ng fate para magsulat. At hanep ha, hindi ako makapili kung tungkol saan ang una kong isusulat dahil napakaraming biglang pumasok sa utak ko para isulat.
Minsan may itinanong sa akin ang kabarkada kong si Nicole. Nasabi ko daw sa kanya dati na meron akong mga bagay na gustong baguhin sa sarili ko, at pipilitin ko ngang baguhin ang mga ‘yon. Kaya tinanong niya sa akin kung naramdaman ko raw bang may nagbago sa akin dahil s’ya, napansin n’yang meron. Nasagot ko naman ang tanong n’ya, but after our talk, I kept thinking about her question and I started asking myself---
“Nagbago nga ba ako?”
Para sa akin, napaka-crucial ng tanong na ‘yan. Kasi ang dami pa n’yang kasunod na mga tanong at clarifications: Malaki ba ang pinagbago ko, nakabuti ba ‘to para sa akin o hindi, gusto ko ba ang mga pagbabagong ito, kapansin-pansin ba sa ibang tao na nagbago ako…
Napakaraming tanong, diba?
Kaya nga ba isang araw, kahit napakatagal ko nang hindi nagmo-“moment”, nag-lock muna ako sa loob ng kwarto at nag-isip. Inisip kong mabuti ang sagot sa tanong ni Nicole. (Grabe ka Nicole, pinag-isip mo ko ng todo!)
At ito ang mga naisip ko…
Ooops! Bago ko I-share sa inyo, pagpapasensyahan n’yo na ang language, medyo Taglish kasi ang lenggwahe ng utak ko…pasensya…
I’ve learned to live by the principle of trade-offs. Dati, naa-astigan lang ako kay Ma’am Kate nung sinabi n’ya sa amin na “Life is full of trade-offs” pero hindi ko napansin na it has already brought about change, quite a big change actually, in the way I live and see life. Para sa’kin, simple lang naman ang ibig sabihin ng principle na ‘yan e. Lahat ng bagay sa buhay natin, lahat ng events, especially mga choices na ginagawa natin, may trade-off.
Kapag may magandang nangyayari sa buhay mo, don’t take it for granted. Enjoy every single moment of it and appreciate it, kasi baka hindi maganda ang trade-off n’yan. At least, kung na-enjoy mo at na-appreciate ang magandang moment na ‘yon, you have a good memory to see you through the bad trade-off after. Mapapangiti ka pa rin.
Kapag naman hindi maganda ang nangyari sa’yo, you shouldn’t be disheartened. Instead, you should be hopeful. Hopeful that a beautiful trade-off will come after. Kung hindi man okay ang nangyari, still, learn to appreciate it and try to learn something from it, something that you’ll also remember while enjoying the good trade-off that comes after.
Pero, mas applicable ang principle na ito in making choices. This principle made me realize how important it is to really take time to think about the choices we make--- because the possibilities of having “win-win situations” are super small, near impossible actually. Making choices--- it’s more of a make or break situation. Because whatever your choice is, paniguradong may trade-off yan. And just as you have to stand for your choices, you also have to accept and live by the trade-offs that follow.
Madaling sabihin. Mahirap gawin.
Totoo yan. But I am proud to say that living by that principle is one of the greatest changes that happened to me. Ultimo pagpasok sa klase, pagka-cut, paglakwatsa, pag-uwi--- dati bara-bara akong mag-isip. Ngayon, kailangan paggising ko sa umaga, o kahit bago pa kamo ako matulog sa gabi, pag-iisipan kong mabuti ang mga dapat kong gawin. I’ve realized na napakarami ko na palang nagawang mali at hindi maganda in the past na alam kong nireregret o ireregret ko pa dahil hindi ko pinag-isipang mabuti ang mga pinili kong choices.
Napansin ko rin, na kung gaano na katindi ang effort na ine-exert ko para mag-isip tungkol sa mga choices na gagawin ko, nabawasan naman ang pag-iisip ko ng kung anu-ano lang--- in short, nabawasan ang pagka-praning ko. Naisip ko lang isang araw na masyado akong nagpapagod at nagsasayang ng oras sa kakaisip ng mga bagay-bagay, gaya nang kung bakit wala pa akong boyfriend, kung bakit nangyayari ang mga nangyayari sa akin, ano kayang ibig sabihin ng mga bagay-bagay na nakikita, naririnig, nararamdaman ko--- at kung anu-ano pang ka-praningan. Narealize ko na ako ang nagpapahirap sa buhay ko dahil sa kaiisip ko sa mga bagay na ‘yan. Kapag may nangyari sa akin, maganda man o hindi, hindi ko na naa-appreciate o nakukuha ang mga dapat matutunan dahil sa kakaisip ko sa purpose at ibig sabihin nito. Nasasayang lang ang oras ko.
At kasama na rin sa pag-iisip na ‘to ay yung pag-iisip ko sa sasabihin ng ibang tao sa akin. Na-realize ko na ngayon na nabubuhay ako unang-una para sa sarili ko at para maayos ko ang sarili ko para maging kapaki-pakinabang ako sa ibang tao. Hindi ako nabubuhay sa dikta ng ibang tao sa akin, at kaya ko palang gawin yung mga gusto ko, que se jodang pagtawanan at laitin ako ng ibang tao. Hindi ko dapat isipin ang sasabihin ng ibang tao, at hindi ko dapat ihulma ang sarili ko sa kung paano nila ako makita. Dapat ipakita ko ang sarili ko sa paraang gusto kong makita, matanggap at mahalin ako ng ibang tao. Basta ang importante, mahal ko ang sarili ko, masaya ako, at wala akong nasasaktan.
In short, walang pakialamanan.
Ang hirap. Dahil napakatagal kong may pakialam. Ang tagal ko ring hinayaang pakialaman ako. Pero siguro dumarating din talaga sa puntong nagbabago ang isang tao.
Maraming bagay ang matagal ko nang hindi nagagawa simula noong nagbago ako. Hindi na ako nalalasing. Naniniwala kasi ako, kahit noon pa, na kailangang may dahilan ang isang tao para malasing. Kung wala, nahihilo lang s’ya, pero hindi s’ya nalalasing.
Kung prangka na ako dati, mas naging prangka ako ngayon. Mas nasasabi ko na kung ano ang nasa loob ko, kung ano ang gusto ko, kung ano ang opinyon ko.
Mas naging malaya akong kumilos. Kahit manumit at magsalita. Wala na akong pakialam kung anong sasabihin ng iba. Basta a wala akong nasasaktang tao.
Pero ang pinakamahalagang pagbabago para sa akin ay ang pagiging open ko tungkol sa matinding pagmamahal at pananalig ko sa Kanya. Naibubukas ko na sa ibang tao kung gaano ka-intimate ang relationship ko kay God, kung gaano katindi ang paniniwala ko sa Kanya at sa pagmamahal Niya sa akin.
Ang bigat ng isinulat ko, noh? Ang korni pa.
Pero totoo lahat ‘yan.

2004-12-29T06:29:00.000-08:00

Hay mga friends…alam n’yo naman busy ang inyong lola the past months…tapos fiscal crisis pa…wala na po akong time not to mention sobrang daming pera para mabigyan kayong lahat ng gift. Kaya sana ma-appreciate n’yo itong gift na naisip kong gawin out of something I really love doing (yung pagsusulat). Merry Christmas to all! Mahal ko Kayong lahat!

Hindi ko maramdaman na Pasko.
Hindi ako nagpapaka-cynical ala Mr. Scrooge. Hindi rin ako nagpapapansin. Hindi ko rin naman sinasabing iparamdam at ipamukha n’yo sa akin na Pasko na nga. Higit sa lahat, hindi rin naman ako nagpaparinig na kulang pa ang mga natanggap kong regalo (ehem ehem ehem).
Basta.
Hindi ko maramdaman na Pasko na pala.
Siguro kasi nawalan na ako ng oras para mag-“moment” at talaga namang ma-absorb ko na Pasko na nga. Siguro kasi ang pagka-caroling sa akin ngayong taong ito ay nangangahulugang magkakapera ang org ko para sa mga projects namin. Siguro kasi ang puto bumbong at bibingka ay naging regular na agahan na lang na iniuuwi ni Mama tuwing Biyernes pagkatapos magsimba sa Quiapo. Siguro kasi ang pamimili ng bagong damit ay naging normal na lamang na ginagawa ko kapag school break para may maisusuot ako sa pagpasok sa school. Siguro kasi ang Christmas break ay naging isang panahon para magawa ko ang mga projects at homeworks ko at makabawi na rin ng tulog. Siguro kasi ang Simbang Gabi ay naging isang responsibilidad para sa akin na simbahan dahil kinakailangan kong mag-serve.
Kaya siguro hindi ko maramdaman na Pasko na.
Pero ngayon ko lang naisip--- as in ngayon lang talaga, na para bang dapat sumigaw ako ng “Eureka!” pero hindi ko gagawin dahil magmumukha akong tanga kaya hindi ko a lang sinigaw at pinalo ko na lang ang kapatid ko sa tabi kong wala namang kamalay-malay…
Kayo, oo kayo nga…kayo ang may kasalanan kung bakit hindi ko maramdaman na Pasko na.
Kayo--- kayong mga kaibigan, kaklase at kasama ko halos araw-araw. Makonsyensya naman kayo! Dahil sa inyo, hindi ko maramdaman na Pasko na. Ano bang ginawa ko sa inyo para gawin n’yo sa akin ang ganitong kahindik-hindik na bagay?!?
Unahin ko na ang barkada ko--- ang Click (para sa mga hindi nakakaalam, hindi kami ang nagbigay ng pangalan na ‘yan sa bakada namin, mga detractors at pati narin mga supporters namin). Hindi ko akalain na mapapanatili natin ang friendship natin ng ganito katagal. Lahat kasi tayo busy, iba-iba na ang schedule, pero para bang pagkatapos ng Fontana outing natin (astig ba kami or what?), mas napatunayan natin kung gaano natin kamahal at mamahalin pa ang barkada, at kung gaano tayo ka-willing mag-exert ng effort para magkasama-sama pa rin tayo. Akala ko tuluyan na tayong mawawalang ng communication, pero sa palagay ko, mas naging bonded and open na tayo sa isa’t isa--- yun bang hindi naman natin kailangang magkita araw-araw, pero alam natin sa mga sarili natin na andyan parin tayo para sa isa’t isa--- kahit ba text o tawag o kahit simpleng beso at hug lang.
Ang “forever exists between us” na grupo--- ako, si Earvin, si Abi, si JC at si Kaye. Sabay-sabay tayong bumuo ng mga pangarap na gusto nating mangyari sa mga buhay natin: matino at tahimik na lovelife, o basta kahit walang lovelife basta tahimik na buhay, matino at successful na source of income at magandang academic performance. Ngayong taong ‘to, pinilit nating matupad lahat ng ‘yan, at masaya naman ako na unti-unti na nating natutupad ang mga pangarap na ‘yan. Kahit ba hindi na tayo madalas magkasama at mag-usap, kahit nga magkita pa kamo, alam ko namang masaya tayo sa mga nangyayari sa mga buhay natin ngayon.
Nandyan din ang mga blockmates ko. Sila ang mga kasama ko halos araw-araw--- sa klase, sa org, sa kainan, sa kalokohan…practically sa lahat halos ng pinagkakaabalahan ko sa school. Madalang kong makita ang Click at ang iba ko pang kaibigan, pero hindi ako nalulungkot nandyan ang blockmates ko. Kahit anong tulong, kahit anong oras, kahit saang lugar, nandyan sila para sa akin. Noong una, ayaw na ayaw kong magpunta ng CMC dahil wala naman akong makakasama at makakausap doon. Natatakot rin akong magkaroon ng major subjects dahil baka lamunin lang nila ako ng buhay. Pero dahil na rin sa kanila, isa na akong opisyal na tambay ng maskom. Ilang taon parin ang sama-sama naming bubunuin bago grumaduate, pero hindi na ako natatakot dahil alam kong magiging masaya ‘yon dahil kasama ko sila.
Syempre, nabanggit ko na rin lang ang org, maari ko ba namang kalimutan ang guilders? Sila ang pamilya ko sa UP. Simula noong naging opisyal na guilder na ako, walang araw na hindi naging masaya at makabuluhan. Dahil na rin siguro sa tulong ng org, nagkaroon ako ng identity--- isang bagay na sa palagay ko, mahirap makuha sa isang diverse na community tulad ng UP. Pero higit sa lahat, ang guilders ang tumulong sa akin upang mas makilala ko ang aking sarili at ang mga bagay na kaya kong gawin. Sila ang tumulong upang maibalik ko ang tiwala ko sa sarili ko.
Last but not the least, ang aking mga kaibigan sa PMIC. Hindi ko naman maaring sabihing LCCG (mga lectors) lang, dahil halos naman lahat ng mga kasama ko sa service sa PMIC, kaibigan ko--- mapa-Sacristan, Choir at kahit mga parishioners din. Kahit nga si Fr. Jojo ay pare ko din. Spiritual support group ko itong mga ito. Bukod sa will and sincere dedication ko talaga para magsilbi sa simbahan, at syempre sa faith and love ko kay God, ang mga taong ito ang mga motivation ko para ganahan akong magsilbi. Hindi ko lang kasi sila mga co-servers kay God, mga totoong tao at mga tunay na kaibigan ko pa sila.
Hindi ko kayo mga kamag-anak. Hindi ko kayo mga kadugo. Pero pamilya ang turing ninyo sa akin na para bang nakakataba ng puso na hindi lang sina Mama, Papa, Richal at Shara ang pamilya ko. Ang dami kong kapuso’t kapamilya. (plugging?!?)
Kayo, oo kayo nga…kayong lahat ang may kasalanan kung bakit hindi ko maramdaman na Pasko na.
Bakit?
Dahil wala na akong makitang difference. Tuwing Pasko, dapat masaya. Dapat makabuluhan rin ang araw na ito para sa’yo. Sa araw na ito, dapat punong-puno ng pagmamahal at pag-asa ang iyon puso.
Basta, dapat kapag Pasko, masaya ka.
Pero dahil sa inyo, araw-araw akong masaya. Araw-araw ring nagiging makabuluhan ang buhay ko. Dahil sa inyo, dahil nandyan kayo para sa akin, siksik, liglig at umaapaw ang pagmamahal at pag-asa sa puso ko.
Hindi ko na tuloy maramdaman na Pasko.
Kasi dahil sa inyo, parang araw-araw Pasko na.
Naku…
Touch naman kayo?!?

WALA!

2004-12-29T06:21:00.000-08:00

Wala.
Tulala ng ilang minuto.
Tapos---
Wala.
Seryoso.
Siguro nga pangit at masama na wala akong reaksyon--- edi masama na kung masama. Pangit na kung pangit. Anong magagawa ko kung wala talaga?
Mag-iisang linggo na mula nang malaman kong wala na si Jacket guy. Oops--- buhay pa s’ya, pero hindi na s’ya nag-aaral sa UP. Hindi ko na ipapaliwanag kung bakit, dahil wala ako sa posisyon para ikuwento kung anong nangyari. Sinabi lang rin kasi sa akin ng kaibigan ko. Pero yun nga, wala na nga s’ya, at mukhang malabo na makita pa namin s’ya.
Sa pagkakaalala ko, nakatanggap pa ako ng text message mula sa kanya nang magsimula ang 2nd sem.
“…I will never forget you because you are one of the greatest souls that has touched my life…”
Naks. Drama.
Number lang ang lumabas kaya itinanong ko kung sino s’ya. At nang malaman ko na si Jacket guy yun, hindi na ako nag-abalang magreply. Natawa at nainis ako sa kanya dahil bigla na lang nagparamdam. Kakabalita rin lang kasi sa akin na kakahiwalay lang nila ni Mahiwagang Elesi kaya naisip ko na nanggagago lang s’ya nang mga panahong ‘yan. Baka bumabawi lang. Kaya hindi ako nag-reply.
Kung alam ko lang na maaring iyon na pala ang huling posibilidad na makausap ko s’ya, ‘di sana kinamusta ko man lang s’ya. Pero gaya nga ng kasabihan, nasa huli na ang pagsisisi.
Hindi naman ako nagulat nang malaman ko ang nangyari sa kanya. Madalas ko naman din kasing nakakasalubong ang mga kaibigan n’ya at minsan nga, nagtaka ako kung bakit hindi ko na s’ya nakikitang kasama nila. Nang minsang hinanap s’ya sa akin ng isang kaibigan, nagbiro pa kamo ako na baka hindi na s’ya nag-aaral sa UP.
Kaya nang malaman ko, natulala ako.
Tama pala ang biro ko.
Halos lahat ng kaibigan namin nalungkot at naawa nang malaman ang nangyari sa kanya. Ang iba’y nanlumo. Pero isa lang ang sinasabi nila---
“Alam mo kung hindi nangyari sa inyo yun, malamang nahatak mo pa ‘yon at napatino…”
Siguro nga. Pero maari rin namang hindi.
At nainis pa kamo ang karamihan sa kanila nang mapansin nilang parang balewala lang sa akin ang lahat. Na habang silang lahat ay nalulungkot at naawa, ako nama’y naiinis dahil hindi ko masagutan ang homework ko sa Math. Na habang pinag-iisipan nila kung bakit nangyari kay Jacket guy iyon, ako nama’y nag-iisip kung saan ko mabibili ang magazine na isang linggo ko nang hinahanap.
Para raw wala kaming pinagsamahan. Anong klaseng kaibigan raw ako.
Wala. Iyan ang pinaka-eksaktong paglalarawan sa naramdaman ko. Hindi naman ako ganoon kasama para maging masaya sa nangyari sa kanya. Nakakalungkot din naman kahit papaano. Pero hindi ako nakaramdam ng kahit katiting na awa sa kanya.
Masama mang ituring, pero iyon talaga ang totoo.
Kilala ko si Jacket guy. Dati, lagi n’yang iniyayabang sa akin ang mga bagay na kaya n’yang gawin. Kaya nga ba’t kahit maikli lamang ang panahon na nakasama ko s’ya, kayang-kaya kong sabihing matalino s’ya at talentado. Totoo yon.
Pero, tayo ang may hawak ng buhay natin. At tanging tayo lamang ang maaring magdesisyon sa kung anong gagawin natin dito. Nasa atin na rin ang pasya kung paano natin gagamitin ang talino at talentong ipinagkaloob sa atin.
Nasa kanya ang desisyon kung aayusin n’ya ang buhay n’ya o hindi. Wala sa akin o kanino man. Sa palagay ko, ang dapat lang kaawaan ay ang mga taong bobo na talaga noong ipinanganak, o ‘di kaya’y alam mong wala talagang kapasidad para paituwid ang buhay n’ya. Pero kung isang taong malakas at matalino ang pinag-uusapan, gaya ni Jacket guy, at hinayaan n’yang magkanda leche-leche ang buhay n’ya, hindi s’ya dapat kaawaan. Desisyon n’ya ‘yon. Kailangan handa s’yang harapin ‘yun.
Lagi kong sinasabi na lahat ng bagay sa buhay natin, lahat ng desisyon na ginagawa natin ay may kapalit--- o trade-off. Ang kagandahan lang siguro ng pananalig ko sa kasabihang ito ay mas madali kong natatanggap ang mga nangyayari sa buhay ko---- maganda man o hindi.Kapag may magandang nangyayari sa buhay ko, natatanggap kong maaring hindi ito magtagal, kaya nilulubos ko. Kapag naman hindi masyadong maganda ang nangyari sa akin, tinatanggap ko parin, dahil naniniwala akong may magandang kapalit ito pagkatapos.
Kaya para sa’yo jacket guy…
There’s a rainbow always after the rain…

'Wag Maging ALIGAGA

2004-11-30T22:32:00.000-08:00

Natatawa ako sa salitang ALIGAGA.
Hindi kasi namin maisip kung ano ang talaga ang ibig sabihin nito, pero lagi naman naming ginagamit na panglarawan sa mga tao.
Gaya ngayon.
Gagamitin ko ang aligaga para maibahagi ang isang bagay sa kaibigan ko.
Kasi naman, namomroblema s'ya kung ano daw gagawin n'ya sa crush nya. May grilfriend daw kasi yung crush n'ya, pero nakikipaglandian sa kanya. Pero kinikilig daw s'ya. Pero nakokonsyensya raw s'ya pagkatapos.
Minsan talaga, naa-ALIGAGA ang mga tao pero hindi naman talaga dapat. In short, isip tayo kaagad ng isip, napapraning kaagad tayo, wala pa ngang malinaw na nangyayari. Gaya sa sitwasyon ng kaibigan ko, wala pa ngang konkretong nangyayari sa kanila nung crush n'ya, iniisip kaagad n'ya yung iisipin ng girlfriend nung crush n'ya. Na-ALIGAGA kaagad s'ya na mali yung ginagawa n'ya.
Hindi ko naman sinasabing dapat wala s'yang pakialam kung makasakit s'ya ng tao, pero minsan, ganoon talaga ang buhay--- magiging masaya ka kapalit ng kalungkutan ng iba. So dapat ba, kung naiipit ka sa ganoong sitwasyon, mas piliin mo na lang na hindi ka maging masaya basta wala nang masaktan?!?
Siguro. Kung martir ka.
Ganyan din ako dati. Feeling ko isa na akong bayani dahil makailang beses ko nang isinakripisyo ang sarili kong kaligayahan para lang hindi ako makasakit ng ibang tao, o kaya naman para sila na lang ang maging masaya. Marahil maraming magsasabi na tama ang maging ganoon, pero naisip kong ang tanga mo 'pag hinayaan mong ganoon na lamang palagi ang mangyari sa iyo.
Each one of us deserves to be happy. And sometimes, you have to think of your own happiness first. Even if it will eventually hurt other people.
Oo nga, there are other ways para maging masaya tayo without hurting other people. Pero naisip mo ba, na habang iniisip mo ang kapakanan ng iba, iniisip din kaya nila ang kaligayahan mo?!? O baka naman ikaw na lang ang bigay ng bigay...
Every choice we make in this life has it's trade-offs. If we choose to be happy, it may have it's negative effects not only on us, but even to other people. But I think that if we choose it that way, the best we could do is to make the most out of the happy moment and appreciate it in a way that the negative effect of it on other people will not be taken for granted. On the other hand, if you chose not not be happy so that other people will be happy, then you should also accept and appreciate it and just wait for a good trade-off.
May sense ba yung mga pinagsasabi ko?!?