ang blog ng BALIW na MAY SENSE...

Namanhid man ako, salamat pa rin...

2006-10-16T16:39:00.000-07:00

Ganito naman talaga ako eh. Kapag hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko, isinusulat ko. Therapy ‘to sa akin.

Naglakad kami ni Bam kagabi. Ang layo ng nilakad namin, pero hindi ko naramdaman ang pagod. Dati, maisip ko pa lang kung gaano kalayo ang lalakarin ko, magrereklamo na ako. Pero kagabi, kahit na mula Jollibee Katipunan hanggang sa sakayan ng UP sa may Ministop ay nilakad namin at pagkatapos ay naglakad kami ulit mula College of Law hanggang sa Vanguard, okay lang sa akin, hindi ako nagreklamo (although pagdating sa Vanguard medyo natakot ako).
Namanhid talaga ako kagabi.

Hindi pa rin ako naiiyak hanggang ngayon. Nilunod ko na ang sarili ko sa kantang OO kagabi. Binalikan ko na lahat ng mga bagay na makapagpapaalala sa kanya kagabi. Aba, ang tigas ng luha ko ha. Ayaw tumulo. Inisip ko tuloy, eh bakit nga ba ako iiyak? Baka kaya hindi ako maiyak kasi hindi ko alam ang dahilan kung bakit ako iiyak. Hmm…siguro nga. Or…
Namanhid talaga ako kagabi.

Tinext ko siya kagabi. Sabi ko basahin niya blog ko. Kebs na sa dapat vague ako na advice ni Ma’am Jane. Eh hindi naman ako ‘yun eh. Gusto ko bang malaman niya kung ano talaga mararamdaman ko? Edi ayan, pinabasa ko ‘to. Sino kayang unang mawewengwang sa amin? Owell. Kasi naman eh…
Namanhid talaga ako kagabi.

Anyway, tama na nga ‘yan. Namanhid na ako. At namamanhid pa rin ako hanggang ngayon. Pero sige, time to say my thank yous now.

Una sa lahat, salamat sa aking Pangga, kay Nikki, for just being there and for letting me be. Thank you dahil lagi kang handing makinig sa akin. Thank you dahil you never imposed na gawin ko ang mga bagay-bagay kahit na alam mong natatanga na naman ako. Thank you for keeping up with my constant moodiness and bitchiness dahil sa problema ko sa kanya.
Sa aking Kambal, thank you for being the Ate that I wish I had. Thank you dahil ikaw ang laging nagpapagaan at nagpaparationalize ng mga bagay sa akin. Thank you dahil nandiyan ka lagi to encourage me to look at the brighter side of things. Thank you for passing on wisdom to me kapag sobrang down na ako. Thank you din kasi napapatawa mo ako sa mga moments na ngarag na ako.
By, salamat dahil kahit na napakarami mong ginagawa, kapag nagrarant ako, nakikinig ka parin kahit na alam kong naguguluhan ka sa mga pinagsasabi ko. Salamat kasi pinaprangka mo ako at dahil dun, nagigising ako at natatauhan. Salamat dahil kapag depressed ako, sinasamahan mo akong kumain.
Kay Keina at kay Roro, sa Powerpuff girls, haay, hindi ko alam ang gagawin ko kung wala kayo. Thank you dahil kahit anong oras na ng gabi, kahit nasaan kayo, kahit maraming ginagawa, iiwan niyo yun just to listen and to comfort me. Salamat dahil binabatukan ninyo ako kapag tanga na talaga ako…pero niyayakap niyo pa rin ako after. Thank you for just being there.
Angel, mare, alam mo kung bakit kita pinapasalamatan. Salamat sa pakikiramay sa akin. Dahil alam ko, at some point, hindi ako maintindihan ng mga tao. Pero ikaw, na kapwa tanga rin (hahaha), alam kong naintindihan mo ako. Alam kong naintindihan mo ang naramdaman ko. Salamat mare.
---

Okay. *hinga ng malalim*
Salamat sa’yo.
Thank you for the happy memories. Thank you for making me happy. Gaya nga ng sabi ko sa iba kong blog entries, falling for you may be stupid, pero para sa akin, ikaw ang bumalanse sa lahat. Your existence in my life taught me a lot of things.
Now that I think about it, the very reason why I don’t want to fall for you is the same reason that made me like you.
Salamat sa pagpapangiti sa akin sa mga panahong malungkot ako. Salamat sa pagpapakita sa akin na ang buhay pala ay hindi isang malaking kangaragan--- at minsan masayang hindi ka in-control sa sitwasyon. Salamat sa lahat ng jokes sa lahat ng kulitan sa lahat ng kagaguhan…pati na rin sa mga seryosong usapan.
‘Tol, thank you for putting up with me and my immaturity. Hindi alam ng iba na madalas, you rationalize things kasi I make things complicated. Salamat sa pagiging honest at conceited mo. Hahaha.
Salamat sa pakikipag-usap sa akin. Now I realize na you do value our friendship. Salamat dahil dun.
Don’t worry, in time I will be okay.

The AFTERMATH

2006-10-16T07:36:00.000-07:00

Done.
I can’t say that I did a great job--- but still, I was able to muster enough courage to settle things.
I feel numb.

*Note: kinailangan ko na i-refer ka dito sa blogsite ko kasi nga hindi ko ma-express ang sarili ko kanina. Kebs na sa pagiging computer illiterate mo, alam ko namang maiintriga ka rin na basahin ‘to. So there.

Eh yung kinanta mo lang yung OO kanina with all your heart? At hinamon mo pa akong kantahin ‘yun ha. Ayos ka din eh noh. Ganito, kantahin mo ulit yung kanta, okay? Tapos isipin mo sinasabi ko sa’yo lahat ng ‘yon. Hahaha. Seryoso.

May sasabihin ako sa’yo. Alam mo ba, gusto kong sabihin kanina na astig tayo. Kasi sembreak din nung una kitang nakausap sa text. Owell, don’t get me wrong, wala pa akong gusto sa’yo nun, pero parang dun tayo nagsimula naging close. Tapos sembreak din nung nangyari yung pag-uusap natin kanina. Galing. One year. Ambilis. Hindi ko napansin.

May isa pa akong sasabihin sa’yo. Mamimiss kita. Alam ko naman na kahit sinasabi mong balik tayo sa dati, things will never be the same. Seryoso. Ayoko kasing maging cheesy kanina eh. Kadiri ‘yun. Pero ‘yun nga. Mamimiss kita. Sobra.

Sana basahin mo yung mga entries dito sa blog ko. Kung mapapansin mo, karamihan dito tungkol sa’yo. So there. Maiintindihan mo na ngayon kung bakit hindi madali sa akin ang mga bagay-bagay. I wish nasabi ko lahat ng ‘yan sa’yo kanina, pero bukod sa pinangunahan ako ng kaba, pakiramdam ko mas maiintindihan mo siya ‘pag binasa mo.

So there. Pasensya ka na sa akin kanina. Ganoon talaga ako mag-isip eh. Hindi naman kasi ako psychologist at mature na tao katulad ko. Naiinis ako kasi sinasagot mo ako. Wala pang lalaking nakagawa sa akin nun. In fairness sa’yo.

Oo, nainis ako kay Dette-C. Hindi dahil sinabi niya sa’yo (dahil nung sinabi ko sa kanya dapat inexpect ko na na maari niyang sabihin sa’yo), kung hindi dahil alam niya na ayokong pinangungunahan ako. Gusto ko ako magsasabi. ‘Yun lang. Pero kebs na.

Last, hay, alam ko naman kung bakit ka talaga nagpunta ng Katipunan kanina eh. Sinabi sa akin ni Verj. Okay lang ‘yun. Akala ko lang magiging honest ka na kasi nagkausap na tayo. Owell. Maling akala.

Kung may gusto ka sabihin pagkatapos mong mabasa ‘to, alam mo na kung papaano ako kokontakin. Ang tanong, hay…magrereact ka ba? Sana naman. Gusto ko lang malaman mo para tapos na talaga.

‘Yun. Ingat. Oo, mahal kita. Tanga ako eh.

MAIKLI LANG 'TO

2006-09-19T16:33:00.000-07:00

Maikli lang ‘to. Pucha naman ‘tol, akala mo ba madali sa akin ang hindi ka kapusapin? Kung nawiwirduhan ka, o nahihirapan man at one point or another, doble pa ‘dun ‘yung nararamdaman ko. Ang dilemma mo lang ay hindi mo alam kung bakit ako nagsusuplada sa’yo (at obvious namang sa’yo lang). Potah, kung sisimulan kong sabihin ‘yung mga dilemma ko na ugat kung bakit hindi kita kinakausap ngayon, pustahan pa tayo, maiintindihan mo ako. Gustong-gusto kitang kausapin ‘tol, gustong-gusto kong sabihin ang maraming-maraming bagay…pero ayokong magkasira tayo tsong. In due time. Promise. Mag-uusap tayo.

Hahaha. Pansinin niyo. Kahit gaano ako ka-busy ngayon, buhay na buhay na naman ang blog ko. Eh pa’no ang dami na namang emotions na bottled up inside me kaya ayan…harablog na naman si bakla.

Maipagpag ko lang ulit

2006-09-17T07:13:00.000-07:00

Grabe...parang naipaliwanag lang ng blog entry ko na ito dati ang nararamdaman ko ngayon... here are excerpts from my blog entitled "'Tol"...

‘Lam mo, mag-iilang linggo na akong patay. Pakiramdam ko, nakahiwalay na ang kaluluwa ko sa katawan ko--- pakiramdam ko, ilang linggo na akong naglalakad ng walang kaluluwa. Acads, org, dito sa bahay, lahat ‘yan dinadala ko. Minsan, pakiramdam ko hindi ko na pag-aari ang sarili ko. Nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko hindi ko na kilala ang sarili ko.Itong linggong ‘to ang pinaka-pangit na linggo para sa akin. Nakakapagod, nakakadisappoint…puro problema, puro hassle…pakiramdam ko e gusto ko nang bigla na lamang ako lamunin ng lupa at mawala na lang bigla.Kasabay ng lahat ng iyon--- hindi tayo nagkikita o nag-uusap. Which, I must admit, made things much harder to bear. Itinuring na kitang isang aspeto sa buhay ko na bumabalanse sa lahat, kaya siguro nung naging malabo na ang aspetong ikaw, nawala ang balanse.
Kadiri, noh?
Ako man nandidiri sa sinasabi ko. Hindi ko pinangarap na umabot sa puntong ganito. Ayoko. At hindi dapat.
Kahapon, nagkita tayo. Nagkausap. Sa totoo lang, ang tagal kong hinintay ang pagkakataong ‘yun. Yung makatabi ulit kita. Yung maglokohan ulit tayo. Yung maasar na naman ako sa kapreskuhan mo.At yun nga, nagkita tayo at nagkausap. Pakiramdam ko, nakita ko na sa puntong iyon ang dahilan kung bakit napakatagal kong hinintay ang pagkakataong iyon; pakiramdam ko, naging malinaw na sa akin ang lahat sa pagkakataong iyon.
‘Tol--- iyan lang ang tingin mo sa akin.
Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil tama naman pala ang naiisip ko simula’t sapul, o iiyak ba ako dahil alam ko namang kahit handa akong ganoon ang kalabasan, somewhere inside me, I’m wishing na there is more for us than just being buddies.
Pero ganoon talaga. Sa isang laro, may panalo, at syempre, may talunan.
Hindi ko sinasabing natalo ako. Hindi na ganoon kababa ang tingin ko sa sarili ko. Kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mananatili na lamang akong ‘tol, naniniwala akong isa iyan sa mga pinakatangang desisyon na gagawin mo sa buhay mo. Dahil espesyal ako. Dahil alam kong kaya kitang pasiyahin. Dahil alam kong maaring ako ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay mo.
Pero hindi ko rin sinasabing talo ka, at panalo ako. Dahil kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mapagdesisyunan ko mang tanggapin iyon, naniniwala akong isa itong magandang pagkakataong palalampasin ko. Dahil espesyal ka. Dahil alam kong kaya mo akong pasiyahin. Dahil alam kong maaring ikaw ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay ko.
Pero gaya ng panonood ng sine--- may katapusan din ang paglalaro.
Pero--- hindi gaya nang minsang manood ako ng sine, ang paglalaro ay isang bagay na hindi basta basta natatapos, kung hindi ito tatapusin ng mga naglalaro nito. Naiintindihan kong di tulad ng panonood ng sine, kung saan wala akong magagawa kapag natapos na ang palabas, alam kong, sa pagkakataong ito, may magagawa ako.At gusto kong malaman mo, na ayoko pang tapusin ang larong ito. Hanggang sa mapagod ako. Hanggang sa hindi ko na kaya.Isa lang ang gusto kong malaman. Isa lang ang gusto kong itanong sa’yo---
Pagod ka na ba? Ayaw mo na bang maglaro?
Ako, hindi pa.
Pero kung pagod ka na, sabihin mo lang--- pagpapahingahin kita.
Paiinumin ng tubig.
Pagkatapos, laro ulit.
Ganoon ang tunay na mag-‘tol, diba?‘
Tol.

THE 4 GIVES

2006-09-17T06:49:00.000-07:00

Nakakatawa. First breather ko from the stress of acads ang pag-attend ko ng Renewal Seminar para sa mga Lectors and Commentators kahapon (Saturday). First breather ko rin ito from the stress brought about by HIM. Pero pero pero, parang ayaw akong lubayan ng mga kyeme reminding me of who else--- HIM and the pain brought by, guess who--- HIM.
Pa’no kamo nangyari ‘yon? Kasi naman, itong si Fr. Dennis na speaker/facilitator ng seminar--- ang iskema niya to get the attention of the assembly was some love-connected discussion. Edi syempre, attentive ang ate mo! Pero kasi naman, the subject of the whole seminar was God’s love for us and how we may love Him in return. So love talaga ang usapan. God’s love. Pero alam niyo naman ako, syempre, nakahanap na naman ako ng paraan para mai-connect na naman ito sa aking pressing love concerns. Hahaha…
So there. Fr. Dennis discussed the 4 GIVES. Natauhan na naman ako sa 4 gives na ito. Sabi ko nga kay Kambal, abangan niya dahil paniguradong nasa blog ko na ito pagkatapos…kaya ayan, heto na siya.

THE 4 GIVES (according to my notes)
1 Give up revenge
Sabi ni Father, we have to be convinced that vengeance brings us nowhere. Kasi cyclical ‘yan---continuous. Instead of revenge, dapat daw we allow the pain that we’re feeling to empower us--- to go with the feeling of pain and we will definitely find the power to strike back.
Teka wait--- wala naman akong planong revenge, pero syempre, parang revenge na rin ‘yung winiwish ko na maramdaman niya ‘yung pain na nararamdaman ko. Na nahihirapan ako, dapat siya rin. Bad ‘yun.

2 Give up PRIDE
Hay--- ito na ang pinaka-mahirap sa lahat para sa akin. Sabi ni Father, dapat daw we humble ourselves to accept that we have also hurt other people. Na at one point, nakasakit ‘din naman tayo. And if napatawad tayo ng mga nasaktan natin, we have no right na hindi patawarin ang mga nagkasala sa atin, diba?
Iba naman kasi ang pagiging humble sa pagpapaka-tanga. I think one swallows his pride when he allows himself to feel tha pain and to accept his fate and ‘yun nga, eventually finds strength on the pain. Pagpapakatanga I think if you allow yourself to be vulnerable because of the pain.

3 Give another chance
Sos. Kailangan pa bang i-memorize ‘yan? Hindi naman issue yung pagbibigay ng isa pang chance. Dahil wala namang chance na nasayang--- at wala namang chance na dapat ibigay to start with.

4 Give the love of Jesus
It was unconditional. Regardless of. No matter what. Hindi naghihintay o naghahanap ng reciprocation o ng kapalit. It was the love I was willing to give--- actually, if you really think about it, it was the love that I felt for him. Hay…

Pero there were two important things mentioned in the seminar that eventually got me---

God has another plan…and---

…may mga pagpili na nakakapagpabago ng buhay--- any choice made by faith is life-changing.

‘nuf said naman di’ba?

Random Thoughts

2006-09-07T08:45:00.000-07:00

Wala akong maisip na tamang paraan para isulat ang nararamdaman ko. Kaya heto---

Mahal kita. Pero dapat hindi na. Oo. Masakit. Sobra. Hindi ko maipaliwanag o mailarawan ang sakit na nararamdaman ko. Pero hindi ako galit sa’yo. Hindi ko kayang magalit sa’yo. Sorry kung nasungitan kita kanina. Ayaw kasi kitang makita, makausap, matanaw, maramdaman, maisip, mapanaginipan. Pero ganon pa rin ang nangyayari. Uulitin ko, hindi ako galit sa’yo. Hindi rin kita sinisisi na nasasaktan ako ngayon. Wala kang responsibilidad o pananagutan sa akin. Gaya nga ng sabi ko, hindi naman tayo. You had your choice, I had mine. You make your own choices, at ganun din ako. Responsible ka para sa sarili mong mga desisyon, at ganon din ako. Kaya ako, at tanging ako lang ang responsible sa sakit na nararamdaman ko ngayon--- dahil choice ko ‘to at responsibilidad ko sa sarili ko na harapin at panindigan ‘to. Hindi ako galit sa’yo. Hindi rin ako nagsisisi na minahal kita--- in fact, minamahal pa rin kita hanggang ngayon. Pero tanggap ko na. Siya ang gusto mo, siya ang pinili mo, siya ang mahal mo. Sabi ko naman diba, kung saan ka masaya--- ayos lang sakin. Kung meron man akong pinagsisisihan sa pagkakataong ito, ‘yun ay hindi ko naparating sa’yo kung gaano ka kahalaga sa akin--- kung gaano kita kamahal. Sana may paraan pa na malaman mo ‘to. Sana marinig mo lahat ng sasabihin ko ngayon. Sana minsan isang araw, mabasa mo ‘to. Walang mga mapalabok na salita. Walang pag-aalinlangan. Walang pagkukunwari. Walang pagtatago. Walang takot. Mahal kita. Mahal na mahal. Tagos sa laman. Mahal kita. Mahal kita. Mahal kita. Pero dapat hindi na. Mahal kita. Naririnig mo ba ako. Mahal kita. Pero alam kong dapat hindi na. Hindi ko alam kung paano kita makakalimutan. Pero salamat. Salamat sa lahat. Salamat. Mamimiss kita….tol.

Hindi mo malaman kung bakit ako nagsusungit? Ayan. Nandito na lahat. Minsan kasi, subukan mong mag-aral ng mga bagay sa computer. Buksan mo lang friendster ko, makikita mo na. Hirap sa’yo, computer illiterate ka kasi.

LIFE IS SO COMPLICATED (part 1)

2006-08-19T19:46:00.000-07:00

Sabi ko sa About Me sa profile ko sa Friendster, ako ay isang COMPLICATED na tao na nabubuhay sa isang COMPLICATED LIFE. I’ve never really realized how true this is--- until now…when all the COMPLICATIONS have surfaced--- at hindi ko na naman alam kung ano ang uunahin kong ayusin.

All those who have read my blog entries know that one moment that I poured my heart out dito sa aking blog. If you try reading all the entries here, that one particular entry stood out. I was not only talking about my pathetic and complicated love life, I was finally talking about something much more closer to my heart. Now, I’d like to apologize to this blog, and sa lahat ng mga nagtityagang magbasa nito--- pakiramdam ko kasi nagiging trashcan na ito ng aking mga emotions at nagiging tapunan ng mga bagay na hindi ko masabi sa ibang tao, or sa mga taong concerned.

Anyway, enough of the introduction na. Sorry if this entry sounds so serious compared to all my entries. Sabi ko nga, dito ko lang kasi nailalabas lahat ng mga bagay na hindi at ayoko nang sabihin sa iba. Well, probably, sasabihin ko ‘to sa mga taong malapit sa puso ko--- pero kung for whatever reason eh gusto niyong maintindihan ang lahat-lahat sa akin, kindly refer to thins entry.

Dalawang issue lang naman ‘to eh. Sabagay, kasi naman, complicated na nga ako per se, itong dalawang bagay na ‘to ang mas nagpapa-kumplikado ng lahat.

Simulan natin dun sa mas mababaw kong issue. Sus, alam niyo na naman kung tungkol saan ‘to eh.
---

Minsan ko na lang ulit sasabihin ito. Pagkatapos kong sabihin dito, hindi ko na ‘to uulitin sa iba. Ngayon ko na rin lang ipapaliwanag ang lahat. Susubukan kong ilabas lahat dito para wala na ring magtatanong--- balak ko sana tatahimik na talaga ako pagkatapos kong maisulat dito.

Mahal ko talaga siya.

Pinipilit kong tanggalin ang pagmamahal na ‘to sa sistema ko. Pinipilit kong idikdik sa loob ko na magkaibigan lang kami. Pinipilit kong ipasok sa utak ko at ipaintindi sa puso ko na masasaktan lang ako--- na wala naming patutunguhan ang pagmamahal na ‘to…na isa na naman itong malaking kabaliwan, kung hindi man katangahan. Pinipilit kong pigilan ang nararamdaman ko.

Pero--- matigas ang ulo ng puso ko. Bawat pagkakataon na makita ko siya, bawat pagkakataon na magkasama kami, bawat pagkakataon na magkatinginan kami, bawat pagkakataong magkausap kami--- bawat pagkakataong nararamdaman ko siya…

…lahat ng iyon ay nagiging dahilan para mas lalo ko pang maramdaman na mahal ko siya.

Mahal ko siya. Mahal na mahal. Mahal ko ang buong pagkatao niya. Ang kagaguhan niya, ang kakulitan niya, ang kagalingan niya, ang mga kamalian niya--- tanggap ko at mahal ko.

Oo. Siguro mukhang madali lang. Hindi kumplikado. Sasabihin ko lang naman sa kanya ang nararamdaman ko at tapos na ‘to. Sasabihin ko lang--- hindi naman ganoon kahirap para sa akin ‘yon dahil ganoon naman ang nakasanayan kong gawin. Hindi ako natatakot umamin. Kahit itanong niyo pa sa lahat ng lalaking dumaan sa buhay ko--- hindi ako ‘yung tipong natatakot umamin. Dahil naniniwala akong napapadali ang buhay ko kapang nagiging totoo ako.

Ang pag-amin ang magbubukas ng pintuan at magbibigay daan para maging maayos ang lahat para sa akin--- papalayain ako ng pag-amin. Pero ito mismo ang dahilan kung bakit sa pagkakataong ito, hindi ko magawang sabihin sa kanya ang nararamdaman ko. Dahil ito ang magbabago ng lahat---

--- at natatakot ako sa pagbabagong maaring mangyari.

Pero kung tatanungin niyo ako ng tunay na dahilan ng takot ko…

…natatakot ako na malamang hindi pala niya ako mahal gaya ng pagmamahal ko sa kanya.

Because for the nth time, I allowed myself to love someone so deep and unconditional that I never thought of holding back because I feared that he will not reciprocate the love that I have for him. Because even if I held all my feeling back before, I came to a point wherein I simply didn’t care anymore. What’s important is that I love him. And now, I am faced with the reality that he might not love me at all. And facing that possibility scares me.

But then again, if you ask me now--- Yes, I LOVE HIM. MAHAL KO SIYA.

Pero kung anong gagawin ko sa pagmamahal na ‘to, hindi ko pa alam.
---

‘Yung pangalawang issue, sa next entry na. mas mabigat ‘yun eh.

Ellipsis...

2006-08-13T03:02:00.000-07:00

Dat dat dat.

Ellipsis.

Kapag ang isang pangungusap ay tinapos mo ng isang ellipsis, ano nga ba ang ibig sabihin nito? Kapag ang isang kwento ay nilagyan mo ng ellipsis sa huli, tapos na ba ang kwento o may karugtong pa?
Sabi ko sa kanya dati, nang minsang sinabi niya na may posibilidad na madugtungan ang kwento nila ng isang tao, “Eh ‘di hindi period ‘yan, ellipsis…”

Kayo--- ellipsis. Eh tayo?

Mahirap kapag tinatapos mo ang isang kwento sa pamamagitan ng isang ellipsis. Putol. Bitin. Kahit na sabihin ng manunulat na tapos na ang kanyang kwento, pakiramdam mo, may karugtong pa rin. Na tuloy pa rin dapat. Na may kasunod pa.

Nakakabitin. Nakakapagod. Nakakainis.

…
---

Hay...

'yoko na magsalita. dadaanin ko na lang sa lyrics ng kanta---

OO
updharmadown

di mo lang alam,
naiisip kita baka sakali lang,
maisip mo ako di mo lang alam,
hanggang sa gabi inaasam makita kang muli
nagtapos ang lahat sa di inaasahang panahon
at ngayon akoy iyong iniwang
luhaang sugatan di-mapakinabangan
sana nagtanong ka lang kung di mo lang alam
sanay nagtanong ka lang kung di mo lang alam
akoy iyong nasaktan
baka sakali lang maisip mo namang hindi mo lang alam
kay tagal nang panahon
akoy nandirito pa rin hanggang ngayon,
para sayo lumipas mga araw na ubod ng saya
di pa rin nagbabago ang aking pagsinta
kung akoy nagkasala, patawad na sana
ang puso kong pagal ngayon lang nagmahal
di mo lang alam akoy iyong nasaktan
baka sakali lang maisip mo namang puro siya na lang,
sanay ako naman di mo lang alam, ikay minamasdan
sanay iyong mamalayang hindi mo lang pala alam di mo lang alam,
kahit tayoy magkaibigan lang
bumabalik lahat sa tuwing nagkukulitan
baka sakali lang maisip mo namang
akoy nandito lang, hindi mo lang alam
matalino ka naman
kung ikaw at ako ay tunay na bigo
sa laro na ito ay dapat bang sumuko
sanay di ka na lang pala aking nakilala kung alam ko lang
akoy yong masasaktan ng ganito
sanay nakinig na lang ako sa nanay ko
di mo lang alam ako'y iyong nasaktan
baka sakali lang maisip mo namang
puro siya na lang, sanay ako naman di mo lang alam,
ikay minamasdan sanay iyong mamalayang hindi mo lang pala alam
malas mo . . . ikaw ang natipuhan ko
di mo lang alam, akoy yong nasaktan..

2006-08-04T10:18:00.000-07:00

BARAHA: 9 Flower
Sige lang, tumanggap ka ng dare! Ang impatience mo ang magtutulak sa iyo para kumilos ng mabuti. Magugustuhan mo ang results!
***

Sa mga panahong ganito--- shet. ‘Wag niyo akong bibiruin ng ganyan.

Bukod sa pagtawa sa mga korning joke (isang talent ko na nadiskubre ko recently), being paranoid is my trademark. To be politically correct for myself, I’d like to call myself someone who “thinks too much”.

But at this point, I’d like to assert that you can’t blame me for being paranoid. You can blame me for not planning too well, and for not thinking ahead (3 steps, sabi nga ni Chris), pero naman naman--- maiintindihan niyo ako kung alam niyo ang buong kwento.

And for the first time in my life--- I chose to seal my lips. Please understand. I’m doing this so as to not incriminate myself.

Gusto kong murahin ang sarili ko ngayon. Shit naman, pare. You’ve got no balls. Hahaha. Eh papano nga naman, babae ako!

Tsk. Seriously now. I’m all freaked out.

Am I going to follow my instincts? Or not? Will I make a move? Or will I keep standing still?

Watda.

Kala ko ba friends lang kami…

Post-Birthday Thoughts

2006-07-08T18:49:00.000-07:00

Ano ang pakiramdam na 20 years old na ako?
Sobrang daming taong nagtanong sa akin n’yan. Template question ba ‘yan kapag nawawala na sa teens ang isang tao?
So--- anong meron ang taong 20?!? (wahaha…ang korni)
Wala lang. Ano ba dapat ang pakiramdam? Iba ba dapat?
Sabi ko kay Panggs, when I woke up on the day of my birthday, I felt excited and overwhelmed by the fact that I’m 20 already. But I’m not really sure of the things I am entitled to do now that I’m “past my teens” (nyahaha). It is a little scary, especially with graduation coming up (next year) and all the other stuff I got myself busy with.
But seriously speaking--- however mushy and crappy this may sound, I had only one thing in mind now that I’m 20…
I WANT TO KNOW WHO I REALLY AM.
Crap, noh? 20 years, and I still don’t know who I am. Pero seryoso, I want to have focus. I want to know what I really want, why I am like this, I want to understand myself. It feels kinda weird--- it’s like loving someone na hindi mo pa naman lubusang kilala. Pakiramdam ko kasi kaya ako nagkakaroon ng mga shit moments sa buhay ko eh dahil hindi ko kasi alam kung sino ba talaga ako, ano bang buhay ang gusto ko at ano ba talaga ang gusto kong gawin sa buhay ko.
But you know what really sucks?
It’s the fact that last Friday, the day of my birthday, I’ve witnessed how much the people around me cares for me, and loves me. Yet, I can’t really show them who I really am, not because I’m afraid to do so, but because I really don’t know the real person to show them. Gaya nga ng sinabi ko two entries ago, there are a lot of things about me that I don’t share with other people--- and every other person I know knows a different part of me.
Frankly, I want to end that shit already.
Alam ko naman na pagka-graduate ko, I have the sole responsibility of taking care of myself. Wala na yung protection na nandiyan naman lagi ang parents ko, ang barkada ko and all those people who aided me as a teenager.
Frankly still, I don’t know where and how to start.
But I must say, the more than one hour I spent inside the Adoration Chapel helped me a lot.
Oh God. Help me get through this.
---

Anong meron sa taong 20 at parang binabalikan ako ng aking mga past endeavors?!?
Oops--- teka teka, bago niyo isipin na nagmamaganda na naman ako…kaklaruhin ko lang ang aking statement--- with binabalikan, I mean nasesense ko ulit sila. With nasesense, I mean nakikita, nakakausap, okay?
Johan. Backseat. Kessy.
Unahin natin si Johan. Grabe grabe, nung sinabi sa akin ni Chal na nakita niya si Johan sa TV (sa opening ng UAAP), ginive ko ang mest ko para makita ko siya. Lo and behold, nung game ng Ateneo, kasama na siya sa first five! Oha, ibang level na siya! Pero yun nga, he was able to contribute a mere one point sa score ng Blue Eagles. Still…makikita ko na ulit siya! Haay…

Backseat. In fairness ha, madalas ko na siyang nakikita. At sabi nga N’ya tuwing dumarating si Backseat, “O, ‘yung mahal mo parating…” wahaha. Well, still looking perfectly hot as ever parin siya, at may kilig factor pa rin everytime he talks to me. Sabi naman nitong si Bosing Olan ko, parang halos pareho lang sila ng kalibre ni Ano--- sabi ko hindi kaya! Lamang man si Backseat ng ilang paligo, ng ilang talino, ng ilang freethrows, ng ilang bisita sa gym, at ng ilang “finer things in life” na gusto ko, may isang bagay parin na mahalaga na wala si Backseat na nasa Kanya--- isipin n’yo kung ano ‘yun! Wahahaha!

At si Kessy--- haay, siguro dahil two days lang ang pagitan ng aming mga birthdays, sobrang swak kami sa ugali. Yung pagiging emotional, sensitive and affectionate, ginigive din niya ang best niya dun. Hindi ba naming maintindihan, pero ako personally, I feel so comfortable talking to him.
Owell owell--- there they are. Ewan ko ba, baka sinasabi ni Papa God, marami pang options hija. ‘Wag kang magpakabaliw sa isa. Hahahahaha!
---

May bago na akong addiction--- Veronica Mars. Ang ganda ng kwento sobra. Lufet ng script. Salamat sa BC 130. Pramis.
Pero bago ‘yun, sana ilabas na yung DVD ng Bench Understatement Show. Wahaha!
---

Speaking of Bench, nakakainis talaga itong si Mariel Rodriguez. Naku naku, nakakainis talaga ‘yung paglalandi niya kay Zanjoe ha! Tsk, kung hindi lang talaga siya maganda! Lamang lang siya ng ilang paligo sa akin, akala mo na kung sino!
Mariel--- akin si Zanjoe!
---

Ngayong 20 na ako, I gotta be--- BOLDER and WISER. Magiging BITCHIER ba ako? We’ll see.

Pre-Birthday thoughts

2006-07-05T16:38:00.000-07:00

Anong meron sa pagbi-birthday at nagiging sobrang emosyonal ang isang tao?
Take note--- emosyonal. Hindi malungkot. Hindi masaya. Hindi galit.
Halu-halong emosyon.
Hay…para akong nababaliw!
---

Speaking of pagkabaliw, konti na lang talaga at mababaliw na ako sa DAMI at TAMBAK na kailangang gawin. And I won’t bore you guys by enumerating all of the things na kailangan ko gawin, kasi ‘pag binanggit ko na naman lahat, para ko lang pinagod at pinahirapan ang sarili ko.
Okay lang naman sa akin ang maraming gawin--- basta naman kailangan ito matapos at kung para naman ito sa ikauunlad ko, ng mga tao sa paligid ko at ng bansang Pilipinas, kebs na sa kapaguran.
Ang tanong ko lang, anong kaunlaran ang makakamit ko kapag nagsukat ako ng P228, 850 worth na skirt sa Escada? Ano ang maitutulong ko sa kaunlaran ng Pilipinas kapag nalaman ko ang 4’Cs ng isang diamond? At bukod sa pagkalasing, ano ang mapapala ko kapag tumikim ako ng cocoa liqueur, café liqueur at irish cream?
My point: okay lang mapagod, basta alam kong may kabuluhan ang pinagpapaguran ko at pinagkakagastusan ko. Nakakainis kasi pilit kaming ginagawang shala, eh hindi naman at ayaw naman naming maging shala. Nakakainis kasi nakakapagod pumunta ng Ortigas para lang maglaway sa mga damit na hindi ko naman mabili. Nakakainis dahil kailangan mo pang isiksik sa masikip at umaapaw mo nang mga schedules ang mga ganitong bagay. Nakakainis dahil ang klaseng nagre-require sa amin na gawin lahat ng kahibangang ito ang pinaka-ayokong klase sa sem na ito.
Shet. Lalo akong nase-stress.
---

Binabasa ko ang mga luma kong blogs. Oo--- meron pa akong mga lumang blogsites. Iniiba ko kasi dati, depende sa kung sino ang boylet ko. Hahaha. In fairness ha, ang blog na ito ay napagdaanan na ng maraming boylets, hindi lang isa.
Binalikan ko ang kauna-unahang kong blog, yung tungkol pa kay Ralph. Tawa ako ng tawa kasi ang drama-drama ko doon. Tsktsktsk. First heartbreak. Iba talaga.
Naisip ko lang habang binabasa ko ang mga entries ko dun--- wahaha. Ipapabasa ko nga ‘to sa kanya. Para lalong ma-wengwang. Hmm…may panahon palang martir si Diane?!? Bakit ngayon hindi na? (nga ba?)
Pero seriously, nung binabasa ko ang mga nakalagay ‘dun, ang aking mga accounts sa aming kwento ni Jacket guy, napansin ko ang maraming pagkakapareho nito sa sitwasyon ko naming ngayon. May mga kaibahan din naman--- gaya ng mas malandi na kami ngayon, hindi na ako ganoon kahayok at kahapit sa mga moments, and I must say, malaking kaibahan din na hindi na ako praning.
Gaya nga ng sabi ko sa kanya, masaya na ako na ganito kami. At alam ko, alam namin, na ma-elevate man ang kung anong meron kami to the next level o hindi, ganito na kami. Ganito na kami kasaya, kalandi, kakulit---- basta hindi na magbabago ang kung pano naming tratuhin ang isa’t isa.
At okey ako doon. Oo, okey lang sa akin ‘yun.
Hindi naman kasi ibig sabihin nun eh nililimitahan ko na ang sarili ko sa ibang bagay (read: lalaki) dahil sa kanya. Neknek niya noh!
Basta ngayon ‘tol, fight lang ng fight. Happy lang. diba mas okey naman?
---

Bakit hanggang ngayon hindi ko pa rin pinapangalanan kung sino ang lalaki iyon?
Susko, kailangan ko pa bang sabihin? Sino pa bang walang alam tungkol dito?
Kailangan pa bang i-memorize ‘yan?
---

Happy birthday to me! Hay… ano kayang mangyayari sa birthday ko bukas? Tanda ko na!

WELKAM BAK SA AKIN

2006-06-18T05:24:00.000-07:00

Hindi ko gawain na matagal na itigil ang pagpopost sa aking blog at pagkatapos ay malungkot pa ang ipopost ko kapag muli akong magpost. Kahit basahin ninyo at halughugin ang buong blog ko, hindi ganoon ang trend na sinusunod ko. Ewan ko ba, pero kailangan lang talaga sigurong maiba ngayon.
---

Kahit itanong mo sa lahat ng tao, sa pamilya ko, sa mga barkada ko, sa mga blockmates ko, kahit sa mga professors ko--- isa ako sa pinaka-transparent na tao na makikilala mo. Walang bagay sa buhay ko ang kaya kong itago. Halos lahat ng nangyayari sa akin, alam ng halos lahat ng tao. Siguro dahil na rin sa madaldal ako at hindi ko maitikom ang bibig ko, at siguro hindi ko talaga kayang magkimkim ng maraming bagay sa sarili ko lang. Kaya ganon.
Kaya siguro, kung sasabihin ko ngayon na napakarami palang aspeto ng buhay ko ang hindi alam ng maraming tao--- kahit ng mga taong malalapit sa buhay ko, eh walang maniniwala. Pakiramdam ko, pagtatawanan lang ako ng mga tao. Pero totoo yun. Si Mama man o si Papa, kahit ang mga kapatid ko, kahit si Nikki man, sina Keina at Roro, kahit si Lisa na halos kapatid na ang turing ko--- napakaraming bagay tungkol sa akin ang hindi nila alam. May mga alam ang iba na hindi alam ng iba. Kaya nga siguro, kung mamamatay ako ngayon at magkakausap-usap sila, doon lang nila mabubuo ang pagkatao ko base sa pinagtagpi-tagpi nilang mga kwento tungkol sa akin.
Pero meron ding mga bagay na tanging ako at si Diane Isabele lang ang may alam. Hindi ko rin alam kung bakit ganoon ako, pero ganoon talaga ako. Hindi naman dahil sa pakiramdam ko eh hindi matatanggap ng mga tao ang mga bagay na ‘yon, at hindi rin naman dahil natatakot ako sa sasabihin ng ibang tao--- dahil alam ko sa sarili ko na wala naman talaga akong pakialam sa sasabihin ng iba. Sasabihin ko sa inyo ngayon, kahit ako hindi ko alam kung bakit may mga bagay na pinipili kong ako lang ang nakakaalam--- hindi ko rin maintindihan kung ano ang mga bagay na naging dahilan kaya ganito ang ugali ko. Hindi ko rin alam kung tama o mali na ganoon. Kasi minsan, naiisip ko, natatakot ako sa kayang gawin ng sarili ko. Natatakot akong may ganito akong ugali.
Sabi ko kanina, kung mamamatay ako ngayon at magkakausap-usap lahat ng mga taong nakakakilala sa akin, doon lang nila mabubuo ang pagkatao ko base sa pinagtagpi-tagpi nilang mga kwento tungkol sa akin. Pero hindi pa rin nila mabubuo ito ng buong-buo--- at hindi rin nila makikita at malalaman ang totoong ako--- dahil ang kulang na mga piraso ng kwento ay nakatago sa loob ko.
---

I am so pissed off right now. As in alam niyo yung feeling na gusto niyong manapak ng tao? Ganon. Ganon na ganon.
Alam niyo, the first moment that I became a guilder, alam ko na sa sarili ko na mahal ko at mamahalin ko yung Broad Guild. Mahal ko yung mga ginagawa nito, yung mga taong kasama ko dito---- mahal ko yung konsepto na member ako ng org na ‘to.
At hindi ko itinanggi sa lahat na gusto ko maging presidente. Mahirap, maraming sakripisyo, maraming doubts--- pero gusto ko. Pero nung dumating na yung pagkakataon na kailangan ko nang pagdesisyunan kung tatakbo akong presidente o hindi, natakot talaga ako. Lahat siguro ng mga pwedeng maging rason para matakot ako at mag-back out naisip ko na…pero in the end, go pa rin ako.
At ngayon, presidente na ako. Oo mahirap siya. At oo, nakakatakot siya. Alam ninyo, nung napagdesisyunan kong tumakbo, nagpalakas talaga ng loob ko yung mga taong nagsasabi na naniniwala silang kaya ko. Naniniwala silang makakaya ko.
At oo--- as far as I can remember, kasama kayong dalawa dun. Hindi lang kayo kasama dun--- masasabi kong kasama kayo sa mga unang taong talagang nag-push at nagmotivate sa aking tumakbo. At hindi lang sa akin--- pati na rin sa ilang miyembro ng exec team ngayon. Kesyo kailangan kayo ng org, wala na kaming ibang maisip na pwedeng mag-lead sa org, kung mahal ninyo ang org gagawin niyo yun---
Bullshit.
Kaya ako nagagalit ngayon. Kaya ako galit na galit ngayon. Dahil ngayon--- nalaman kong kayo palang dalawa ang kauna-unahang taong nagduda sa kakayahan ko--- at ng buong exec team.
Pero hindi ako dun galit na galit--- sa totoo lang, kahit masakit, kahit masakit na sa inyo manggagaling ang mga pagdududang ‘yon, okay lang. Kasama ‘yan sa package. Hindi naman pwedeng lahat aayon sa’yo, diba?
Pero tangina naman--- wala namang bastusan dito. Kung meron kayong mga pagdududa, sabihin ninyo ng deretsahan. Hindi yung titirahin ninyo kami ng patalikod. Hindi iyong maghahanap kayo ng magpapalaki lalo sa mga butas na nakikita ninyo. Hindi iyong sasabihin ninyo na kusang sinabi sa inyo ng ibang tao pero yun pala eh parang pinatotohanan lang niya ang mga naiisip ninyo. In short, hindi iyong magpapatawag kayo ng isang secret meeting/talk/eat out/bonding kasama ang ilang piling tao para lang pag-usapan ang ilang tao at ang mga problema o mali na nakikita ninyo.
Yeah--- you mean well, I mean you might have meant well--- but if you really did, pwede namang iyang mga concerns ninyo ay idineretso ninyo sa amin o kaya sinabi ninyo sa lahat sa amin at hindi ninyo isinekreto.
Noong una, naisip ko, bilang member ng org at kabilang sa mga ginanyan ninyo---- masakit. Pero naisip ko, at kayo na rin ang mismong nagsabi sa akin, na dapat tanggapin mo kung ano ang orgmate mo--- kahit na minsan mahirap at masakit tanggapin. Unity in diversity, diba?
Tapos, naisip ko, bilang isang kaibigan--- mas masakit. Pero sabi niyo nga, minsan, kailangan maging professional ka, hindi puro friendship lang ang iniisip. Ang tanong ko, professional ba ang ginawa ninyo?
Pero naisip ko lang ngayon--- pinakamasakit pala siya sa akin bilang isang tao. Nakakainsulto. Nakakawala ng respeto.
Hindi kami perpekto. At oo, inaamin ko, maaring maraming problema ang org na kailangan naming kaharapin. Pero una sa lahat, gusto ko lang ipaalala sa inyo na kung ano man ang org ngayon, kung ano man ang kinalalagyan ng org ngayon, maganda man o pangit, may kinalaman kayo doon. Pangalawa, gusto ko rin lang ipaalala na hindi pa kami nagsisimula. Sana man lang, bigyan ninyo kami ng pagkakataon na patunayan muna ang aming mga sarili bago kayo magbato ng mga husga ninyo. At pangatlo, sana bigyan naman ninyo kami ng pagkakataon na itaguyod ang org sa sarili namin. Sana huwag niyo kaming pilit ilagay sa mga anino ninyo.
Gaya nga ng sabi ko, I’m so pissed off right now.
Salamat sa pagpapakita ninyo ng suporta. Grabe, ramdam na ramdam ko talaga.
---

Oo--- mahal kita. Oo--- masaya ako kapag magkasama tayo. Oo--- gusto kong maging tayo. Oo--- hinihiling ko na sana dumating ang araw na maging tayo talaga.
Pero sasabihin ko sa’yo at sa kanilang lahat na makakabasa nito, finally, na-settle ko na sa sarili ko na sa ngayon, tama na lang muna na inamin ko ‘yang lahat ng aking nararamdaman sa sarili ko. Tama na muna sa akin na nagpakatotoo ako sa sarili ko. Pakiramdam ko hindi pa panahon para magpakatotoo na ako sa’yo at aminin ko na ang nararamdaman ko.
Nakakatawa. Hindi ko maisip ngayon kung anong meron ka at kung bakit hinayaan ko na hayaan ko lang ang sarili ko na tanggapin ang kung ano tayo. Na sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko ginustong ma-kontrol ko ang lahat ng nangyayari sa akin. ‘Yun bang, hinahayaan ko lang na mag-unfold ang mga pangyayari sa harapan ko. Oo, ayoko ng mga sorpresa. Ayoko nung wala akong alam sa mga nangyayari. Kaya nga nagugulat ako na hinahayaan ko lang ang nangyayari sa atin ngayon. Siguro kasi alam ko naman na kahit na nagkakaganito ako, hindi ako nagpapakatanga. Pinagbibigyan ko lang ang sarili ko.
Mas masaya pala. At mas nakakahinga ako ng maluwag ngayon.
At gaya ng sinabi ko noong nagsimula ang kung ano man ang meron tayo--- salamat dahil patuloy mo pa rin akong napapangiti.
---

Gusto kong sulitin ang pagkakataong ito upang pasalamatan ang ilang tao…
Iris--- o ang taray, tinanggal ko na ang “ma’am” sa pagtawag ko sa’yo. Gaga ka! Miss na kita. Ano naman ‘yang iskema mong hindi pagtuturo ng 103 ha? Kawawa naman ang mga bata. Hahaha! Seriously, salamat sa pagtitiyagang magbasa ng mga kagaguhan ko dito. Oo na, kahit na alam kong hindi naman ito papasa sa kaledad ng iyong pagsusulat, kebs na. Alam ko namang naaaliw kita sa mga kabalbalang isinusulat ko. Maipagpag ko rin lang na may utang ka sakin na 2 strong ice. Bakit kamo? Dahil minsan, nawengwang ka lang ng fatale--- at muntikan mo nang mai-chova ang mga bagay sa buhay mo na hindi dapat malaman ng mga kaklase ko. buti na lang at natakpan ko ang bibig mo. Hay--- bago mo pa isipin na ginawa ko ‘yun para maisalba ang reputasyon mo, maipagpag ko lang ulit na kaya ko ‘yun ginawa ay para maisalba ang sarili ko. Baka kasi pag okey ka na eh hindi mo maalala na ikaw nagsabi nun. At dahil ako lang ang sinabihan mo, eh baka pagbintangan mo pa ako. Hahaha!
Panggs--- salamat dahil lagi kang nandiyan. Salamat dahil napapagkatiwalaan natin ang isa’t isa. Salamat dahil isang text ko lang, keri mo na. Seriously, thank you for being one of the people that keeps me grounded. Thank you because despite your near perfection, you always keep up with a flawed person like me. Thank you for putting up and for matching my kagagahan. You’re indeed one of the bestest friends I’ve had.
Dandy---marz, thank you for giving importance to our partnership and for extending our partnership hindi lang sa org matters pero sa lahat na rin ng aspeto.
Kambal--- salamat sa pakikinig. Salamat sa pagtawa. Salamat.

deretsahan na ito!

2006-03-12T18:15:00.000-08:00

Tumalon kaya ako sa bangin
Para lang iyong sagipin
Ito ang tanging paraan
Para mayakap ka

Try ko kaya ito? Hahaha. Na-try ko na kasi yung umalis nang hindi nagpapaalam at hindi nagdadala ng cellphone e. Medyo nagwork naman. Wahahahahahaha.

Napapagod na ako. Kahit ayoko pang mapagod. Napanghihinaan na ako ng loob. Kahit gusto ko pang maging matapang. Nalulungkot ako. Kahit na sobrang pinipilit kong maging masaya.

Tama ka. Hindi ganito ang pagkakakilala mo sa akin. At ikaw--- ikaw ang nakapagdulot ng lahat ng pagbabagong ito. Tama ka rin, lalaki lang yan…lalaki ka nga lang. At hindi nga siguro ako dapat nagpapakabaliw sa’yo.

Sabi mo, dapat intindihin ko na baka hindi naman “nya” alam na nasasaktan na ako…sasabihin ko na sa’yo ngayon--- nasasaktan ako. Ngayon, sabihin mo sa akin, mali ba ang kabaliwang ito? Sige, sabihin mo sa akin, ano ang tama at dapat kong gawin?

Sige, siguro nga dapat mag-usap tayo. Hayaan mo, paghahandaan ko ‘yan.

Darating kaya
Sa dami ng ginagawa
Kung kaagaw ko sila
Paano na kaya?

kung may The One...this is THE LULL

2006-02-25T16:20:00.000-08:00

Bago ang lahat, nais ko munang sabihin na dapat ninyo akong I-congratulate dahil naka-survive ako for one week na hindi gumagamit ng Internet! Ha! Grabe na yung 80 messages and two Friendster requests ang tiniis ko na hindi tignan o basahin…I may be a coffee addict, pero I’m not a Net addict pala!

---
Nagka-lagnat ako. Siguro dahil sa pagod. Physically, mentally, emotionally. Grabe na, noh? Pero ganun talaga. Sabi nga nila, c’est la vie! Hindi naman ako nagsisisi e. Dahil pinasok ko ang iskemang ganito, kaya dapat panindigan ko na tatapusin ko ang mga dapat kong tapusin.
Masaya naman ako sa buhay ko kahit ngaragan ever. Seheryoso. Gaya ng lagi kong pinapaulit-ulit, masaya ako sa iskemang busy-busyhan na ito kesa yung mga lull moments.
Lull moments?!?
Hahaha.
Tindi talaga ng epekto ng lull (grabe na ang segue ko). Kapag nagkakaroon ng lull, may time ka para mag-isip at sabi nga nila, para makita at maintindihan ang bigger picture. May time ka rin para huminto, at habulin muna ang hininga mo. Ito rin siguro ang panahon para maiplano mo at mapag-isipang maayos ang mga susunod na hakbang na sa tingin mo ay makakabuti para sa lahat.
Pero higit sa lahat, ang lull ay isang magandang panahon upang ma-wengwang ka. At makapang-wengwang ka ng ibang tao.
Alam niyo ha, in fairness sa akin, I’d like to think na medyo maganda ang epekto sa akin ng lull moment na ito. Totoo lahat ng sinabi ko, nakapag-isip ako, I was able to see the bigger picture, I was able to catch my breath…kasi before the lull, para akong biglang sumakay sa isang matindi at mabilis na rollercoaster ride--- nakakahilo, nakakatakot, nakakasuka. Kaya I opted to have a lull period muna.
At yun na nga. Masaya naman ako sa naging resulta ng lull moment. Resulta--- meaning tapos na ang lull moment. Joske, kinailangan ko pang magkasakit para lang maka-arrive ako sa isang conclusion.
Sabi ko nga sa text ko sa mga tao kaninang madaling araw---

“Nalinawan na ako guys…Si diane ay isang go-getter. Risk-taker. Hindi naman talaga kaso sa akin kung masaktan ako, ang importante, nagmahal ako ng totoo. So…goodluck na lang sa kanya!:)”

Tama silang lahat. Dapat ko nang tapusin ang trauma ko with TOTP (things of the past). Salamat sa aking mga kaibigan na talaga namang isasampal sa mukha ko ang mga kagagahan ko. Salamat dahil na-realize kong namimiss ko na nga pala ang totoong ako. Yung keber kung masaktan o hindi. Yung nangwe-wengwang at hindi nagpapa-wengwang. Yung masaya lang. Yung nagmamahal no matter what.
And now, witness the comeback of the moi.
At para sa’yo (how apt), GOOD LUCK NA LANG ‘TOL.

---
May kanta ako:

…awit na nananawagan/baka sakaling mapakikinggan/pag-ibig na palaisipan/sa kanta nalang dinadaan/nag-aabang sa langit/sa mga ulap sumisilip/sa likod ng mga tala/kahit sulyap ng darna…

THE ONE (Bwakanangshet)

2006-02-05T07:34:00.000-08:00

Shet na The One ‘yan o.

Sino ba kasing nag-imbento ng konsepto na ‘yan?!? Magpakita ka sa akin at mag-usap tayo!!!! Now na!!!

Don’t get me wrong, hindi ako ang naghahanap ng The One. Hindi rin ako ang nag-iisip na may The One. Hindi rin ako ang naghihintay para sa The One.

‘Yun na nga yung nakakainis e. Hindi ako---Siya.

At ang mas nakakainis, e mukhang ‘di naman ako ang The One na hinihintay niya.

There. one epiphanic moment--- a single statement that crushed the chimera. My chimera.

Hoy gago, hear me out, willya? Listen and listen well.

Yes, I’ve always believed that there is one person out there for me, na oo, siguro nga merong The One (for me). As a kid, I had this mindset that I ought to be looking for him, or I ought to be waiting for his arrival in this mess that is my life. But harsh realities confronted me as I was growing up, and I guess my concept of destiny was jaded. A lot of prospects came my way, quite a number of romantic experiences, pero hindi na bumalik ang aking zest sa paghahanap o paghihintay sa The One.

And then you came.

You and your gago self. Nung una, wala talaga, wala ka talagang impact sa akin. Nada. Sabi ko pa nun, isa kang taong walang magagawang matino sa buhay. Puro dada lang. Puro kalokohan, kagaguhan at kaangasan lang. Just like any mainstream guy that I know.
Then came a text message--- it only took one text message to change everything. Kung ako si baliw na may sense, ikaw siguro si gagong mabait. And after quite sometime, I began to know not just your gago self, but every little thing about you, may it be good, bad or even just outright funny. All those things endeared me to you.

It made me happy. Yes, happy--- but scared at the same time.

Scared because I then realized that I was starting to think that you, you and your gago self, may be The One--- the one person that made me believe in the concept of The One again; the one person I’ve been waiting for; the one person that, simply put, could be The One.

I asked myself, what the hell am I thinking?!?

But, I was happy. I was happy, and scared. But nevertheless, happy.

Happy because you might be the one. Hmm…no. I’m happy--- happily hoping that you are the one.

Sana, one day, you may also consider na maybe, just maybe, I may also be the one for you.

But until that time comes, you can be sure, I will be happily waiting on the sides.

'TOL...

2006-01-20T17:15:00.000-08:00

‘Tol,

Hahahahaha. Gulat ka noh? ‘Wag ka mag-alala, ako man e nagugulat din sa sarili ko. Of all people na dadramahan ko--- ikaw pa! Pakiramdam ko, mas maiintindihan pa ni Boy Lata, Marathon Man, O’Love at Mr. E kung sila ang drinamahan ko. Pero ikaw?!? Susko, eh hindi ka pa nga yata naniniwalang nagbago na ako at babaeng-babae na ako.
But, that’s beyond the point.
‘Yun na nga e. Hindi ikaw sila. Lalong hindi sila ikaw. Kaya ganito.
Labo, ba? Bakit, tanong ko sa’yo, kelan ba tayo naging malinaw?
Pasensya ka na. Kailangan ko lang talagang mailabas ang lahat ng ito--- bago ako tuluyang mabuwang.
‘Lam mo, mag-iilang linggo na akong patay. Pakiramdam ko, nakahiwalay na ang kaluluwa ko sa katawan ko--- pakiramdam ko, ilang linggo na akong naglalakad ng walang kaluluwa. Acads, org, dito sa bahay, lahat ‘yan dinadala ko. Minsan, pakiramdam ko hindi ko na pag-aari ang sarili ko. Nitong mga nakaraang araw, pakiramdam ko hindi ko na kilala ang sarili ko.
Itong linggong ‘to ang pinaka-pangit na linggo para sa akin. Nakakapagod, nakakadisappoint…puro problema, puro hassle…pakiramdam ko e gusto ko nang bigla na lamang ako lamunin ng lupa at mawala na lang bigla.
Kasabay ng lahat ng iyon--- hindi tayo nagkikita o nag-uusap. Which, I must admit, made things much harder to bear. Itinuring na kitang isang aspeto sa buhay ko na bumabalanse sa lahat, kaya siguro nung naging malabo na ang aspetong ikaw, nawala ang balanse.
Kadiri, noh? Ako man nandidiri sa sinasabi ko. Hindi ko pinangarap na umabot sa puntong ganito. Ayoko. At hindi dapat.
Kahapon, nagkita tayo. Nagkausap. Sa totoo lang, ang tagal kong hinintay ang pagkakataong ‘yun. Yung makatabi ulit kita. Yung maglokohan ulit tayo. Yung maasar na naman ako sa kapreskuhan mo.
At yun nga, nagkita tayo at nagkausap. Pakiramdam ko, nakita ko na sa puntong iyon ang dahilan kung bakit napakatagal kong hinintay ang pagkakataong iyon; pakiramdam ko, naging malinaw na sa akin ang lahat sa pagkakataong iyon.
‘Tol--- iyan lang ang tingin mo sa akin.
Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil tama naman pala ang naiisip ko simula’t sapul, o iiyak ba ako dahil alam ko namang kahit handa akong ganoon ang kalabasan, somewhere inside me, I’m wishing na there is more for us than just being buddies.
Pero ganoon talaga. Sa isang laro, may panalo, at syempre, may talunan.
Hindi ko sinasabing natalo ako. Hindi na ganoon kababa ang tingin ko sa sarili ko. Kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mananatili na lamang akong ‘tol, naniniwala akong isa iyan sa mga pinakatangang desisyon na gagawin mo sa buhay mo. Dahil espesyal ako. Dahil alam kong kaya kitang pasiyahin. Dahil alam kong maaring ako ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay mo.
Pero hindi ko rin sinasabing talo ka, at panalo ako. Dahil kung tunay ngang napagdesisyunan mo na ang papel ko sa buhay mo, at mapagdesisyunan ko mang tanggapin iyon, naniniwala akong isa itong magandang pagkakataong palalampasin ko. Dahil espesyal ka. Dahil alam kong kaya mo akong pasiyahin. Dahil alam kong maaring ikaw ang isa sa pinakamagandang mangyayari sa buhay ko.
Pero gaya ng panonood ng sine--- may katapusan din ang paglalaro.
Pero--- hindi gaya nang minsang manood ako ng sine, ang paglalaro ay isang bagay na hindi basta basta natatapos, kung hindi ito tatapusin ng mga naglalaro nito. Naiintindihan kong di tulad ng panonood ng sine, kung saan wala akong magagawa kapag natapos na ang palabas, alam kong, sa pagkakataong ito, may magagawa ako.
At gusto kong malaman mo, na ayoko pang tapusin ang larong ito. Hanggang sa mapagod ako. Hanggang sa hindi ko na kaya.
Isa lang ang gusto kong malaman. Isa lang ang gusto kong itanong sa’yo---
Pagod ka na ba? Ayaw mo na bang maglaro?
Ako, hindi pa. Pero kung pagod ka na, sabihin mo lang--- pagpapahingahin kita. Paiinumin ng tubig.
Pagkatapos, laro ulit.
Ganoon ang tunay na mag-‘tol, diba?

‘Tol.

Im officially missin' YOU...

2006-01-19T15:50:00.000-08:00

There. I said it.

Gaya nga ng sabi ko kay Boy Lata, uhaw na uhaw na uhaw na ako.

Ngarag na ngarag na ako sa buhay, uhaw na uhaw pa--- para na akong mamamatay.

Hindi ko alam kung galit ba sa akin si Papa God, o kung iskema mo ba ito. Kung kanino mang pakana ito, wala na akong pakialam. Tama na. Please. Give me back my sanity.

Ang bigrahas!

6 days. Grabedad na yun. Noong panahon ni Backseat, keri ko pa yung 6 days na hindi ko siya makikita. Aba aba, e anlayo naman kasi ng mundo niya sa mundo ko. Pero ngayon, iisang mundo ang ginagalawan natin. At napakaraming pagkakataon para magkasama--- pero ewan ko ba.

Alam ko na kaya ako nagkakaganito e dahil na rin sa hindi kita nakikita. Sanay na ako sa ganitong pattern ng buhay ko. Kapag nawawala, mas lalo kong hinahanap. Pero kapag nandiyan na, okey na ako. Keber na ulit.

Sana ngayong araw na ito, makita na kita. Kahit hindi tayo mag-usap at magkulitan. Kahit makita lang kita. Kahit hindi mo na ako makita.

Gusto ko lang malaman kung ano na nga ba.

Please. Gago ka ha. Give me back my sanity.

---

Bakit ba ang malas malas malas ko ngayong linggong ito? Sabihin niyo nga sa akin. Walang isang tao ang naiintindihan at nararamdaman ang nararamdaman ko ngayon. Napapagod na ako. Wala akong masabihan. Wala akong matakbuhan.

Help. Get me out of this deep shit.

STEADY lang.

2006-01-17T13:23:00.000-08:00

Bigla kong na-miss ang pagpopost sa aking blog. Napapansin ko lang, sa tuwing stressed na ako sa aking buhay, nagpopost ako sa blog ko. I don’t know, but I’m starting to feel that this blog is my escape from--- whatever…

Hindi ko na ma-distinguish kung stress ba o depression na itong nararamdaman ko.

Pero teka--- bago niyo isiping lovelife na naman ang dahilan ng lahat ng ito, well well well, nagkakamali kayo. HINDI ITO TUNGKOL SA LOVELIFE or the lack of it.

E mamaya pa yun e. Joke.

Lagi akong inaasar ni Nikki na everytime na kakamustahin niya ako, isa lang daw lagi ang sagot ko… ”Eto, haggard…”. Kaya nga minsan, inuunahan na niya ako at sinasabing, “How are you panggs? Haggard?”

Noong huling beses na niloko niya ako ng ganoon, it finally hit me na, oh sheeeet, haggard nga ang buhay ko. Don’t get me wrong, I am actually enjoying learning and doing all those things that I have to do, pero susko susko, pwede namang one at a time ko gawin ang mga bagay-bagay diba? But no, kailangan talagang magkapatung-patong at magkasunod-sunod ang mga dapat gawin (take note: dapat) at tapusin.

Hence, the stress brought to me by what I call my DEATHWEEKS. Grabe na divine, yung ibang tao, meron silang deathday, pero deathweeks?!? Cmownst! Deathweeks kasi pakiramdam ko nahihiwalay na ang katawan ko sa kaluluwa ko at para bang isinanla ko na ang kaluluwa ko sa lahat ng aking THINGS TO DO at wala na akong control sa aking buhay at oras. Bigat, diba?

Sabi nga ni Ma’am Pinky last sem, bakit daw kaya lagi nalang parang stressed out ako at lagi nalang akong nagrereklamo na haggard ang buhay? (Speaking of Ma’am Pinky, O ayan Ma’am ha, very safe ang sinabi ko about you…more to come sa latter part ng aking post…hehehe) Lagi rin niyang sinasabi na kaya ko naman, na, oo nga naman, kaya ko naman talaga, minsan, kailangan ko lang talaga I-voice out na napapagod na ako kahit na alam ko namang wala naman akong magagawa.

Okay. Tama na Diane. Move on.

---

How does it feel to know na your professors are reading your blog?

Nagsimula si Ma’am Iris, ngayon naman si Ma’am Pinky.

Now, how do I feel?

Hmm, its weird, pero parang wala lang. Okay lang. (or sinasabi ko lang ba ito dahil alam kong mababasa nila ito?)
Pero seheryoso, I think it’s okay. Siguro kung sa iba nangyari ito, they’ll probably feel awkward kasi diba, professional ang relationship natin with our profs. Pero kasi, even if sobrang iginagalang ko sila at nirerespeto, somehow, comfortable ako to be myself sa mga klase ko sa kanila. I mean, cmownst, si Ma’am Pinky ay prof ko for 3 consecutive semesters already, while si Ma’am Iris naman ay 2 consecutive sems na. Outside the confines of the classroom, parang nanay ko na si Ma’am Pinky at parang ate ko naman si Ma’am Iris. Alam niyo yun, okey lang sa akin kung okrayin nila ako at ang aking mga works, and I really feel bad kapag hindi ko nadeliver ng maayos yung pinapagawa nila.

Besides, they already know and have already accepted my baliw personality, so probably, parang napatunayan lang nila na ganun nga ako bilang tao nung nabasa nila itong blog ko.

---

Kamusta na nga ba ako?

Well---- besides sa haggardo ang buhay ko, kamusta na nga ba ako?

Ang bago kong sagot: STEADY lang.

Oo, steady lang. Happy lang. Magulo at nakakapagod ang buhay, pero hindi lang naman ako ang nasa ganitong sitwasyon, divine? Who said that living life was easy?

Pero alam niyo, kailangan ko lang talagang sabihin, para lang talaga tapos na. Nakakatawa kasi si Keks nung Friday, nung tinanong niya kung ano ba talaga si JV sa akin. Ito na yata ang pinaka-delayed na tanong na kinailangan kong sagutin. Well, alam ko naman na naririnig-rinig na nila yang tungkol sa pagkakahumaling ko kay JV noon pa, pero, joske, ngayon lang daw ba I-confirm?

Well, ikoconfirm ko na sa inyo ngayon--- wala na talaga akong gusto kay JV. I guess that was just a phase…na sobrang na-intriga lang ako sa pagkatao niya at na-obsess sa fact na we may be compatible dahil opposites kami.

Pero yun nga, tapos na siya e. Hindi ko pala talaga siya gusto. Hindi pala talaga kami compatible.

So there. With that part over, ano na?

Alam niyo, narealize ko na grabedad pala ako, every semester, ibang lalaki ang kinahuhumalingan. Kaya ngayon, rest muna ako. Ang pangit ng feeling e. In fairness kay Ralph ha, after him, wala na akong kinagagahan ng kasing fatale nung sa kanya. In fairness, malapit na rin palang mag-dalawang taon since that time.

Rest doesn’t mean na wala akong lovelife. Pero gaya ng aking bagong status sa buhay, STEADY lang muna ako. Happy lang ulit. Just taking each day as it comes. Not fussing about things, para less complications.

Ito lang ang masasabi ko. Kung ano man ang nangyayari ngayon sa aspetong ‘yan ng buhay ko, may malaking possibility na mapantayan nito ang lebel nung kay Ralph--- actually posibleng malampasan pa. Kaya I’m very very careful.

---

It was never my intention knowing you better, but something between us has come for us to know each other, and now, I see the value of a you not just for a moment but forever…

Tuldok.

Hindi ko kailangan ng SALBABIDA!

2005-11-15T15:52:00.000-08:00

Labo talaga.

Minsan nga iniisip ko, mas okey ba na malabo pero meron o mas okey nalang na wala? O malabo nga ba o wala naman talaga? Kung meron man, kailan ito nagsimula? Tapos na ba ito? Kung meron man, paano ko ito ilalarawan at ipapaliwanag? Seryoso ba ito, o gaya ng hinala ko, isang laro lang? Ngunit kung paglalarawan din lang, mayroon nga ba akong dapat ilarawan? O ilusyon lamang ang lahat?

Diba ang labo?

Isa lang ang malinaw.

Hindi ako malulunod ng gaya ng iniisip ninyong lahat.

Noong isang araw, nang magawi ako sa isang lugar na ngayon ko na lamang ulit nabisita, nakakatawa dahil halos lahat ng magpapaalala sa akin sa mga pagkalunod ko dati ay tumambad sa mukha ko--- ang jacket, ang backseat, pati kamo ang pusa ay nagparamdam sa hindi ko maipaliwanag na paraan.
Bakit kamo ako nalunod dahil sa kanila? Dahil hindi ako marunong lumangoy, pero hinayaan pa rin nila akong lumusong sa dagat. Noong una, kuntento na ako sa bahagi ng dagat na malapit lang sa dalampasigan. Pero totoo nga yatang nakaka-adik ang tubig ng dagat at nawili ako sa pagbabad dito. Hindi ko napansin na inaanod na pala ako ng mga alon at dinadala na ako ng mga ito sa malalim na bahagi ng dagat. At dahil nga hindi ako marunong lumangoy, nalunod ako.
At nasaan ang jacket, ang backseat at ang pusa? Nasa dagat rin. Marunong man silang lumangoy o hindi, walang kaso, hindi sila malulunod.
Dahil lahat sila, may dalang salbabida.
At hindi sila handang ipahiram ang kanilang mga salbabidang sa akin. Dahil sa lalim ng dagat, sila mismo ay takot malunod. Ang jacket? Natatakot malunod. Ang backseat? Ayaw malunod. Ang pusa? Ayaw niyang malunod sa dagat na ‘yon sapagkat sabi niya, kung malulunod daw siya, gusto niya sa mas magandang dagat. Dun sa pinapangarap niyang dagat.
Kaya habang silang lahat ay nababalot ng proteksyon ng kanilang mga salbabida, hayun ako, sa malalim at nakakatakot na bahagi ng dagat, nag-aagaw buhay. Pinipilit na itawid ang aking sarili at bumalik sa dalampasigan. Sa awa ng Diyos, naibalik ko ang aking sarili sa lupa.
Pero sasabihin ko sa inyo ngayon, napakahirap malunod ng tatlong sunod-sunod na beses.
Nakakainis. Nakakapagod. At nakakasawa.

Pero kung mayroon mang naidulot na mabuti ang tatlong karanasang ito, iyon ay ang tulungan akong magkaroon ng determinasyon para matutunan kung paano lumangoy--- kung paano lumangoy ng maayos para hindi na ako muling malunod pa. Sa pag-aaral ko kung paano lumangoy, napag-isip-isip kong hindi naman kasalanan ng jacket, ng backseat at ng pusa na nalunod ako. Oo, kasalanan nilang hindi ako pahiramin ng salbabida, pero hindi nila kasalanang naisip nilang gumamit ng salbabida para sa kanilang mga sarili para hindi sila malunod. Karapatan nila at responsibilidad nila sa kanilang mga sarili ang iligtas ang kanilang mga sarili mula sa pagkalunod. Ako man ay may karapatan din at responsibilidad na gawin ‘yun. Pero masyado akong naengganyo ng dagat at nakalimutan kong magdala ng salbabida. Kaya kung nalunod man ako, aba’y kasalanan ko rin ‘yun.

Kayo man ang malunod ng tatlong beses, hindi niyo ba sobrang nanaisin na matutong lumangoy? Hindi niyo ba nanaising huwag nang malunod na muli?

Nag-aral na akong lumangoy. At marunong na ako, sa maniwala kayo’t sa hindi. Natuto na ako ng tamang paglangoy. Ito ay isang katotohanang nais kong ipaniwala sa akin sarili. Dahil alam kong kapag ganito ang aking inisip, at sinamahan ko pa ng tapang at determinasyon, gagaling din ako sa paglangoy.

Ganoon na lamang ang aking determinasyon na huwag nang malunod muli. Matindi. Sobrang tindi. Kaya sinasabi ko na sa inyo ngayon, at paulit-ulit kong sasabihin sa inyo---

Hindi ako malulunod ng gaya ng iniisip ninyong lahat.

At kontra sa sinasabi ninyong lahat, hindi ko na rin kailangan ng salbabida.

Dahil marunong na akong lumangoy.

Labo noh?

Labo talaga.

I'm Sad

2005-11-10T16:14:00.000-08:00

I’m sad.

The last time I felt this same sad feeling was when I found out that my mom’s sick. The possibility of losing my mom made me sooooo sad that every time the thought crosses my mind, I cry.

Tears instinctively falling. Lost appetite and energy. Lack of sleep. Disturbing dreams. Missing zest for life and living.

January 1999. I found out that I had passed the entrance exam for Quesci. Wow, a science high school…I’ll be going in a science high school. My parents were ecstatic. I was happy--- but sad at the same time. Studying in Quesci would mean leaving Miriam, and all my friends there.
Fast forward to March of the same year, there was a special program made for graduating students, specifically, the Grade 7 students, the Turnover. It was also an event that would signify the “passing of responsibilities” as seniors of the batch from the Grade 7 batch to the Grade 6 batch. It wasn’t an event made for sixth graders like me who would also be leaving the school. But during the ceremony (which was held at the MMJ Court at 6 in the evening), when a presentation about grade school was shown, I broke down. That time, I was sitting beside Lizette and Diana and I could see Margaux in the front row. Mrs. Torres (one of my favorite teachers) was standing near our seat. And Special Memory was being played.

March 2003. High School Graduation. Again, all of my favorite people were beside me, and Kessy, the object of my interest was seated behind me. We promised not to cry, because we know we’ll be studying at the same university in college, we’ll still be seeing each other the following day for our clearance, and we’d still be in touch. I was teasing Tetel for crying, but still I found myself crying after I saw her cry.

1st year college, Summer. I found out that Ralph had a girlfriend.

During those times, I felt the same thing days after.

Tears instinctively falling. Lost appetite and energy. Lack of sleep. Disturbing dreams. Missing zest for life and living.

And now, at this very moment, I’m feeling those things all over again.

Tears instinctively falling. Lost appetite and energy. Lack of sleep. Disturbing dreams. Missing zest for life and living.

Am I about to lose or say goodbye to someone special again?

Sa isang LARO, ang unag mahulog....TALO!

2005-11-09T14:11:00.000-08:00

Naramdaman niyo na ba yung pakiramdam na gustong-gusto nang tumulo ng luha mo pero sobrang taas ng pride ng mga mata mo para hayaan silang tumulo?
At dahil hindi ka maiyak, sumisikip ang dibdib mo…sumasakit ang ulo mo…nanghihina ang mga tuhod mo…
Parang ilang sandali lamang ay bibigay ka.

Hindi ako maiyak. Gusto kong maiyak pero ayokong maiyak. Labo noh? Pero ganun talaga.

Gusto kong maiyak. Pero hindi maisip ng utak ko kung tama bang umiyak ako. E kung tama kaya, iiyak ako? E pano kung hindi? Hindi na ako iiyak? Dapat ko nga bang isipin kung tama o mali ang gagawin ko? Labo noh? Pero ganun talaga.

E bakit nga ba ako naiiyak? Dahil ba may kailangan akong pagdesisyunan at nahihirapan akong magdesisyon? Dahil ba natatakot ako? Dahil ba nasasaktan ako? Dahil ba napakaraming bagay ang hindi ko ngayon maamin sa sarili ko?

Hindi ako maiyak. Dahil ang pag-iyak---
…ay pag-amin na napapagod na ako sa pakikipaglaro at malapit na akong madapa.
Labo noh? Pero ganun talaga.
---
Nang minsang inatake ako ng INSOMNIA, ako ay nag-explore ng kung anu-anong site sa Internet. Nakita ko ang site na Blogthings ata ang tawag, basta yung kung anik-anik na personality chever. Natuwa ako kaya sumagot ako ng sumagot hanggang sa antukin ako. Pwede ko naman kasing I-post ang lahat ng sinagutan ko dito, dahil ganun naman yata talaga ang point ng mga chever sa site na ‘yun--- but no, asa pa kayong magtitiyaga akong gawin ‘yun. Una sa lahat, ambagal nitong si BUKNOY. Pangalawa, nakakatamad. Pangatlo, nakakatamad. Pang-apat, nakakatamad.
Haller, nakita niyo na ba akong mag-post ng pictures dito? Hindi. Dahil tinatamad ako sa matagal na prosesong iyon. Naisip ko, ang titignan niyo na lang dito ay yung mga pictures, ‘di niyo na babasahin yung mismong blogs ko…e kung pictures din lang naman ang habol niyo, edi tignan niyo friendster account ko! (poopsyzuh27@yahoo.com)
Tamad talaga akong mag-aral ng mga techie chever na ‘yan. Basta alam ko ang basics, keri na. Haay, tsaka ko nalang pag-aaralan kapag ikamamatay ko nang hindi matutunan ang iba pang kaeklatan na ‘yan.
Anyway, going back, ‘yun nga, may isa dun sa Blogthings na tungkol sa personality mo based on your birthday. Sa maniwala kayo’t sa hindi, naniniwala ako sa mga ganito. Ewan ko ba, jologs ‘ata talaga ako…
So--- ito ang sabi dun…(birthday ko nga pala ay JULY 7, 1986)

Born on the 7th day of month gives you a tendency to be something of a perfectionist and makes you more individualistic in many ways. Your mind is good at deep mental analysis and complicated reasoning. You are very psychic and sensitive, and you should usually follow your hunches. You may not take orders too well, so you may want to work alone or in a situation where you can be the boss. This birthday gives a tendency to be somewhat self-centered and a little stubborn.

Ang isa sa mga rason kung bakit ako naniniwala sa mga ganito e dahil may mga bahagi naman ito na alam kong totoo. In this case, medyo totoo lahat ang sinasabi. Kaya dahil sinisipag ako ngayon, himayin natin ang chever na itey…

“…tendency to be something of a perfectionist and makes you more individualistic in many ways.”
Hmm…totoo ‘yan. Tendency to be something of a perfectionist, pero hindi naman tala 100% perfectionist. Ganun ako. OC ako sa mga ginagawa ko, gusto ko laging maganda at maayos. Pero dahil sa katamaran ko, hindi ko rin naman naisasagawa lahat ng gusto kong mangyari, kaya madalas, sa huli, ako rin ang dapat sisihin kapag hindi naging “perfect” ang ginawa ko.
I guess individualistic ako in the sense na gusto ko mag-stand out. Pero diba, lahat naman tayo gusto ‘yun? Ewan ko, this part, ‘di ko ma-explain masyado…

“Your mind is good at deep mental analysis and complicated reasoning.”
Hahahahaha…nakakatawa naman ito. ‘Di ko ‘to alam ah. Isa lang naman ang implikasyon nito e, ang hilig kong mag-isip! Mahilig akong maghimay-himay ng mga bagay hanggang sa maintindihan ko ang tunay na ibig sabihin nito. Hmm…dapat kaya psychology ang kinuha kong course?
Kaya siguro madalas ay takbuhan ako ng mga tao kapag may problema sila. Kasi mahilig akong makinig at mag-rationalize ng mga bagay. Ewan ko, pero ako yung tipo ng taong hindi titigilan ang isang bagay hangga’t hindi ko siya naiintindihan.
Kaya rin siguro may pagka-baliw ako noh…

“You are very psychic and sensitive, and you should usually follow your hunches.”
Aha! This is very true. Katakot noh? Eto tayo sa “you should usually follow your hunches” e…patay tayo diyan. Pero ito naman ata yung tipo ng psychic powers na hindi nakakakita ng multo at kung anik-anik, pero yung tipong lakas in intuition ko, at madalas tama ang kutob ko.

“You may not take orders too well, so you may want to work alone or in a situation where you can be the boss.”
I don’t think ang ibig sabihin nito ay nagpapaka-bratinella ako. Medyo wengwang lang talaga ako kapag tumatanggap ng instructions, meaning, kinakailangan isulat ko ito at I-verify kung tama ang pagkakaintindi ko para tama ang magagawa ko. Kaya madalas, dumidiskarte na lang ako o kaya mas pineprefer ko na sarili kong diskarte.

“…tendency to be somewhat self-centered and a little stubborn.”
Hahahahaha! Self-centered! Siguro not in all aspects yung pagiging self-centered ko. Hmm…siguro ito yung sinasabi ng kapatid ko na madamot daw ako paminsan. Stubborn? Totoo ‘yan. Tigas talaga ng ulo ko.

O ayan…saya noh? Edi mas kilala niyo na ako?
Nyahahahaha.

SEMBREAK

2005-11-04T07:32:00.000-08:00

Ngayong nalasap ko na ang tamis ng SEMBREAK, isa lang ang aking ninanais:

PUCHA, GUSTO KO NANG PUMASOK.

Oo na, oo na, weird, kj, jologs, nerd na ako--- e sa wala na akong magawa dito sa bahay e. Well, hindi naman talaga ako nagse-stay dito sa bahay ng madalas, pero mahirap maglamyerda ng maglamyerda on a limited budget.

May isa pa pala akong naisip--- nakakamiss din pala ang kangaragan.

Mas gusto ko ang pakiramdam ng ngarag kesa ng walang ginagawa. Aba aba, kala mo masipag e, noh? Di rin.
---

Last week, Monday lang yata ako nanatili sa bahay. Tuesday hanggang kahapon (Sabado), alis ako ng alis.

TUESDAY
Nagpunta ako ng UP para sa meeting na pinatawag ni Cean para sa mga interesadong mag-usher para sa Superfest, isang seminar na sponsored ng Inquirer at GMA 7 na ine-endeavor ng isa pa niyang org.
Late ako. (Ano pa bang bago?!?)
Nung lunch break, nagpunta kami sa Jollibee nila Cean at Klara. Hay nako, ayoko na talaga ng fastfood pero wala akong magawa dahil wala kaming maisip na ibang kakainan. Pagkatapos nun, nagpunta kaming NBS dahil kailangan naming bumili ng mga kakailanganin sa seminar. Hulaan niyo kung sinong nakita ko dun?!? Si MARGAUX! Si Margaux. Siya ang aking Grade School best friend. Nakakatawa. Kasi madalas, kapag gusto ko siyang makita, hindi ko siya makita. Tapos bigla ko nalang siyang makikita at unexpected moments. Hahaha.
Pero pero pero…may isang sad part sa aming pagkikita. Tinawag niya akong--- BOCHOG! Huhuhu…wala lang, pakiramdam ko lalo, sooobrang laki na talaga ng tinaba ko.
Anyway, nung gabi, napag-usapan namin na magkikita kami sa Thursday for more bonding moments. Syempre na-excite naman ako…

WEDNESDAY
Aba, 4 am pa lang ay gising na ako. Dalawang oras lang ang tulog ko dahil---- basta. Puyat ako. Anyway, attack pa rin ako sa paga-usher sa SUPERFEST.
Nasayangan ako sa supposedly big event na ito. Dahil malaki ang venue, malalaki ang mga pangalan ng sponsors, malalaking pangalan din ang naimbitahang speakers at most importantly, malaki ang gastos nila, pero ang pinakamalaki at pinaka-importanteng factor ang nawala sa kanila--- isang malaking audience.

Pero bilang isang usher, keri na rin sa akin ang mga naganap. Libre na ako sa seminar, mas dumami pa ang nakain kong pagkain, at marami pa akong nakuhang freebies!!!
Anu-ano ang aking mga nakuha?
2 bag, isang GMA Kapuso pin, 2 Inquirer Guyito button pin, isang Inquirer notebook, isang Inquirer cap, isang TAYO button pin, isang box ng Hot Loops donuts, isang penshoppe cap, isang penshoppe razorback shirt at…isang cute na cute na GUYITO doll!

Aba aba aba, sabi ko nga kay Klara, kinailangan pa naming sumali ng isang game na pahabaan ng “rer” sa “Happy 20th Anniversary Phil. Daily Inquireeeeeeeeer” para lang magkamit ang guyito doll na ito. Owell…

THURSDAY
Hindi na ako nakasama sa 2nd day ng Superfest dahil kailangan kong samahan si Mama. Pero ang highlight talaga ng araw na ito ay ang Acti Meeting/Date with Margaux and Maris noong hapon. Multi-tasking na talaga ang drama ko noong araw na ‘yon.
As usual, late ako. Ang hirap kasi si Margaux, hindi sanay na late ako, ang Acti naman, alam nilang male-late ako. Kaya pagdating ko ‘dun, apologetic talaga ako kay Margaux at syempre, isa ako sa mga unang dumating para sa aming Acti meeting.
Isinama ko si Margaux sa aming Acti meeting. As usual, nung nalaman niyang head ako ng isang committee, ipinoint out na naman ang pagiging achiever ko raw. Laki talaga ng bilib nitong taong ‘to sa akin. Madalas nga, kapag down na talaga ang aking self-esteem, kausapin ko lang ‘tong taong ‘to, panigurado magiging okay ako. Kahit gaano ko pa sabihin sa kanya na hindi na ako yung “achiever” na kilala niya nung grade school, ayaw pa rin maniwala. Ewan.
So there. Hindi nga pala kami nakagawa ng isang konkretong plano sa aming meeting. Puro kasi kami kwentuhan e.
Lampas 5pm nang dumating si Maris, ang friend ni Margaux na ipapakilala niya sa akin. Hahaha, kabado ampotah! Kala niya babanat ako ng babanat. Sabi ko nga kay Margaux, sobrang okay si Maris, at natutuwa ako para sa kanila…(with a tinge of inggit by the way)

FRIDAY
Ang pinaka-haggardous day of them all--- EXEC SEM PLANNING!
Kila Rica ang aming venue. Haay, napapansin ko lang, lagi nalang kila Rica ang venue ng overnight ah. At kapag may overnight sa kanila, lagi akong nandun! Hahahahaha.
Nagsimula ang aming sem planning ng after lunch. Tuloy-tuloy ‘yun hanggang 8:30 ng gabi. Haggard naman kasi talaga ang second sem para sa Broadguild, dahil napakaraming events na magaganap--- kasama na ang Broadguild week.
12 am na kami nag-resume (dahil nagkatakutan pa tungkol kay GRACE, the Abesa mansion’s friendly resident ghost) at umaga na kami natapos.
Napakaraming trabaho na napunta sa aking committee. Good luck nalang talaga sa akin!
Pero kung maraming napunta na trabaho sa Acti, nyek, uberly dami ng napunta sa Memcom. Naawa nga ako kay Angel kasi napasubo talaga siya at ginisa talaga siya sa sem planning. Kasi naman e--- oops, tama na. Yoko na magsalita.

So there. isang week na full of action.
Kaya nga ngayong week na ‘to, stay at home talaga ako (except nung nagpunta ako ng sementeryo)
---
Sino ang COLLEGE SCHOLAR dito? Speak up!

AKO!!!!

Hahaha. Pagbigyan niyo na ako. Paminsan ko lang maranasan maging college scholar e. Sabi nga ni Mama, hindi raw niya ako maintindihan, kung kelan tambak ang trabaho ko, tsaka naman ako umaariba.
Sabi ko naman sa inyo hiyang ako sa kangaragan e.
Masaya lang talaga ako. Ngayon ko lang napansin na proud talaga ang aking parents para sa akin. Naramdaman ko lang ito nung sinabi sa akin ng aking sister habang naglalakad kami para magpa-load, “Ate, ano ba naman ‘yan, ikaw na naman ang pinaguusapan…”
Nakakaiyak. Nakakataba ng puso na marinig ang nanay mo na sa bawat kamusta sa kanya ng mga tao, maririnig mong pipilitin niyang isingit na natanggap ako sa Chalk, na matataas ang grades ko ngayon…
Thank you thank you thank you Lord.
---
Bakit ba laging sa huli ko inilalagay ang mga mushy stuff?!?

“Simula ngayon, makikipaglaro na lang ako ng makikipaglaro, at sisiguraduhin kong hindi ako unang madadapa…”

Iyan--- ‘yan ang bago kong panuntunan sa lovelife.

Nung isang araw, ininggit ako ni Shara dahil naabutan daw niya ang Cinderella Story sa HBO. Cinderella Story. Hilary Duff and naknamfotah CHAD MICHAEL MURRAY!!! Nainis ako dahil I am in dire need of a RomCom flick.
Kahapon, naabutan ko ito sa HBO. Happiness!!!

May quotation dun na naging inspiration ni Sam (character ni Hilary) para lumaban (denouement):
Never let the fear of striking out stop you from playing the game
Yun na. Game na naman.
Kung sa life per se mo ia-apply ang saying na yan, madali lang diba? Kahit nga ipa-extempo mo pa ‘yan sa akin ngayon, kayang-kaya ko. At madali lang naman kasi ‘yan gawin sa buhay e, dahil ganyan naman talaga dapat ang attitude mo.
Pero kung sa lovelife mo ia-apply ‘yan, ibang usapan na.
Wala naman kasi ako sa Cinderella Story. The Sam character and I are similar in a number of ways--- but are also different in a lot of ways. A movie like that can make one easily think na hey, oo nga ano, life is good talaga, and that somehow, my love story can have a happy ending. Pero, cmownst reality check, that’s fiction for pete’s sake! Kaya nga feel-good movie ang tawag dun e. it’s suppose to make you feel good pero you have to go back to reality after watching it.
Sam was able to get her Prince in the end. Despite the fact that the Prince has a sexy, cheerleader-ish love interest, he still chose the nerdy, dorky and plain Sam. Dahil maganda ang kanyang kalooban.
Nyek. Blech. Kalokohan.
Kaya nga fiction ang tawag diyan e. Dahil hindi naman talaga siya nangyayari sa totoong buhay.
Hence, my new mantra.
Cmownst, ilang beses na akong nadadapa…and hindi naman talaga mala-Austin (character ni Chad) ang mga ginusto kong maging Prince.
Kaya ‘yan. Ikaw, malas mo nalang. Wais na ko e. I’m getting fond of your wit and charm, but far from falling for it. Susko susko…
---

Gusto ko nang magpasukan. Para magkaalaman na.

Paminsan...

2005-10-25T06:49:00.000-07:00

Finally, masasabi ko na na--- SEMBREAK NA!

Simula noong Wednesday ng gabi, sembreak ko na naman talaga e. Pero ngayon lang ako nagkaroon ng pagkakataon na sabihin ito dahil…
---

Noong Wednesday ng gabi, masyadong pagod ang utak at buong katawan ko para makapagsalita pa. Isipin niyo, simula Sabado hanggang Wednesday ng umaga ay nag-aaral ako para sa Comm 120, ang infamous class ko with THE Professor Avecilla. Ito na ang pinakamatindi at pinakamahabang pag-aaral na ginawa ko sa buong buhay ko. Nahigitan pa nito ang pagrereview ko para sa UPCAT at ACET. Grabe talaga.

Ala-una naka-schedule ang aming exam, kasabay ng exam ng 2 pang class ni Sir Chito (BC 100 at Comm 191). Expected na namin na late siyang darating, style na talaga niya yun eversince. Pero hindi kami naging prepared sa pagdating niya AFTER 3 AND A HALF HOURS! Cmownst, sa tagal ng paghihintay na ‘yun, unti-unting nalagas ang mga pinag-aralan ko sa utak ko at unti-unting gumapang ang antok sa sistema ko.

Pagdating ni Sir, akala niyo ba sinimulan na niya ang exam? Hindi pa rin. Ang walang kasing bait na prof na ito, sukdulan ba namang isiksik ang more than 75 students mula sa kanyang tatlong klase sa iisang maliit na room?!? Kamusta naman!

Sa unang tingin, madali ang exam. Multiple choice e. Pero subukan mong sagutin ang isang 80 items na exam na mayroong 160 choices. Ang sakit talaga sa ulo!

Pero sa awa ng Diyos, at salamat na rin sa intercession ni St. Anthony de Padua, natapos ko ang exam. Keber na kung ano ang grade ko…basta…natapos ko!
---

Sinundo kami nila Rica sa Masscom matapos ang exam. Sa kanila kami matutulog bago ang aming block outing. Ang saya-saya talaga kila Rica! Lafang kung lafang…at sarap ng tulog ko pagkatapos.
---

Paggising namin TAGAKTAK na. Sobrang excited ako dahil finally, makakaswimming na ulit ako. Gusto ko sanang ikwento ang mga pangyayari, pero napapagod ako. Kaya ‘wag nalang.
Ang saya-saya talaga ng aming outing! Sa mga wala nung outing…hay…mamatay kayo sa inggit! Jooooooooke! Next time ulit!
---

Akala niyo dun na nagtatapos ang aking post? Hindi pa! Last na ‘to…

Nung isang araw, nag-aayos ako ng gamit nang mapulot ko ang isa sa mga essays na ginawa ko para sa isang tao. Kung sino siya, hindi na mahalaga ‘yun. Basta nagandahan ako sa isinulat ko. Naisip ko lang, sana magamit ko at masabi ko ulit ang mga bagay na ito sa isang tao…kay SIYA.

Here it is: (in-edit ko na siya para pwede nang gamitin ulit)

PARA SA'YO

Nagulat ka, noh?
Oo ako ito--- at oo, para sa’yo ito. Madaling araw na pero mulat na mulat parin ako. Buhay na buhay pa rin ang isipan ko… napakabilis ng pintig ng puso ko. Nakakatawa--- sapagkat magkaayon ang aking puso’t isipan. Isa lamang ang nilalaman, isa lamang ang itinitibok at isinisigaw: ikaw.
Hindi ko alam kung paano ito nagsimula. Lagi naman akong ganito, hindi ko lagi alam kung saan at paano nagsisimula ang kahit anong sinisimulan ko sa buhay ko. Para bang lahat ng nangyayari sa akin, kusa na lamang dumarating. Dumarating ito nang hindi ko inaasahan.
Parang ikaw. Dumating ka sa buhay ko sa hindi inaasahang panahon.
Akala ko noong una wala-wala lang ‘to. Naaliw ka sa akin, naaliw ako sa’yo. Nagsimula sa biruan, hanggang kwentuhan na ng paunti-unti, telebabad, puntahan sa bahay ng isa’t isa, nood-nood ng sine, pagpapalitan ng text messages…
Sinabi ko sa’yo minsan na naaaliw ako sa’yo. Tumawa ka. Biniro mo akong diyan nagsisimula ang lahat. Tumawa ako. Ano naman ang ibig mong sabihin? Tumawa kang muli. Biniro mo ako at sinabing pakiramdam mo, ‘di maglalaon ay magkakagusto na ako sa’yo. Baka ikaw pa kamo ang magkagusto sa akin, biro ko naman sa’yo. Nagtawanan tayong dalawa. Sino nga kaya sa atin ang unang magkakagusto sa isa’t isa? Mayroon kaya? Walang humpay tayong nag-asaran at nagbanatan tungkol dito. Sa huli, iisa lamang ang ating napagkasunduan--- bahala na, tignan na lamang natin ang mangyayari.
Hanggang sa ang pagkaaliw ko’y naging pagkatuwa…naging paghanga…naging pagkakilig…naging pagka-interesado…naging pagkagusto…hanggang sa maging pagkahumaling…
Mahal na ‘ata kita eh.
Alam kong natatakot kang marinig ang mga salitang iyan mula sa akin. Tandang-tanda ko pa nang sinabi ko sa’yo minsan na kapag nasabi ko ang mga salitang ‘yan sa iyo, hindi na kita kakausapin. Kaya nga ako man ay natakot ding dumating ang araw na masasabi ko ‘yan sa’yo, hindi dahil natatakot ako sa magiging reaksyon mo--- kung hindi dahil ayokong tuluyan kang hindi kausapin.
Natatakot akong hindi ka na kausapin.
Higit pa roon--- natatakot ako sa nararamdaman ko. natatakot ako sa tuwing magkasama tayo. Natatakot ako sa tuwing magbibiruan tayo. Natatakot ako sa kasiyahang nararamdaman ko sa tuwing kausap kita. natatakot ako sa damdaming patuloy na tumitindi habang lumilipas ang mga araw. Natatakot akong malaman ng buong mundo ang nararamdaman ko. Natatakot akong aminin sa sarili kong natututunan na kitang mahalin.
Pero gaya na rin ng sinabi ko sa’yo noon, wala na akong pakialam sa mundo--- ang importante ay masaya ako.
At totoo, masaya ako.
Masaya ako na pumasok ka at naging bahagi ng buhay ko. Masaya ako na nabigyan ako ng pagkakataong makilala ka. Masaya ako sa tuwing masaya ka. Masaya ako sa halos araw-araw na kasama at kausap kita. Masaya ako na sa araw-araw na magkasama tayo’y lalong tumitindi ang nararamdaman ko para sa’yo. Masaya ako na malamang unti-unti na kitang natututunang mahalin.
Mahal na nga siguro kita.
Nagulat ka, noh?
Oo ako ito--- at oo, para sa’yo ito.

Psst…sana isang araw, maibigay ko ‘to sayo. ‘Yun na. Tuldok.

Finally. Sembreak na.

Paminsan talaga e...

2005-10-14T05:46:00.000-07:00

My semester is officially over---

Pagkatapos ng exam ko sa Comm 120 sa Wednesday. Blech.

Kung maipipinta ko lang ang aking mukha noong nalaman kong sa 19 pa magpapa-exam si Sir Chito, duuy, ipipinta ko talaga ito. Kaya nga lang, hindi na talaga siya maipinta. Nasambit ko na yata lahat ng invectives na pwede kong sambitin sa galit. For the first time, hiniling ko na mas maaga na lang ang exam. Bakit kamo? Dahil ang aming block outing ay naka-schedule ng 18-19. Kamusta naman?!?

Haay, Sir Chito talaga, paminsan…tsktsktsk.

Pero pero pero…in fairness naman sa kanya, hindi man nawala ang galit ko sa kanya ng 100%, na-reduce naman ito to about 59% kagabi.

Kung ikaw ang magkaklase ng mula 2pm hanggang 11pm, matutuwa ka ba? Aba syempre hindi. Pero dahil si Sir Chito ang nagpatawag ng klaseng iyon, wala kang magagawa kung hindi pumasok. Isipin mo na lang, buong panahon na nagkaklase kami, nakakandado ang aming classroom mula sa labas, at ang tanging beses na pinayagan kami lumabas ay noong pinakuha na sa amin ang cold refreshments na pinadala sa amin.

2 pm: nagsimula kaming manood ng ABSENCE of MALICE, isang lumang pelikula na hmm, intellectually stimulating. Ang tanging nakapagpagising lang sa akin at nakapagbigay sa akin ng motivation na panoorin ang pelikula ay ang thought na may itatanong si Sir Chito tungkol sa pelikula sa exam namin sa Wednesday.

4 pm: Klase na--- last lecture day na ni Sir Chito. Masaya naman, kahit na noong kalagitnaan na ng lecture ay mukhang nawalan na ng bias ang kapeng ininom ko at inantok na ako. Pero dahil joke ng joke, pulos kwento at bigla na lamang ibabagsak ni Sir ang kanyang kamay sa mesa, hindi ko nagawang matulog sa kanyang klase, gaya noong isang Lunes. Oo. Nakatulog na ako sa klase ni Sir Chito. Hahaha.
Kinilig ako noong bandang huli na ng lecture dahil ginamit niya akong example.

“Nasaan na si Ms. Maling? O kunwari, si Ms. Maling isang nurse…chever chever chever…”

8:30 pm: Pagkatapos namin kumaripas nila Angel sa CR para umihi, pasok kami sa loob ng room para sa pangalawang film showing--- manonood kami ng original na Dr. Doolittle (tama ba ang spelling?). Masaya naman ang movie na ito (nakakatawa dahil yung bidang babae, matapos maputikan at madapa sa gubat dahil nakamahabang damit, ay nag-emote at kumanta ng “I’m at the crossroads of my life…” hahaha!) pero mas na-enjoy ko talaga ito dahil---

KATABI KO SI SIR CHITO!

Hahahahaha. Kahit na inubos niya ang popcorn ko, kahit na halos hindi ko naintindihan ang pelikula dahil sa kakakwento at kakakulit niya, at kahit na nung huli eh nautusan pa niya akong bumili ng top hat, ayos lang…sulit na sulit.

Sir Chito: Sir ha, hindi nag-sex yung dalawang bida. ‘Wag niyong kakalimutan, yung kapalit ng top hat ha…

Yintayii…
---

Pakiramdam ko ang saya ng week na ito. Ang daming pasabog. Pero ang isa sa mga pinakamalaking pasabog ngayong linggong ito ay ang aking meryenda date with Cong. Gilbert Remulla, Cong. Chiz Escudero and Cong. Darlene Custodio.

Ganito ‘yan. Kailangan kong mag-interview ng mga mambabatas para sa aking final paper sa BC 103 (kaya nga ba mahal na mahal kita Mam Iris e!). At talagang spinecify ko kay Papa kung sinu-sino ang mga gusto kong makapanayam. True enough…haay…pwede na akong mamatay!

Ang ipinakain nila sa aking tuna panini ang isa sa pinakamasarap na pagkain na kinain ko sa buong buhay ko…haay…
---

SIYA. Siya ay dumadagdag na kamo sa maikling listahan ng iba pang siya na nagbibigay ng kakaibang kulay sa aking mundo ngayong mga panahong ito. Siya ang taong nakapagpaisip sa akin kung totoo ba ang lahat ng ito. Siya ang taong nakita ko sa aking panaginip. Siya ang taong ayoko naman talaga noong una, ngunit sabi nila, okey naman daw siya. Siya ay isang mabait at masayahing tao. Siya ang dahilan kung bakit wengwang ako noong isang gabi. Siya rin ang dahilan kung bakit gusto ko nang magpakababae. Siya. Ayoko siya. Pero unti-unti ko na rin siyang nagugustuhan.

Tuldok.

Osha

2005-10-10T13:11:00.000-07:00

Hay nako.

Lagi na lang akong ganito. Hindi ako magpopost sa aking blog ng napakatagal na panahon tapos soooobrang haba nung ipopost ko.

Ganyan talaga. Masaya.
---

My sem’s not yet over. Potah. Meron pa akong radio documentary script na ipapasa sa BC 103 sa Thursday at syempre…meron pa akong pasaway na exam sa Comm 120 sa 19.

Yezz--- sa 19 pa ito, tinamaan ng lintek. Sumabay talaga sa schedule ng aming block outing. Ayoko nang sabihin na naiinis ako, dahil sawang-sawa na akong mainis. Sir Chito, bakit ka ba ganyan? Potahshet, can somebody give the guy a girlfriend? Baka sakaling lumambot ang puso niya…

At gaya ng tanong ko kanina sa lahat ng tao…

Ano kaya ang purpose ni God sa pag-create ng isang taong katulad ni Sir Chito?

Owell.
---

Nung Sunday lang ako nagpakitang muli sa mga co-lectors ko sa church. At isa lang ang tanong nila---

“Kala ko ba stressed ka? Eh bakit tumataba ka?”

Well well well--- FYI, mas bumabagal ang metabolism ng isang tao kapag nagpupuyat siya. Eh paano pa kaya kung ‘di siya natutulog?

And guys--- pag stressed ako, I resort to mindless BINGE eating. Kamusta naman?!?

Pero pero pero. Promise. Magda-diet na ako.

Oo na--- naririnig kita Keina. Alam kong ilang beses mo nang narinig ‘yan at ilang beses mo na ring nakitang hindi ko sinunod ‘yan, pero you have to trust me on this. Kailangan ko na talagang bumalik sa pagka-sexy ko. Hahaha.
---

Sasabihin ko na ang totoong rason kung bakit ako umalis sa JOMBOY SQUAD.

But before that, ieexplain ko muna kung ano ang espesyal na squad na ito.

Sabi nga ni Bam, “Kung wala ka Diane, walang jomboy squad…”

Wala naman talagang eksatong “reason for existence” ang jomboy squad. Naisip ko lang na ang mga members nito (namely Julius, Bam and Menard…paminsan-minsan si Tatang AJ), hindi ako nirerespeto bilang babae na para bang ang respeto nila e parang ako si Godfather/Bosing nila. So there.

Kaya ako umalis sa jomboy squad e dahil lahat sila dun ay in love (well, ‘di ko alam kung in love si AJ pero irrele naman yun dahil di naman namin siya madalas lasama). OP ako. Isa pa, napagkakamalan na talaga akong tibo. Which is…not so true. Hindi ako tibo. Bisexual siguro--- pero wala pa naman akong immediate plans para I-apply ang aking pagka-bisexual.

Bam, Julius at Menard--- Okay lang yan. Kayo pa rin ang aking UUBs- Ultimate Utility Boys. Pwede niyo pa rin buhatin ang bag ko.
---

Ginanahan na naman akong magsulat. Cmownst. (Ang lame ng introng ito)
---

Nakita ko siya.
At tumalon ang aking puso. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nakakapagpangiti at nakakapagpatawa sa akin kahit gaano kasama ang aking pakiramdam o kahit gaano kapangit ang aking araw. Siya na nakahuli ng aking kiliti. Siya na nagpahid ng langis sa kinakalawang nang kadena ng aking puso--- ang natatanging nakapagbukas nitong muli. Siya. Siya na nga kaya?

Nakita ko siya.
At bumilis ang pintig ng aking puso. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nabubuhay lamang dati sa aking diwa at mga panaginip--- siya na sa hinagap ko’y hindi ko naisip na makikilala ko. Siya na nagturo sa akin kung paano mangarap muli. Siya na nagbigay sa akin ng dahilan upang gumising sa bawat umaga na may ngiti sa aking mga labi. Siya na tumatatak sa aking isipan bago ako matulog sa gabi. Siya na nagpaniwala sa aking kaya ko pa palang umibig muli. Siya. Siya na nga kaya?

Nakita ko siya.
At kinabahan ako. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nagbibigay kulay sa aking mundo. Siya na nagturo sa akin ng kagandahan ng katahimikan--- siya na nagturo sa akin na minsan, mas marami ka pang nalalaman sa katahimikan. Siya na naging dahilan upang mahalin ko pa lalo at bigyang halaga ang aking sarili, upang maging masaya ako sa kung ano ako. Siya na siyang nagparamdam sa akin na mahalaga ako. Siya na bumuo sa aking tagpi-tagping pagkatao. Siya. Siya na nga kaya?

Nakita ko siya.
At nanikip ang dibdib ko. Siya na nga kaya?, tanong ko sa aking sarili. Siya. Siya na nagturo sa akin ng totoong kahulugan ng paghihintay. Siya na nagpakilala sa akin ng salitang pasensya. Siya na naging matiyaga sa akin sa kabila ng aking mga pagkukulang. Siya na nakakilala at nagmahal sa totoong ako. Siya na nagparamdam sa akin na ako ang pinakamagandang babae sa buong mundo. Siya na nagpaalala sa akin na may pagtatangis din sa pag-ibig--- na hindi lahat ng pumapaloob dito ay maganda at masaya, na mayroon ding malungkot at mapait na aspeto ang pag-ibig at kailangang handa kang tanggapin at harapin ang mga ito bago mo masabing ika’y umiibig na ngang totoo. Siya na nagpagpakilala sa akin sa salitang pagbangon--- na nagturo sa akin na bumangon muli sa bawat pagkakadapa. Siya na nagpakilala sa akin ng aking lakas. Siya na nagbigay kahulugan sa aking buhay. Siya na nagturo sa akin kung paano magpatawad. Siya. Siya na nga kaya?

Kaba. Takot. Saya.

Siya. Siya. Siya. At siya. Magkakaiba ang bawat siya. Sila’y pulos mga siya. Pero---
Sino kaya ang totoo at tunay na SIYA?
---

‘Yun na. Tuldok.